Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 651</h2> <h2 style="text-align: center;">လူတစ်ဝက် နတ်ဆိုးတစ်ဝက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လီရန် နေရခက်စွာ ပြုံးနေမိလေ၏။ သူ့စကားမှာ ဒဲ့ဒိုး ဆန်လွန်းသည်။</p> <p>သို့သော် သူပြန်မငြင်းနိုင်ပေ။</p> <p>လောကကြီးတွင် အားလုံး အပေးအယူ၊ အကျိုးအမြတ်များဖြင့် ဖြတ်သန်းနေကြလေသည်</p> <p>နဂါးမျိုးနွယ်ကဲ့သို့ ခေါင်းမာသော မျိုးနွယ်တော့ ထပ်မရှိနိုင်ပါ။</p> <p>လီရန့် အမူအရာကြောင့် ကန်လန်ယွီလည်း စကားမှားသွားမှန်း သတိထားမိကာ</p> <p>“အထင်မလွဲပါနဲ့။ ရှင့်ကို ပြောချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်က တခြားလူသားတွေနဲ့ မတူဘူးလေ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းယမ်းလျက်</p> <p>“ရပါတယ်။ မင်းပြောတာလည်း မှန်တာပဲ”</p> <p>“…”</p> <p>“အချိန်ပြည့်တော့မယ်။ မြန်မြန် ဝင်ရအောင်”</p> <p>လီရန် ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ဂိတ်ပေါက်ကို ဖြတ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီမှာတော့ အနောက်နား၌ နှုတ်ခမ်းလေး ကိုက်ကာ သူ့ကိုယ်သူ ကျိန်ဆဲလျက် ရှိ၏။</p> <p>လီရန်သည် သူ့အမြင်တွင် သာမာန်လူများနှင့် တကယ် ကွာခြားပါသည်။</p> <p>တစ်ခုခုကို အမြဲတွက်ချက်၍ လက်ပေါက်ကပ်သလို ထင်ရသော်လည်း နဂါးမင်းကို ကူညီပေးခဲ့၏။</p> <p>ဤမျှနှင့်ပင် အလွန် လေးစားစရာ ကောင်းနေလေပြီ။</p> <p>နောက်ပြီး…</p> <p>“နဂါးပုံနဲ့လည်း အရမ်းကြည့်ကောင်းတယ်”</p> <p>ကန်လန်ယွီတွေးရင်း ပါးလေးများ ရဲလာ၏။</p> <p>သူ့ငွေရောင် အကြေးခွံများမှာ အညစ်အကြေး တစ်စက်မှမရှိဘဲ သန့်စင်လွန်းလှသည်။</p> <p>“ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ သွားမယ်လေ”</p> <p>ရုတ်တရက် အသံတစ်ခုကြားမှ သတိပြန်ဝင်လာ၏။</p> <p>“လာပါပြီ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ နောက်မှ အမြန်လိုက်သွားရသည်။</p> <p>ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား ဂိတ်ကိုဖြတ်၍ တစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p>လီရန် စိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း တွေ့ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်နေမိသည်။</p> <p>အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေတွင် မြို့ကြီး၊ မြို့ငယ်များစွာ ရှိလေ၏။</p> <p>သူတို့ခြေနင်းရာ တိမ်ဖြူသည် ကျောက်ပြားဖြူအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လမ်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့သွား၏။</p> <p>တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် တူလေသည်။</p> <p>“ကောင်းကင်မှာ ဒီလိုမြင်ကွင်း ရှိတာလား”</p> <p>လီရန် သက်ပြင်းလေး ချမိ၏။</p> <p>မည်သို့သော စွမ်းအင်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသနည်း။</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“ဒါက အဆင့်မြင့်လူသားနဲ့ တော်ဝင်အိမ်တော်တွေ နေတဲ့ ကောင်းထျန်းယူပဲ။ သာမာန်လူတွေ ဝင်ချင်ရင် ရှင်းရာရဲ့ ဖြတ်သန်းခွင့် ပါရမယ်”</p> <p>လီရန် ခေါင်းယမ်းလိုက်မိသည်။</p> <p>တိမ်မည်းများ ခြားနားရုံဖြင့် ကမ္ဘာနှစ်ခုမှာ အလွန် ကွာလွန်းသည်။</p> <p>“နေပါဦး။ ရှင်းရာလို့ ပြောလိုက်တာလား”</p> <p>လီရန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>သူ ကြားဖူးသလောက် ခေါင်းဆောင်လန်ထံမှ ပတ်သက်မှု ရှိပါသည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“ဘာလို့လဲ။ ရှင် ရှင်းရာကို မြင်ဖူးတာလား”</p> <p>လီရန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး</p> <p>“အင်း ကျွန်တော့် ခေါင်းဆောင်နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတယ်။ အဲ့တော့ သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်နေဦးမှာပဲ”</p> <p>ထိုရှင်းရာမှာ ကြောက်စရာ မလိုသော်လည်း ကျန်ထျန်းအထိ သိသွားပါက…</p> <p>လောကနှစ်ခုကြား ပြဿနာမှာ မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ အနှေးနှင့်အမြန် ပေါက်ကွဲလာမည် ဖြစ်၏။</p> <p>အချိန်တော့ မကျသေးပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>“အဲ့တာဆို သတ်ပစ်ရမှာပေါ့”</p> <p>လီရန် ခေါင်းယမ်း၍</p> <p>“အခြေအနေ အရင်ကြည့်တာပေါ့။ အဲ့အထိ မရောက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p>အထက်လောကမှာ လက်လွတ်စပယ် မပြုလုပ်နိုင်ဘဲ ဂရုတစိုက် တွေးရပေမည်။</p> <p>တစ်ဖက်မှာ သူ နဂါးစွမ်းအင် စုပ်ယူနိုင်သည်ကို မသိသေးပေ။</p> <p>“သွားရအောင်။ ကောင်းထျန်းယူက ဘာတွေ ထူးခြားနေလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p>“ဟုတ်”</p> <p>နှစ်ယောက်သား အနီးဆုံးမြို့၌ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ပူပန်ခြင်းကင်းသည့်မြို့။</p> <p>နှစ်ယောက်သား မြို့ထဲတွင် လျှောက်သွားနေကြ၏။</p> <p>လီရန် အစက သူတို့ကို သတိထားမိနေမည်အား စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ တွေးပူမိခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>မြို့ထဲတွင် ယာဉ်များ၊ လူများ ရှုပ်ထွေး၍ သားကောင် စီးသွားသည့် ကျင့်ကြံသူများ၊ အစိမ်းရောင် အသားအရည်ရှိ ဂြိုဟ်သားများနှင့် ပုံစံထူးဆန်းသော မျိုးနွယ်များပါ ရှိလေသည်။</p> <p>ပြောရလျှင် သူတို့လည်း သာမာန်ပုံပင် ဖြစ်၏။</p> <p>လီရန်က</p> <p>“ဒါ လူသားမျိုးနွယ်တွေနေတာ သေချာလား”</p> <p>လူသားပုံစံဟူ၍ သိပ်မတွေ့ရပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“လူသားဂိုဏ်းတွေက နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာမှာ ရှိတာ။ လူတိုင်း မတွေ့ရဘူး။ အဲ့တော့ တချို့လည်း မတတ်နိုင်ဘဲ တခြားမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ကြံရတယ်။ တချို့လည်း လူသားနဲ့ နတ်ဆိုးတွေရဲ့ မျိုးဆက်တွေလည်း ရှိတယ်”</p> <p>လီရန် စိတ်ဝင်တစား နားထောင်ရင်း</p> <p>“အဲ့လိုမျိုး ပေါင်းစပ်လို့ ရတာလား”</p> <p>မတူညီသော မျိုးနွယ်စုများ ပေါင်းရန်မှာ ခက်ခဲ၏။</p> <p>“မကောင်းဆိုးဝါးက အများကြီး ရှိတယ်လေ။ လူသားနဲ့ နီးစပ်တာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း လူမဟုတ်၊ မကောင်းဆိုးဝါးမဟုတ် ဖြစ်သွားတာပဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ ထိုသွေးနှောများကို ရွံတတ်ကြလေသည်။</p> <p>“ကောင်းထျန်းယူမှာ အဲ့လို တစ်ဝက်တွေက နာမည်မကြီးဘူးလေ”</p> <p>လီရန် တစ်ခုခု တွေးမိကာ</p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော်ကရော ဘာလဲ။ လူတစ်ဝက် နဂါးတစ်ဝက်လား”</p> <p>သူသည် လူသားစစ်စစ် ဖြစ်သော်လည်း နဂါးအစစ် စွမ်းအင်ကို ရရှိ၍ နဂါးပုံစံပင် ပြောင်းနိုင်လေသည်။ နဂါးမနှင့်ပင် လက်ထပ်ကာ ဘိုးဘေးများ ထောက်ခံချက် ရထား၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“နဂါးချီက အသန့်စင်ဆုံး ဆိုတော့ အင်အားအကြီးဆုံး နဂါးကို မွေးနိုင်မှာပေါ့”</p> <p>“ဘယ်လို”</p> <p>လီရန် ကြက်သီးထသွား၏။</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ်နှင့် ခေါင်းဆောင်များကြား ဗျာများနေသည့်အထဲ နောက်ထပ် ရရှိလျှင်…</p> <p>“အဟမ်း ပိုပို ဝေးလာပြီပဲ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းယမ်း၍ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီမှာ နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်လျက်</p> <p>“အားလုံးအဆင်ပြေပေမဲ့ ကိုက်ညီပါ့မလား…။ အို ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”</p> <p>သူ မျက်နှာလေး ရဲသွားသည်။</p> <p>လီရန်ကတော့ သူ့အတွေးများကို မသိပေ။</p> <p>ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးနေမိသည်။</p> <p>“ဒီမှာနေရတာ ကြာလှချည်လား”</p> <p>အမွှေးတိုင် (၃) ချောင်း ကုန်ချိန်ခန့်တွင် သူ ပြန်နေရလေပြီ။</p> <p>သို့သော် ယခု တစ်နာရီနီးပါးအထိ ပြန်ရမည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ပေ။</p> <p>“ဟိုဘက်က ထွက်လာလို့လား”</p> <p>လီရန် တစ်ယောက်တည်း တွေးနေ၏။</p> <p>ထိုစဉ် အသံတစ်ခု ကြားရပြီး လန့်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save