Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 653</h2> <h2 style="text-align: center;">အခွံထဲမှ သတ္တဝါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် တောက်ပသောအလင်းများ ပြန်ပျောက်သွား၏။ ထိုအခါမှ အထဲမှ ပစ္စည်းကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p>“ဒါက…”</p> <p>ဆိုင်ရှင်ပင် မျက်လုံးပြူး၍ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>လက်ဝါးအရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး အဝတ်ဗလာဖြင့် လှဲနေပြီး ဖြူဖွေးရှည်လျားသော ဆံနွယ်များမှာ အရှက်တရားအတွက် ဖုံးကွယ်ပေးထားသည်။ နူးညံ့သော ပါးလေးများသည် လူသားအတိုင်း ဖြစ်ပြီး မျက်လုံးနက်လေးများက ဟိုဟိုဒီဒီ စူးစမ်းနေသည်။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ အကြည့်များကြောင့်လည်း ရှက်နေပုံ ပေါ်သည်။</p> <p>သူ့ခြေထောက်များသည် အခွံနှင့်တွဲနေပြီး အခွံခွါလိုက်သောကြောင့် နေရခက်နေ၏။</p> <p>အားလုံးလည်း တိတ်ဆိတ် မှင်တက်နေသည်။</p> <p>ဆိုင်ရှင်မှ ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် အသံဖြင့်</p> <p>“ဒါ ဒါ စိတ်ဝိညာဉ်ပဲ”</p> <p>သူ့စကားကြောင့် အားလုံး သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဆူညံသွားကြ၏။</p> <p>“လှလိုက်တာ”</p> <p>“ဒီလို ကံကောင်းတဲ့သူက နောက်ဆုံးမှာ ပေါ်လာတာလား”</p> <p>“လုံးဝ လက်မခံနိုင်ဘူး”</p> <p>“တကယ်ပါပဲ။ တကယ် ရှားပါး အခွင့်အရေးကို”</p> <p>အချို့မှာ မှင်တက်၍ အချို့လည်း သက်ပြင်းချနေမိသည်။</p> <p>ဤသို့ ကြည့်ရဆိုးသော အခွံထဲ၌ ရတနာရှိနေမည်ဟု မထင်ထားပေ။</p> <p>ထိုအရာမှာ အကြိမ်တစ်သောင်းတွင် တစ်ခါ ပေါ်တတ်သော ပစ္စည်း ဖြစ်၏။</p> <p>ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ရောင်းနေသော်လည်း ထိုအခြေအနေမျိုး ပထမဆုံး ကြုံဖူးခြင်း ဖြစ်ပါသည်။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုအဖြစ်သာ ကြားဖူး၏။</p> <p>သူပင် မထင်ထား၍ ဈေးလျှော့ကာ ရောင်းမိလေသည်။</p> <p>ခုနက လှောင်ပြောင်ခဲ့သူများလည်း နောင်တရနေကြ၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီပင် အံ့အားသင့်နေသည်။</p> <p>သူ လီရန့်ကို ငေးကြည့်၍</p> <p>“ရှင် အစတည်းက သိနေတာလား”</p> <p>လီရန် ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“ကံကောင်းသွားလို့ပါ”</p> <p>“တကယ်လား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိ၏။</p> <p>မည်သူမျှ မလိုချင်သော ပစ္စည်းကို လီရန် ဝယ်လိုက်ပြီး ဤသို့ဖြစ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူပင် မတွေ့နိုင်သောကြောင့် ကံတရားဟုသာ သဘောထားလိုက်တော့သည်။</p> <p>“နဂါးစွမ်းအင်နဲ့ လူသားမို့လို့ပဲလား။ ကံကလည်း အရမ်းကောင်းတာပဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိ၏။</p> <p>ထိုစဉ် လီရန်က</p> <p>“ဒါကို ဘယ်လိုသုံးရမှာလဲ”</p> <p>“…”</p> <p>ဒီလောက် ရထားတာတောင် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူးလား။</p> <p>ကန်လန်ယွီ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လောဘမျက်လုံးများကို သတိထားမိပြီး ခပ်တိုးတိုးဖြင့်</p> <p>“ခဏလေး။ ဒီမှာ အကြာကြီး နေလို့ မကောင်းဘူး”</p> <p>ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လူသိလွန်းသည်မှာ မကောင်းပေ။</p> <p>ထို့အပြင် သူတို့ပုံစံမှာ လူသားများ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် လူကြားထဲ၌ ဖုံးကွယ်နေသင့်၏။</p> <p>ဘေးလူများ တဖြည်းဖြည်း အနားကပ်လာချိန်၌ ကန်လန်ယွီ လီရန့်လက်ကို