Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 646</h2> <h2 style="text-align: center;">လင်းလန်ယွဲ့ အဆင့်တက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>လှပသော မျက်နှာ၌ ရဲနေသော ပါးလေးများကို ကြည့်ကာ လီရန် ရင်ခုန်လာသည်။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးစက်စက် ရှိသော်လည်း ယခုလို တွယ်ကပ်နေပုံမှာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေ၏။</p> <p>“ဘာလို့ အဲ့လိုကြည့်နေတာလဲ”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက လှလို့ပေါ့”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ ပါးလေးများ နီတွတ်၍ သူ့ကို ဆက်မကြည့်ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားလေသည်။</p> <p>လီရန်မှ ပြုံး၍</p> <p>“ဒီတစ်လော ကျင့်ကြံရတာ အခက်အခဲ ရှိသေးလား”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ စိတ်ပြန်ထိန်း၍</p> <p>“တခြားတော့ မရှိပေမဲ့ အတွေးဆိုးတွေ ဝင်နေလို့”</p> <p>လီရန် မျက်ခုံးပင့်ကာ</p> <p>“ထျန်းရှုက စိတ်ကြည်လင်အောင် လုပ်ရတာလေ။ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်တာလဲ”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့စကားကို မယုံနိုင်ပါ။ ထျန်းရှုဂိုဏ်းသည် စိတ်အာရုံ စုစည်း၍ လေးနက်သော ဂိုဏ်းဖြစ်၏။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့သည်လည်း အတော်ဆုံး တပည့်ဖြစ်သောကြောင့် အဓိပ္ပာယ် မရှိပေ။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ လီရန့်အကြည့်ကြောင့် ခေါင်းလေး ငုံ့လျက်</p> <p>“အကြောင်းအရင်းကို ရှင် သိမှာပေါ့”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>လီရန် ခဏမှင်တက်နေပြီး</p> <p>“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့က</p> <p>“ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံးတွေ့ပြီး ခွဲတော့ ကျွန်မ အရမ်းလွမ်းနေခဲ့မိတာ။ ရှင်ကတော့ စာလေးတောင် မရေးဘူး။ အရမ်း ရက်စက်တာပဲ။ အဲ့တော့ ကျင့်ကြံမှုမှာ အာရုံစိုက်နိုင်ဦးမလား”</p> <p>သူ လီရန်နှင့် မတွေ့မီကအထိ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူ့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ယခုတော့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>တရားထိုင်သည်ဖြစ်စေ၊ အနားယူသည်ဖြစ်စေ လီရန့်ပုံရိပ်ကို အမြဲ မြင်ယောင်နေမိသည်။</p> <p>လီရန် ရှက်ယမ်းရမ်း၍ နေရခက်နေ၏။ သူ့အတွေးဆိုးများမှာ ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>“ဒါဆိုလည်း အတွေးဆိုးတွေကို ဖယ်ပေးရမှာပေါ့”</p> <p>လီရန် လင်းလန်ယွဲ့ လက်သွယ်သွယ်လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အလွန်သန့်စင်သော စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းစေ၏။</p> <p>လီရန် ပါးစပ်မှ တာအိုမန္တန်များကိုလည်း ရွတ်ဆိုနေသည်။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ မကြာမီ စိတ်ပြန်ငြိမ်လာ၏။</p> <p>“လစ်ဟာမှုဟာ လစ်ဟာမှုပဲ။ ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ မျက်လုံးကို မှိတ်၍ စွမ်အင်များ စုပ်ယူနေသည်။</p> <p>သူ ဒီရက်ပိုင်း အလကားဖြစ်သမျှ အားလုံး ရှင်းလင်း၍ အဆင့်တက်နိုင်မည့် လမ်းကြောင်းပင် တွေ့ရသည်။</p> <p>လီရန်သည် သူ့ကောင်းကင်တာအို ဖြစ်လေ၏။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှ ရောင်ခြည်များ ထွက်လာပြီး လီရန်လည်း စိတိဝိညာဉ်ချီ သက်ရောက်မှုကို ခံစားရ၏။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်ထဲ၌ ကန်လန်တောင် တုန်ခါ၍ လှိုင်းများထလာသောကြောင့် နဂါးမင်း လန့်နိုးလာသည်။</p> <p>“ဒါက ကောင်းကင်တာအို ခန္ဓာကိုယ်လား”</p> <p>နဂါးမင်း လန့်ဖျပ်လျက်</p> <p>“ဒီကောင်လေးကို ဘာလို့ အဲ့လောက် အဆင့်မြင့်တွေ ဝိုင်းနေတာလဲ”</p> <p>သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူ ဒေသကြီးသို့ ရောက်လာပြီး ပါရမီရှင်များစွာ တွေ့ဖူးပြီး အားလုံး လီရန်နှင့် ပတ်သက်နေသည်။</p> <p>“ဒီကောင်မလေးလည်း လီရန်နဲ့ ရင်းနှီးပုံပဲ။ ထားပါ။ ကူညီပေးလိုက်ပါမယ်”</p> <p>နဂါးမင်းမျက်လုံးမှ ခရမ်းရောင်များ လက်လာ၏။</p> <p>လီရန်လည်း နဂါးမင်း လှုပ်ရှားမှုကို ခံစားမိပါသည်။ သို့သော် မကောင်းသည့် ရည်ရွယ်ချက် မရှိမှန်း သိ၍ မတားမိပေ။</p> <p>“ဟင်”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိ၏။</p> <p>ပြောင်းလဲမှု အနည်းငယ်၏ သက်ရောက်မှုမှာ ကြီးမားလွန်းသည်။</p> <p>“လီရန်…”</p> <p>သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အံ့ဩသွားမိ၏။</p> <p>သူ့စိတ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုများလည်း အားလုံး ရှင်းလင်းသွား၏။</p> <p>လီရန့်ဘေးမှ ရောင်ခြည်များမှာ ပိုတောက်ပလာပြီး တိုက်ရိုက်မကြည့်နိုင်အောင် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ရိုက်ခတ်မှုလည်း ကြီးမားသောကြောင့် လင်းလန်ယွဲ့ အဝတ်များ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေ၏။</p> <p>သူ လီရန့်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်၍</p> <p>“ကျွန်မ အဆင့်တက်သွားပြီလား”</p> <p>ခရမ်းရောင် ရောင်ခြည်များ တောက်ပကာ အဆင့်သစ်တစ်ခုကို တွေ့ရ၏။</p> <p>လီရန်က</p> <p>“မင်းမှာ ကျစ်လျစ်တဲ့ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံနဲ့ နားလည််နိုင်စွမ်းရှိနေပြီ။ အခုက အခွင့်အရေးပဲ လိုတော့တယ်”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။ ဤမျှ မလွယ်မှန်း သိပါသည်။</p> <p>“မင်းက တော်ပါတယ်”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ လီရန့်ကို လေးစားစွာ ငေးကြည့်နေ၏။</p> <p>နဂါးမင်းကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်</p> <p>“အင်းပေါ့။ တော်တာပေါ့။ ငါ ရွေးထားတဲ့သူပဲ”</p> <p>သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် လီရန် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချလိုက်၏။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့မှာ လီရန့်အား ကြည့်လေ ကြည်နူးလေ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>မည်သို့သော ခက်ခဲသည့် ပြဿနာဖြစ်ပါစေ လွယ်ကူစွာ ဖြေရှင်းနိုင်လေသည်။</p> <p>“ငါ ကြိုက်တဲ့ ကောင်လေးက ဒီလိုပါလား”</p> <p>သူ မျက်နှာလေးရဲလျက် လီရန့်ကို ဖက်ကာ</p> <p>“ဒီလိုပဲ အမြဲဖက်ထားလို့ရရင် ကောင်းမှာပဲ”</p> <p>“ဘာလို့ မရ…”</p> <p>လီရန့်စကား မဆုံးမီ လူနှစ်ယောက် ဆင်းသက်လာလေသည်။</p> <p>ချင်းရူယန် မျက်မှောင်ကြုတ်၍</p> <p>“အဖွဲ့မှူးလင်း ခေါင်းဆောင်ရီကို ရှာမယ်ဆို”</p> <p>ယွီကျန်းလီကလည်း မျက်နှာပျက်လျက်</p> <p>“ပျောက်နေပါတယ် မှတ်တာ။ ဒီမှာ အချစ်အကြောင်း ပြောနေကြတာပဲ”</p> <p>“…”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save