Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 649</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွှံ့မြေနီနယ်မှ ထွက်ခွါခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အားလုံး အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီမှ</p> <p>“ဒါ… တကယ်ပဲလား”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီလည်း သေချာစိုက်ကြည့်နေပြီးမှ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ</p> <p>“နဂါးမင်းရဲ့ မျိုးဆက်ပဲ”</p> <p>နှစ်ယောက်သား ငေးကြည့်ရင်း ကြည်နူးနေကြသည်။ သူတို့ ထိုအကြောင်းကို သိထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်တိုင် တွေ့ရသောအခါ သံသယများ လုံးဝ ရှင်းသွားတော့သည်။</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ သက်ပြင်းချ၍</p> <p>“အသက်ရှင်နေတာ တော်သေးတာပေါ့”</p> <p>ကန်လန်ယွီ သူ့ပုခုံးအား လှမ်းပုတ်ပေး၏။</p> <p>သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သို့ ခံစားခဲ့ရသည်အား အသိဆုံး ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီမှာ မျိုးရိုးအရ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာသော်လည်း နဂါးမင်းကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိပါသည်။</p> <p>သို့သော် နဂါးမင်းမျိုးဆက် ဥရရှိလာသောကြောင့် မျိုးနွယ်စု၏ မျှော်လင့်ချက် ပေါ်လာသော်လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ် (၂၀) က ထိုနဂါးဥ ပျောက်ဆုံးသွားလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ကန်လန်ဝူကျီ ဒေါသလည်းထွက်၊ အရှက်လည်း ရခဲ့၏။</p> <p>နဂါးမျိုးနွယ်၏ အပြစ်သားဟုပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးနေခဲ့လေသည်။</p> <p>“နှစ် (၂၀) လုံး ရှာလိုက်ရတာ။ ဒီလို လူ့လောကမှာ ပြန်တွေ့မယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ ခေါင်းယမ်းလျက်</p> <p>“ဒီတစ်ခါ ထပ်မကာကွယ်နိုင်ရင် လုံးဝ အရှုံးသမားပဲ”</p> <p>“အစ်ကို့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ ခဏငြိမ်နေပြီးမှ လီရန့်ကိုကြည့်ကာ</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>လီရန် မှင်တက်သွားပြီး</p> <p>“ဘာပြောလိုက်တာလဲ”</p> <p>မာနကြီး၍ မြင့်မြတ်သော နဂါးတစ်ကောင်မှ ဤပုံစံကို အံ့ဩနေသည်။</p> <p>နားကြားလွဲတာလား။</p> <p>“အဟမ်း ကျေးဇူးပဲလို့ ပြောတာ”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ နေရခက်စွာဖြင့်</p> <p>“မင်းက ဒုက္ခတွေပေးပြီး ငါ့ကို အရှက်ရအောင် လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ဆိုတာတော့ ဝန်ခံပါတယ်”</p> <p>နဂါးမင်း ဝိညာဉ်သာမက နဂါးမျိုးဆက်ကိုပါ ကယ်တင်ခဲ့၏။</p> <p>ထိုကျေးဇူးများမှာ ပင်လယ်ကြီး၊ ကောင်းကင်ကြီးကဲ့သို့ ဆပ်၍ မကုန်နိုင်ပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီလည်း လီရန့်အား လေးစားစွာ ငေးကြည့်နေမိ၏။</p> <p>သူ ဘာတွေးနေသည်ကိုတော့ မသိနိုင်ပေ။</p> <p>လီရန်မှ လက်ယမ်း၍</p> <p>“အဲ့လောက်လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ အားမနာပါနဲ့”</p> <p>သူရရှိထားသည့် လက်ဆောင်၊ ဆုလာဘ်များနှင့် ယှဉ်ပါက အရေးမကြီးပေ။</p> <p>သူ လက်ဆောင်အကြောင်း တွေးမိရင်း စနစ်မှ မပြီးပြတ်သေးသော အလုပ်ကို