Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 647</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှံ့မြေနီနယ်သို့ ပြန်သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ ပါးလေးများ ရဲတွတ်၍</p> <p>“ဘာ ဘာအချစ်အကြောင်းလဲ။ ကျွန်မတို့ ကျင့်ကြံနေတာပါ”</p> <p>ချင်းရူယန် နှာခေါင်းရှုံ့လျက်</p> <p>“အတူ ကျင့်ကြံတယ်လား။ ထျန်းရှုဂိုဏ်းက အဲ့လို ကျင့်စဉ်ရှိတာလည်း မသိပါဘူး”</p> <p>ယွီကျန်းလီမှာ လက်လေးပိုက်လျက်</p> <p>“ကျွန်မရောပဲ”</p> <p>ထိုအခါ လင်းလန်ယွဲ့ လီရန့်ရင်ခွင်ထဲမှ အမြန်ရုန်းထွက်၍ ပျောက်ကွယ်သွားချင်လောက်အောင် ရှက်နေလေသည်။</p> <p>“အဟမ်း”</p> <p>လီရန် သက်ပြင်းချ၍</p> <p>“အမှန်တော့ တကယ်ကျင့်ကြံနေတာပါ။ အခုပဲ အဖွဲ့မှူးလင်း အဆင့်တက်သွားပါပြီ”</p> <p>“အဆင့်တက်တယ်လား”</p> <p>မိန်းကလေးနှစ်ဦး မှင်တက်နေကြ၏။</p> <p>ထိုအခါမှ ဂရုတစိုက် အာရုံခံမိပြီး အရှိန်အဝါ ကျစ်လျစ်၍ ဝိညာဉ်မှ အလင်းရောင်ဖျဖျ တောက်နေသည်။</p> <p>တကယ် အဆင့်တက်သွားလေပြီ။ နှစ်ယောက်သား မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။</p> <p>(၃) ယောက်သားမှာ အဆင့်တူနေရင်းမှ ရုတ်တရက် နာရီဝက်အတွင်း လင်းလန်ယွဲ့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p>အကြောင်းအရင်းကို တွေ့နေရသော်လည်း မယုံကြည်နိုင်ပေ။</p> <p>“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး”</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ”</p> <p>လီရန်က</p> <p>“အဖွဲ့မှူးလင်းက ကျင့်ကြံမှု ခိုင်မာပြီးသားမို့လို့ နည်းနည်း ထိန်းညှိပေးတာနဲ့ အဆင့်တက်သွားတာပေါ့”</p> <p>ယွီကျန်းလီ အလွန် အံ့ဩနေမိသည်။ သူနှင့် လင်းလန်ယွဲ့မှာ တရားနည်းကျဂိုဏ်းများထဲ၌ အဆင့်အမြင့်ဆုံး တပည့်များ ဖြစ်ကြပြီး အရည်အချင်းရော၊ အဆင့်ပါ တူညီ၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲကြောင်း ကောင်းစွာ သိလေသည်။</p> <p>“အဖွဲ့မှူးလင်းက အခွင့်ကောင်း ကြုံသွားလို့လား”</p> <p>ချင်းရူယန်မှ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ရှင်တို့ ဖက်ပြီး ကျင့်ကြံကြတာလား”</p> <p>လီရန် ချောင်းဟန့်ကာ</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားမိ၏။</p> <p>ထို့နောက် ယွီကျန်းလီ သုန်မှုန်စွာဖြင့်</p> <p>“ချင်းရူယန် ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p>“ရှန့်ကျီလီကို ဖက်တာက အဆင့်တက်ရင် ကျွန်မလည်း စမ်းကြည့်မှာပေါ့”</p> <p>ချင်းရူယန် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ လီရန့်ကို ရှက်ရွံ့စွာ ကြည့်လျက်</p> <p>“ကျွန်မလည်း အဆင့်တက်ခါနီးပြီမို့လို့ ကူပေးပါဦး ရှန့်ကျီလီ”</p> <p>လီရန် မျက်ခုံးများပွတ်လျက် နေရခက်နေ၏။ အမျိုးသမီး (၃) ယောက်ကြား ရှုပ်ထွေးနေလေပြီ။</p> <p>“တကယ်ပါပဲ”</p> <p>နောက်နှစ်ရက်အထိ လီရန် ရုန်းမထွက်နိုင်တော့ပေ။ (၃) ယောက်သားမှာ အချင်းချင်း ပြိုင်ဆိုင်၍ အတူကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားကြ၏။ သို့သော် ကျင့်စဉ်များမှာ မတူကြပေ။ တစ်ဦးမှာ သန့်စင်သော တာအို၊ နောက်တစ်ဦးမှာ သိုင်းပညာနှင့် အခြားတစ်ဦးမှာ နတ်ဆိုးကျင့်စဉ်တို့ ဖြစ်၏။</p> <p>လီရန် ခေါင်းနားပမ်းများ ကြီးလာမိသည်။</p> <p>“ဓားကို ကြည့်ပါဦး”</p> <p>ယွီကျန်းလီ လေထဲတွင် ပျံသန်းရင်း လက်ထဲမှ ဓားမှာ တုန်ရီလျက် မိုးကြိုးများထွက်နေသည်။ ထိုမိုးကြိုးကို လီရန် လက်ချောင်းလေးဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားလေ၏။</p> <p>ထို့နောက် ဓားချီစွမ်းအင်များပါ ထွက်လာသည်။</p> <p>ယွီကျန်းလီလည်း လှိုင်းကဲ့သို့ ဓားချီများကို အမြန်ရှောင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ထို့နောက် သူ့ဓားရှည်မှာ ပိုက်ကွန်အကာအကွယ် ဖြစ်သွားပြီး ဓားချီများကို ဖမ်းထားလိုက်ကာ ငွေရောင်လှိုင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>လီရန်လည်း ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်ပြီးနောက် ယွီကျန်းလီအနောက်မှ ပြန်ပေါ်လာပြီး ပြုံးလျက်</p> <p>“အဖွဲ့မှူးယွီ ခံလိုက်ရပြီ”</p> <p>“ထပ်လာကြည့်ပါ”</p> <p>ယွီကျန်းလီ မကျေမနပ် ပြောလေ၏။</p> <p>“နေဦး။ ကျွန်မအလှည့်လေ”</p> <p>တစ်ဖက်မှ ချင်းရူယန် ပြေးလာသည်။</p> <p>“ရှင်တို့ကျတော့ ဓားသိုင်းကို တစ်နာရီတောင် ကျင့်ကြံကြပြီး ကျွန်မကို ဒီလောက်တောင် အချိန်မပေးချင်ဘူးလား”</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>“ရှင်တ်ု့ မနက်က ကျင့်ကြံပြီးပြီလေ။ အခု ကျွန်မအလှည့်ပေါ့”</p> <p>“…”</p> <p>လီရန်ကတော့ မှင်တက်နေလေ၏။</p> <p>ထိုစဉ် တပည့်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး</p> <p>“ရှန့်ကျီလီ ခေါင်းဆောင် ရှာနေပါတယ်”</p> <p>“ကောင်းပြီလေ။ အခု လာခဲ့မယ်လို့”</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေ၍ လီရန် ထွက်ပေါက်ရသကဲ့သို့ ပျော်သွားသည်။</p> <p>လီရန် ထိုအခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ချူလင်းချွမ်၊ လန်ဝူယန်နှင့် ရီချင်းလန်တို့အားလုံး ရှိနေကြသည်။</p> <p>ဘေးတွင် ကန်လန်ချူရွှယ်လည်း မျက်နှာငယ်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။</p> <p>လီရန် ဝင်လာမှ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပုံ ပေါ်သည်။</p> <p>“ရန် ရောက်လာပြီပဲ”</p> <p>လန်ဝူယန်က</p> <p>“မင်း ဆမ်ဆာရာလောကကို သွားခဲ့တာ (၂၄) နာရီကျော်ပြီမလား။ အခု ထပ်သွားရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>လီရန် ခေါင်းငြိမ့်ပြ၍</p> <p>“အရင်အတွေ့အကြုံတွေအရတော့ ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>“ဒါဆို အခု စမ်းကြည့်”</p> <p>လန်ဝူယန် လက်မြှောက်လိုက်ပြီး ကန်လန်ချူရွှယ်နှင့် လီရန်တို့ကို