Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 650</h2> <h2 style="text-align: center;">အနောက်မြောက်သို့ ခရီးနှင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီရန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့ရ၏။</p> <p>“ကန်လန်ယွီလား။ ဘာလို့ ဒီကိုရောက်နေတာလဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ လက်လေးနောက်ပစ်လျက် ခပ်တည်တည်ဖြင့်</p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ တခြား ဘာမှ လုပ်စရာမရှိလို့ လိုက်လာတာ”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>လီရန် သူ့ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်၍ နောက်ဆုံး အမှန်အတိုင်း ပြောလေ၏။</p> <p>“ရှင်က ဒီနေရာနဲ့ မရင်းနှီးဘူးလေ။ အဲ့တော့ လျှောက်သွားရင်း အဖမ်းခံရမှာစိုးလို့”</p> <p>လီရန်က</p> <p>“ကန်လန်ဝူကျီတောင် ဘာမှမလုပ်နိုင်တာ။ ဘယ်သူက ခြိမ်းခြောက်နိုင်ဦးမှာလဲ”</p> <p>သူသည် လက်ရှိတွင် ထူးခြားသော ဖြစ်တည်မှုအနေဖြင့် အစစ်နှင့် ဝိညာဉ် ရောနေပါသည်။ ထို့ကြောင့် ဤလောကမှ စွမ်းအင်များ မသက်ရောက်နိုင်ပါ။</p> <p>ကန်လန်ယွီ ခေါင်းယမ်း၍</p> <p>“လူသားမျိုးနွယ်တွေ စပေါ်လာတဲ့အကြောင်း မသိသေးဘူးပဲ”</p> <p>သူ ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ</p> <p>“ကျွန်မ ရှင့်ကို ဂရုစိုက်မယ်လို့ နဂါးမင်းကို ကတိပေးထားတယ်။ အဲ့တော့ ရှင် လမ်းပျောက်ရင် အချိန်မရွေး ကယ်နိုင်တာပေါ့”</p> <p>လီရန် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် သဘောပေါက်လာသည်။</p> <p>သူ့ခေါင်းဆောင် (၃) ဦးနှင့် နဂါးမင်းတို့ ရင်ဆိုင်ရသည်မှာ အလွန်ခက်ခဲ၏။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်း၌ စောင့်ရှောက်သူ ရှိနေခြင်းက ပိုကောင်းပါသည်။</p> <p>လီရန်က</p> <p>“ဒါနဲ့ မင်းခံနိုင်ရည်နဲ့ ဒီလောကကို ဝင်လို့ရရဲ့လား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“ကျွန်မခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို မြင်နိုင်တဲ့သူတွေ သိပ်မရှိပါဘူး။ နောက်ပြီး အနောက်မြောက် ကောင်းကင်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေတော့ ကျွန်မတို့ကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p>“ကောင်းပါပြီ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်၏။</p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p>“အင်း”</p> <p>ကန်လန်ယွီမှာ မျက်လုံးလေးများ တောက်ပ၍ ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်သွားလေသည်။</p> <p>သူတို့ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းရင်း နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းပြောင်းကာ တောင်တန်းထူထူ၊ တောအုပ်ထူထူကို တွေ့ရ၏။</p> <p>လီရန်က</p> <p>“ဒါ မင်းပြောတဲ့ နေရာလား”</p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်”</p> <p>လီရန် သူပြောသည်ကို နားထောင်ရင်း တည်ဆောက်ပုံအား နားလည်လာ၏။</p> <p>အထက်လောကမှာ ကျယ်ပြန့်၍ ကြီးမားလွန်းပြီး မျိုးနွယ်စုများစွာလည်း ရှိပါသည်။</p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရာပေါင်းများစွာတည်းက လူသားမျိုးနွယ်များ တဖြည်းဖြည်း အင်အားကြီးလာပြီး အထူးသဖြင့် နဂါးမင်း ကျဆုံးပြီးနောက် နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်များ ပျောက်ကွယ်မတတ် ဖြစ်ခဲ့သည်။</p> <p>“ဒါဆို ယောက်ကျူနဲ့ ဘာလို့ မပူးပေါင်းတာလဲ”</p> <p>လီရန်က</p> <p>“မကောင်းဆိုးဝါးမျိုးနွယ်တွေသာ ရှိရင် လူသားတွေ အဲ့လောက် အင်အား မကြီးနိုင်ဘူးမလား”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်</p> <p>“ကျွန်မတို့က နဂါးမျိုးနွယ်လေ။ ဒီလိုဟာတွေတော့ နားမလည်ဘူး”</p> <p>“…”</p> <p>ဤသည်မှာ လူသားနှင့် နဂါးမျိုးနွယ်ကြား တွေးခေါ်မှု ကွာခြားခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p>“ရန်သူရဲ့ ရန်သူက မိတ်ဆွေပဲလေ။ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ရုန်းနေချိန် အရှုံးသမားကို ဘယ်သူက ဂရုစိုက်မှာလဲ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းယမ်းလိုက်၏။</p> <p>“ပေါင်းစည်းတယ်လား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ နားမလည်ပေ။</p> <p>လီရန်က</p> <p>“ထားပါတော့။ ပြောလည်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>နဂါးမျိုးနွယ်များ အနေဖြင့် ထိုသို့ ခက်ခဲမှုများကို နားလည်မည် မဟုတ်ပါ။</p> <p>ကန်လန်ယွီ မေးစေ့လေး ပွတ်လျက်</p> <p>“ကျွန်မ နားမလည်လည်း ရှင်ရှိနေတာပဲ။ ရပါတယ်”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>လီရန် ခဏမှင်တက်သွားသည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“လီရန် ရှင် ကျွန်မတို့ရဲ့ စစ်ရေးအကြံပေး ဖြစ်နိုင်တာပဲ”</p> <p>လီရန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>“မင်းတို့လူသားတွေနဲ့ ဖြေရှင်းဖို့ ကူညီခိုင်းတာလား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ပြုံးလျက်</p> <p>“ရှင့်အခြေအနေကို အဆင့်မြင့် နတ်ဘုရားတွေက လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ပြီး ကံကြမ္မာကောင်းရော၊ နဂါးမင်းကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထည့်တာရောဆို ကျွန်မတို့က မဟာမိတ်တွေပေါ့”</p> <p>လီရန် အံ့ဩစွာ ကြည့်၍</p> <p>“ငါ့ကို ဒီမှာ စောင့်မှာလား”</p> <p>ကန်လန်ယွီမှ</p> <p>“ရန်သူရဲ့ ရန်သူက မိတ်ဆွေဆို။ ကျွန်မ နားလည်တာ မှားလို့လား”</p> <p>လီရန် ဘာပြောရမည်မသိ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နဂါးမလေးမှာ စကားအလွန်တတ်လေသည်။</p> <p>“အင်းပါ။ ထားပါတော့လေ…”</p> <p>လီရန် ဆက်မပြောတော့ပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီလည်း မြေခွေးမလေးကဲ့သို့ ပြုံးနေ၏။</p> <p>နှစ်ဦးသား စကားတပြောပြောဖြင့် နောက်ဆုံး ပန်းတိုင်သို့ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ထိုနေရာတွင် မြေထုမှာ ခြောက်သွေ့ပြီး လေများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်၍ တိမ်နက်များကလည်း နေရောင်ကို ဝါးမျိုထားလေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်သည် အေးစိမ့်၍ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ဖြတ်သွား ဖြတ်လာ အချို့မှာလည်း အသက်မရှိသကဲ့သို့ လစ်ဟာနေလေသည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“ဒါ အနောက်မြောက် နယ်မြေလေ”</p> <p>လီရန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေလေသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းနှင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ဆက်စပ်ရန် ခဲယဉ်း၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီမှ</p> <p>“တခြားကောင်းကင် နယ်မြေနဲ့ယှဉ်ရင် အနောက်မြောက်ပိုင်းက ခေါင်တယ်။ ရှေးရိုးလည်း စွဲတယ်”</p> <p>လီရန် နားလည်သွား၏။</p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်ချီ ကြွယ်ဝ၍ တာအို အဆင့်မြင့်သော်လည်း အားနည်းချက်များ ရှိနေပါသေးသည်။</p> <p>သူတို့ တိမ်မည်းများကို ကျော်ဖြတ်လာပြီးသောအခါ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ကြည်လင်သွား၏။</p> <p>တိမ်ပင်လယ်ကြား၌ နေရောင် တောက်ပလျက် ရွှေရောင်အလင်းများ လွှမ်မိုးနေသည်။ တိမ်မည်း တစ်လွှာတည်းဖြင့် ကမ္ဘာနှစ်ခုကို ခြားထားလေ၏။</p> <p>ရှေ့နားတွင် ဂိတ်တစ်ခုရှိပြီး ကောင်းကင်နန်းတော် ဝင်ပေါက် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ အနားကပ်လာသောအခါ ခမ်းနား ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်များကို မျက်စိမခွါနိုင်အောင် တွေ့ရလေသည်။</p> <p>အပေါ်တွင် ငွေရောင်စာသားဖြင့် ရေးထိုးထားသည်များ ရှိ၏။</p> <p>ထိုစဉ် လူအချို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြတ်ခနဲ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ရွှေရောင် ချပ်ဝတ်အား ဝတ်ဆင်ထားပြီး မျက်လုံးများ နက်ရှိုင်း၍ အသံမှာ ဩဇာကြီးလေသည်။</p> <p>“ငါက ကောင်းထျန်းယူပဲ။ ဖြတ်သန်းခွင့် ပါမှ ဝင်လို့ ရမယ်။ မဟုတ်ရင် မြန်မြန် သွားတော့”</p> <p>တစ်ခုခု မကျေနပ်သည်နှင့် ပြဿနာရှာမည့်ပုံပင်။</p> <p>ဖြတ်သန်းခွင့်လား။</p> <p>လီရန် စိတ်ထဲမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းမှာ ဖြတ်သန်းခွင့် ပါလား”</p> <p>“ဟင့်အင်း”</p> <p>“ဒါဆို ငါတို့…”</p> <p>“ရပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်”</p> <p>“…”</p> <p>လီရန် အံ့ဩနေစဉ် ကန်လန်ယွီ ထူးဆန်းသော ကျောက်တုံးများ ထုတ်၍ လှမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလောက်ဆို ရပြီလား”</p> <p>“ဥက္ကာခဲလား”</p> <p>ထိုလူ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့ကာ ငေးကြည့်နေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချောင်းဟန့်၍</p> <p>“အဟမ်း။ နောက်ဆို သတိထားနော်။ တခြားသူတွေက ငါ့လို ပြောရလွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ထို့နောက် ဖယ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>လီရန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့်</p> <p>“မင်းက တော်သားပဲ။ ပထမဆုံး လာတာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်”</p> <p>“လူသားတွေက ပိုက်ဆံမက်တာ ပုံမှန်ပဲလေ။ နဂါးမင်း သင်ပေးထားတာ”</p> <p>“…”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save