သတိရသွားသည်။</p> <p>[နောက်ဆုံးအဆင့် လုပ်ဆောင်ရန်: နဂါးမျိုးနွယ်များ စုပေါင်းခြင်း]</p> <p>[ရှေးရှင်သန်သူများအား ရွှံ့မြေနီနယ် ပြန်ပို့ပေးပါ။ ပြီးမြောက်မှုအဆင့်သည် ပြန်ပို့သည့် အရေအတွက်ပေါ် မူတည်၏။]</p> <p>သူ နဂါးသရဖူရပြီးနောက် အဆင့် (၃) ဆင့်ဖြင့် တာဝန်များ လုပ်ဆောင်ရပြီး ယခု နောက်ဆုံးအဆင့်သာ ကျန်ပါသည်။</p> <p>ထိုအဆင့်မှာ အခက်ဆုံးလည်း ဖြစ်၏။</p> <p>လူ့လောကကို အလွှာအထပ်ထပ် ပိတ်ဆီးထားပြီး အထက်လောကမှ နေ့ရောညပါ စောင့်ကြည့်နေပါသည်။</p> <p>သူ ဤသို့ ဆမ်ဆာရာလောက ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်သော ဖြစ်ရပ် ဖြစ်၏။</p> <p>“ဒီကိစ္စက အကြာကြီး စူးစမ်းဆွေးနွေးရဦးမှာ။ ရွှံ့မြေနီနယ်က နဂါးတွေကိုတော့ အားကိုးလို့ မရဘူး”</p> <p>လီရန် တစ်ယောက်တည်း တွေးနေ၏။</p> <p>ထိုကိစ္စမှာ လတ်တလော အရေးမကြီးပေ။ ယခု အချိန် အကန့်အသတ်ရှိသောကြောင့် ခေါင်းဆောင် ခိုင်းသည်အား ပြုလုပ်ရဦးမည်။</p> <p>“ကျွန်တော် အခုလာတာက အကူအညီတောင်းစရာလေး ရှိလို့ပါ”</p> <p>“ဘာများလဲ”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီမှ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒီလောကကနေ အထက်လောကကို တိုက်ရိုက် သွားကြည့်ချင်တာပါ”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ ခေါင်းငြိမ့်ကာ</p> <p>“ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ လိုက်ခဲ့လေ”</p> <p>(၃) ယောက်သား သွေးမြစ်မှ အရှေ့ယွန်းယွန်းသိူ့ ထွက်ခွါခဲ့ကြသည်။</p> <p>လမ်းတွင် နဂါးမျိုးနွယ်များ တွေ့သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလျက်</p> <p>“သခင်လေးလီ”</p> <p>“သခင်လေးလီ ရောက်နေတယ်”</p> <p>အားလုံး တက်ကြွစွာ နှုတ်ဆက်ကြ၏။</p> <p>လီရန်တစ်ယောက် အကြိမ်များစွာ ဖြတ်သန်းပြီးနောက် နဂါးမျိုးနွယ်၏ လေးစားခြင်းကို ရခဲ့လေပြီ။</p> <p>သူသည် လူသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နဂါးအရှိန်အဝါ ရှိပြီး နဂါးအစစ်ကဲ့သို့လည်း ချောမော ခန့်ညား၏။</p> <p>ထိုနေ့က ခမ်းနားသော ပုံရိပ်မှာ နဂါးမလေးများအတွက် ရင်ခုန်စဟာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မကျေမနပ်ဖြင့်</p> <p>“ဟွန့် မိန်းမတွေများ…”</p> <p>ထိုစဉ် ကန်လန်ဝူကျီ တစ်ခုတွေးမိကာ</p> <p>“ဒါနဲ့ အဲ့ဒီနဂါးဥကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ”</p> <p>နဂါးဥ ထူးဆန်းစွာ ပျောက်ဆုံးခြင်းသည် သူ့အတွက် အရှက်ရစရာဖြစ်၏။</p> <p>“ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ဆီကပါ”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ မျက်မှောင်ကြုတ်၍</p> <p>“သာမာန် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူက နဂါးဥခိုးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ ကူညီတဲ့သူ ရှိရမယ်”</p> <p>ချန်ယွန်းတာအိုသည် လူ့လောကတွင် အင်အားကြီးသော်လည်း အထက်လောကနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။</p> <p>နဂါးဥခိုးရန် မဆိုထားနှင့်။ ရွှံ့မြေနီနယ်ကိုပင် ခြေမချနိုင်ပါ။</p> <p>ကူညီသည့် အင်အားကြီး မရှိဘဲ တစ်ဦးတည်း မည်သို့မျှ မရနိုင်ပေ။</p> <p>လီရန်က</p> <p>“ချန်ယွန်းတာအိုဆိုတဲ့သူ နောက်ကွယ်မှာ ယုံးယဲ့ရှိတယ်တဲ့။ ခင်ဗျား ကြားဖူးလား”</p> <p>“ယုံးယဲ့လား”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ ခဏစဉ်းစား၍ ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“အဲ့နာမည်တော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ စုံစမ်းခိုင်းထားလိုက်မယ်လေ။ မကြာခင် သိရမှာပါ”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>“ရောက်ပြီ…”</p> <p>ကန်လန်ယွီ အသံကြောင့် (၃) ယောက်သား တုံ့ခနဲ ရပ်သွားကြ၏။</p> <p>လီရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွှံ့နီများ ဝိုင်းနေသော မြေကွက်လပ်ကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ လေထဲကို ဖျတ်ခနဲ ထိလိုက်သောအခါ လေထုလှုပ်ရှား၍ ဝဲကတော့နီကြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာ၏။</p> <p>“နဂါးမင်း မဆုံးခင်က အင်အားကြီးနဲ့ ပိတ်ထားတာလေ။ ဒါပေမဲ့ အပြင်လောကနဲ့ ထွက်ပေါက်ကတော့ ဆက်ထားသေးတယ်။ အပြင်ထွက်ပြီး အနောက်မြောက်ဘက် ဆက်သွားရင် ယူထျန်းကို ရောက်ပြီ။ ပြန်လာချင်ရင် ဒီအကြေးခွံလေးကို ထိလိုက်။ ခင်ဗျားနေရာကို ကျွန်တော် ချက်ချင်း အာရုံခံနိုင်တယ်”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီမှ နဂါးအကြေးခွံနက်အား ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>လီရန်လည်း အကြေးခွံကိုယူ၍ မုန်တိုင်းဝဲကတော့ထဲ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>လီရန် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ ကန်လန်ဝူကျီ လက်ပိုက်လျက်</p> <p>“ဒီလောက် ပြန်ပေးလို့တော့ ရတယ်မလား”</p> <p>သို့သော် လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>“ယွီလေး”</p> <p>သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အနောက်တွင် မည်သူမျှ မရှိပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>“ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ခုနလေးတင် ရှိနေတာကို”</p> <p>ကန်လန်ဝူကျီ ခေါင်းကုတ်လျက် အံ့ဩနေ၏။</p> <p>…</p> <p>မှောင်မိုက်သော လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် အချိန်တစ်ခု ဖြတ်ပြီးသောအခါ လီရန့်မျက်လုံးရှေ့၌ အလင်းရောင်ကို ပြန်တွေ့လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဖြတ်ခနဲ မြင်ကွင်းပြောင်းကာ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ် ရပ်၍ ကောင်းကင်ပြာနှင့် တိမ်ဖြူဖြူများကို ကြည့်လျက် လတ်ဆတ်သော လေကို ခံစားနိုင်လေသည်။</p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များလည်း ကြွယ်ဝလွန်း၏။</p> <p>“ဒါက အထက်လောကလား”</p> <p>သူ အထက်လောကတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်လေပြီ။</p> <p>“အခု ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို စောင့်ကြည့်တာလဲ ဟားဟား”</p> <p>လီရန် နှာခေါင်းရှုံ့၍ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ဒါပေမဲ့ အရေးကြီးတာကို ရှာရဦးမယ်လေ…”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>အနောက်မှ ရင်းနှီးနေသောအသံကို ကြားလိုက်၏။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p>လီရန် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် မိန်းကလေးကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p>“ကန်လန်ယွီ”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save