အကာအကွယ်တစ်ခုဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>အသင့်ပြင်ပြီးနောက် လန်ဝူယန်က</p> <p>“ရန် ဒီတစ်ခါ သွားရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ရှင်းရှင်းလေးပဲ။ မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ တခြားကမ္ဘာကို စူးစမ်းရမှာပေါ့”</p> <p>လီရန်သည် ရွှံ့မြေနီနယ်၌သာ နေနိုင်ခြင်းလား။ အခြားကမ္ဘာ ထပ်ပြောင်းနိုင်သလား။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ် အဝတ်တစ်ဝက်လျှောချ၍ ထိုင်နေသည်။</p> <p>လီရန်လည်း နဂါးကွက်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းများ တင်ပြီးနောက်…</p> <p>ဟင်း~</p> <p>လေထဲ၌ အသံတစ်ခုထွက်လာပြီး ရွှေရောင်တစ်ချက် လက်ကာ နဂါးမန္တန်အသံများ ကြားရသည်။</p> <p>“တကယ်ပဲ နဂါးမင်းဝိညာဉ်လား”</p> <p>ချူလင်းချွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်နေ၏။</p> <p>လီရန် မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသည်ကိုကြည့်၍ ရီချင်းလန် စိုးရိမ်သွားသည်။</p> <p>“အဆင်ပြေရဲ့လား။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒီမှာပဲ ရှိသေးတယ်လေ”</p> <p>“နဂါးမင်း ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ။ ရန်က သာမာန် ဖြစ်တည်မှု မဟုတ်ဘူး”</p> <p>လန်ဝူယန်လည်း ဂရုတစိုက် ကြည့်နေ၏။</p> <p>လီရန့်အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းလွန်းသည်။ ဤနေရာ၌ ထိုင်နေသော်လည်း ရှိနေပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p>ကမ္ဘာနဲ့ ဆမ်ဆာရာကြားက အက်ကွဲကြောင်းကြောင့်လား။</p> <p>မည်မျှကြီးမားသော အင်အားဖြစ်ပါစေ။ သူ့အတွက် မထိခိုက်ပါ။</p> <p>ဟုန်လင်းမြို့။</p> <p>ဝတ်ရုံဖြူ ဝတ်ဆင်ထားသော ဖုန်ယူလင်းတစ်ယောက် စားသောက်ဆိုင် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်၍ ကောင်းကင်ပြာကို ငေးကြည့်ကာ သက်ပြင်းချမိသည်။</p> <p>သူ မြောက်ပိုင်းတွင် (၂) ရက်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သတင်း အနည်းငယ်သာ ရလေ၏။</p> <p>ထိုနေရာနှင့် အနီးဆုံးမှာ ယူလောင်ဂိုဏ်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ယူလောင်ဂိုဏ်းမှာ ရန်မစသင့်သော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး နံပါတ်တစ် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဖြစ်ကာ အလွန် အင်အားကြီးလွန်းလေသည်။ ခေါင်းဆောင် လန်ဝူယန်မှာလည်း ရက်စက်သည်ဟု အလွန်နာမည်ကြီး၏။</p> <p>အရင်တစ်ခါ ခံစားမိသော အရှိန်အဝါမှာ ထိုပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတွေးရင်း ကြက်သီးထမိလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရုတ်တရက် တုန်တက်သွားပြီး</p> <p>“ဘိုးဘေးရဲ့ အငွေ့အသက်ပဲ။ နဂါးမင်းလား”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save