Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 652</h2> <h2 style="text-align: center;">ရွေးချယ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ကြည့် ကြည့် ကြည့် ဒီမှာ ပစ္စည်းကောင်းပဲ ရောင်းတာနော်”</p> <p>မနီးမဝေးရှိ လူအုပ်ကြီးတစ်ခုထံမှ အသံတစ်ခု ကြားရလေသည်။</p> <p>လီရန်လည်း စိတ်ဝင်တစား သွားကြည့်လေ၏။</p> <p>လူအုပ်ကို ဖြတ်၍ အလယ်ထဲ ရောက်သောအခါ လက်ဝါးအရွယ် ဘူးလေးတစ်ခုကို တွေ့ရသည်။</p> <p>“အဖုံးဖွင့်လိုက်လျှင် ပျော်ရွှင်ရမည်” ဟုလည်း ရေးထား၏။</p> <p>ဆိုင်ရှင်က</p> <p>“ဒါ ပိုင်မင်ဟိုင်ကရတဲ့ တည်ငြိမ်ခြင်း အဆီအနှစ် အခွံတွေနော်။ ဒီလောက် အရည်အသွေးဆိုရင် ဝူယူမြို့မှာ လုံးဝ ထပ်တွေ့ရမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>လီရန်မှ</p> <p>“အဲ့တာ ဘာလဲ”</p> <p>“စိတ်ငြိမ်ခြင်း အဆီအနှစ်ဆိုတာ သဘာဝ  မကောင်းဆိုးဝါးတစ်မျိုးပေါ့။ နေနဲ့ လရဲ့ အဆီအနှစ်ကို စုပ်ယူပြီး အဆင့်တစ်ခု ရောက်ရင် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရပြီ။ ရှားပါး အဆင့်မြင့်တဲ့ အင်မော်တယ် ပစ္စည်းလေ”</p> <p>တင်းကြပ်စွာ ပိတ်နေသော အခွံကိုကြည့်၍ လီရန်မှ မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဒါဆိုလည်း ပုလဲပဲရောင်းပြီး အခွံဖွင့်ထားပါလား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ခေါင်းယမ်းလျက်</p> <p>“ဒါက ထူးခြားတယ်လေ။ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကန့်သတ်ပြီး ကိုယ်တိုင် ဖွင့်ကြည့်ရတာ။ ဖွင့်ပြီးမှ ပုလဲမရှိရင် ကိုယ်နဲ့ မထိုက်တန်လို့ပေါ့။ ဒီလို ပုလဲကျောက် ပေါ်လာနိုင်ခြေက အရမ်းနိမ့်တယ်။ အဲ့တာကြောင့် ရောင်းတဲ့သူတွေကလည်း လောင်းကစား သဘောမျိုး လုပ်ကြတာပေါ့”</p> <p>“မမြင်ရတာကို ရွေးတာလား”</p> <p>သူ့အရင်ဘဝက ကျောက်တုံး လောင်းကစားနှင့် တူပါသည်။</p> <p>ကံကောင်းနိုင်သလို ထင်ရသော်လည်း အလွန် အခွင့်အရေး နည်း၏။ အချို့လည်း ထိုအကြောင်းကို နားလည်၍ စောင့်၍သာ ကြည့်နေသည်။</p> <p>မုတ်ဆိတ်ရှည်ဖြင့် အဘိုးအိုမှ ကုန်းကာ ပစ္စည်းများကို သေချာ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် နှာခေါင်း တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့် အဖြေရှာနေ၏။</p> <p>အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် ရွှေရောင်ခပ်ဖျော့ဖျော့ အခွံကို ရွေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီဟာ”</p> <p>သူ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကိုလည်း ပစ်ချလိုက်၏။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ လှမ်းယူကာ လက်နှင့် ချိန်ဆကြည့်၍ ပြုံးလျက်</p> <p>“ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”</p> <p>သူ ဓားတစ်ချောင်းဖြင့် အခွံကိုဟကာ ခွါချလိုက်သည်။</p> <p>ဂျွတ်!</p> <p>အသံလေးတစ်ခု ထွက်လာပြီး အခွံပွင့်သွား၏။</p> <p>“ဘာကြီးလဲ”</p> <p>ဘေးမှ လူများ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် အတင်းတိုးဝှေ့ ကြည့်နေကြသည်။ ထိုအခါ အခွံ၏အလယ်၌ ဖြူဖွေးနေသော ကျောက်လုံးလေးတစ်ခု ဝဲနေသည်ကို တွေ့ရလေ၏။</p> <p>“တကယ် ရှိတာပဲ”</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ ဆူညံသံများ ထွက်လာသည်။</p> <p>ကျောက်မှာ သေးသော်လည်း စိတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ ဖြစ်ပါသည်။ အလွန်ရှားပါး၍ အဆင့်မြင့်၏။</p> <p>ထိုအခါ မုတ်ဆိတ်အမျိုးသားသည် အလွန်ဝမ်းသာ ပျော်ရွှင်လျက် ပုလဲလုံးအား ထုတ်ကာ အခွံကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားကျနေသော အကြည့်များကို မျက်ကွယ်ပြု၍ လှည့်ထွက်ခဲ့တော့သည်။</p> <p>သူ ထွက်သွားပြီးသောအခါ အားကျနေသောသူများထံမှ အသံများ ထွက်လာ၏။</p> <p>“ကျွန်တော် တစ်ခု ဝယ်မယ်”</p> <p>“ကျွန်တော်ရောပဲ”</p> <p>“ဒါ ငါ ယူမှာနော်။ ဘယ်သူမှ လုဖို့ မတွေးနဲ့”</p> <p>စင်ပေါ်မှ အခွံများ ချက်ချင်း ရောင်းထွက်ကာ ဆိုင်ရှင်လည်း ပြုံးပျော်နေ၏။</p> <p>ထိုလူအုပ်ကိုကြည့်၍ ကန်လန်ယွီ ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“အဲ့လိုမျိုး လွယ်လွယ် ရနိုင်လို့လား”</p> <p>ထင်သည့်အတိုင်းပင်။</p> <p>အခြားဝယ်ယူသူများ ဘာမှ မတွေ့ကြရပေ။ အခွံခွါလိုက်သည်နှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ချီအနည်းငယ်သာ ထွက်လာပြီး လေထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>မျှော်လင့်ချက်ကြီးလေ စိတ်ပိုပျက်ရလေ ဖြစ်ပါသည်။ အချို့မှာ ဆိုင်ရှင်အား မကျေမနပ် သွားပြောရန် ပြင်နေစဉ် ဆိုင်ရှင်လည်း စင်များ၊ စာတန်းများ သိမ်း၍</p> <p>“ဝယ်ပြီးရင် သွားတော့နော်။ ပြန်လဲလို့လည်း မရဘူး။ ပြန်လည်း မအမ်းဘူး။ ဒီလောက်လေးနဲ့ အာမခံ လိုချင်တာလား”</p> <p>သူ့စကားကြောင့် မည်သူမျှ မငြင်းနိုင်တော့ပေ။</p> <p>လောင်းကစားမှာ ကံကြမ္မာပေါ်သာ မူတည်လေသည်။</p> <p>“ပထမဆုံးဝယ်တဲ့သူက အဲ့လို ချက်ချင်း ရသွားမယ်လို့ မထင်ထားဘူး”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လီရန်က</p> <p>“မလိုပါဘူး။ နောက်တစ်ခု ရှိမယ်မလား”</p> <p>လီရန် ထောင့်နားရှိ အခွံရှိရာဘက် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>မျက်နှာပြင်မှာ မာ၍ ကြမ်းတမ်းပြီး ရွှံ့စက်များ ဖုံးနေ၏။</p> <p>“ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သေချာမကြည့်လျှင် ကျောက်တုံးကြီးနှင့်ပင် တူ၏။ အမြင်မလှသဖြင့် ရောင်းမထွက်သလို ဖြစ်သည်။</p> <p>“နောက်ဆုံး နည်းနည်းပဲ ကျန်တော့တယ်နော်။ လိုချင်ရင် တွေဝေမနေနဲ့”</p> <p>ဆိုင်ရှင် မည်မျှအော်အော် မည်သူမှ မလှုပ်လာပေ။</p> <p>လီရန် ငေးကြည့်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် နဂါးမင်း၏ အသံကို ကြားရသည်။</p> <p>“အဲ့တာ ကောင်းတယ်”</p> <p>လီရန် ခဏမှင်တက်နေလေ၏။</p> <p>နဂါးမင်း ပထမဆုံး စ၍စကားပြောခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>“ကောင်းတယ်လား။ အဲ့ထဲမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ပုလဲ ရှိတာလား”</p> <p>“ပြီးရင် သိရမှာပေါ့။ အရင်သာ ဝယ်လိုက်။ နောက်မှပြော”</p> <p>သူ့အသံမှာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှာ မရောင်းရတော့ဟု အထင်ဖြင့် ပစ္စည်း သိမ်းရန် ပြင်နေစဉ် လူချောလေးတစ်ဦး ရောက်လာ၏။</p> <p>“ကျွန်တော် ဝယ်ပါမယ်”</p> <p>ထိုအခါ ဆိုင်ရှင်ကြီး ပြုံးရွှင်သွားကာ</p> <p>“သခင်လေးက အမြင်ရှိလိုက်တာ”</p> <p>ဘေးမှလူများမှာတော့ လှောင်ရယ်နေကြ၏။</p> <p>“အခုထိ လက်မလျှော့ချင်ကြသေးဘူးပဲ”</p> <p>“ပုံစံလည်း မလှတာကို။ ဒီအမှိုက်ကြီး ဘာလို့ ဝယ်တာလဲ”</p> <p>“အကျန်ကြိုက်တာ ထင်တယ်”</p> <p>“ဟင်းဟင်း”</p> <p>လီရန်ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်</p> <p>“ပိုက်ဆံပေးပါဦး။ နည်းနည်း ချေးချင်လို့”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ဘာမှမမေးဘဲ စိတ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံးများ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှ ပျော်ရွှင်စွာ လှမ်းယူပြီးနောက်</p> <p>“အခု ခင်ဗျား ပိုင်ပါပြီ။ ကံကောင်းပါစေဗျာ”</p> <p>လီရန် အခွံကိုယူ၍ လူအများရှေ့၌ပင် ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>နဂါးမင်းပြောသလိုဆို အထဲတွင် ရတနာ ရှိနေမည် ဖြစ်၏။</p> <p>ထိုစဉ် အခွံမှာ ရုတ်တရက် တုန်ရီလာပြီး အထဲမှ ရောင်ခြည်များ မျက်စိစူးသည်အထိ ထွက်လာလေသည်။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save