ဆွဲကာ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားတော့သည်။</p> <p>“ကျစ် ကျစ် ဒါမျိုးကို လွတ်သွားပြီကွာ”</p> <p>“ဝူယူမြို့မှာ စည်းမျဉ်းတွေသာ မရှိရင် တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီ”</p> <p>“သူတို့ကြည့်ရတာ သိပ်တော့ မရိုးဘူး”</p> <p>အားလုံး အသီးသီး ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p>ထိုသို့သော ရတနာ ပျောက်ကွယ်သွား၍ ရင်ထဲတော့ မကောင်းကြ။</p> <p>ထိုထဲတွင် နားရွက်တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသားမှာ ရုတ်တရက် မျက်လုံးအရောင်လက်၍ လှည့်ပြန်သွားလေသည်။</p> <p>စုန်းဟီ အဆောက်အအုံ။</p> <p>ဒုတိယထပ်ရှိ ခမ်းနားသော အခန်းထဲတွင်။</p> <p>ကန်လန်ယွီ လက်ဖျောက်တီးလိုက်သောအခါ မမြင်ရသော လေထုတစ်ထပ် ကာရံသွားပြီး အာရုံ (၅) ပါးမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။</p> <p>“ထုတ်ကြည့်လိုက်”</p> <p>“အင်း”</p> <p>လီရန် ရတနာကို ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်၍ အရောင်များ တောက်နေ၏။</p> <p>ဘုံး ဘုံး ဘုံး!</p> <p>လီရန် အခွံကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်လိုက်ပြီး မကြာမီ အခွံပွင့်ကာ မျက်လုံးနက်လေးများကို ပြန်တွေ့ရသည်။</p> <p>လီရန် သေချာ စိုက်ကြည့်နေသောအခါ ဝိညာဉ်ငယ်မှာ မျက်နှာလေးရဲလာပြီး ဆံနွယ်ဖြင့် ဖုံးအုပ်နေလေ၏။</p> <p>“ဒါ စိတ်ဝိညာဉ်လား”</p> <p>လီရန် အံ့ဩနေ၏။</p> <p>အခွံထဲတွင် ဤသို့ ထူးဆန်းသော သတ္တဝါ ရှိနေမည်ဟု မထင်ထားပေ။</p> <p>“ဒီကျောက်ခွံက သဘာဝအတိုင်း နေနဲ့လရဲ့ စွမ်းအင်ကို ယူပြီး ဖြစ်လာတာလေ။ လုံးဝ အဖိုးတန် ရတနာပေါ့။ တာအို ပေါင်းစပ်မှုများလေ လူသားပုံ တူလေပဲ။ လုံးဝ ပြောင်းလဲနိုင်သွားရင် အခွံထဲက ထွက်ပြီး အင်မော်တယ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တကယ် ကံကောင်းလွန်းပါတယ်”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ခေါင်းယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p>စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အသိစိတ်ရှိနေပြီး ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖွံ့ဖြိုးနေသောကြောင့် သာမာန်ရတနာ မဟုတ်ပေ။</p> <p>လီရန်လည်း မေးစေ့လေး ပွတ်လျက်</p> <p>“ဒါနဲ့ ဘယ်လိုသုံးရလဲ မပြောရသေးဘူးနော်”</p> <p>“သုံးလို့ရတာက အများကြီးပဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ ဆက်၍</p> <p>“ကျင့်ကြံမှု ကူညီပေးတာ၊ အန္တရာယ်ရှောင်ဖို့ ရတနာ ရှာဖွေပေးတာ၊ ဆေးဖော်တာ။ အဆင်မပြေရင် စားလိုက်လည်း ရတယ်”</p> <p>လီရန် လန့်သွား၏။</p> <p>“စားလို့ ရတာလား”</p> <p>“ဒါပေါ့”</p> <p>“ဒါ နတ်သုဒ္ဓါပဲလေ။ အဲ့တာ စားလို့ရတာပေါ့။ ရှင့် တာအိုစွမ်းအင် ပိုတိုးတက်လာနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးဖော်တာလောက်တော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့”</p> <p>ကန်လန်ယွီ သေချာရှင်းပြနေ၏။</p> <p>ထိုအခါ ဝိညာဉ်လေးသည် နားလည်နေသယောင်ဖြင့် ဒူလေးဖက်ကာ မျက်ရည်ဝဲနေတော့သည်။</p> <p>လီရန်ကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တွေးတောနေ၏။</p> <p>သူ ထိုလူသားပုံအား ဆွဲကြိုးအဖြစ် ဆွဲထားရန် အကြံရလေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် ဝိညာဉ်လေးလည်း မျက်ရည်များ သုတ်၍ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ပါးစပ်ဟကာ ပုလဲလုံးတစ်လုံး ထုတ်၍ လီရန့်အား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက…”</p> <p>“ကျောက်ပုလဲပဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ အံ့ဩလျက်</p> <p>“ဒါ ဝိညာဉ်ရဲ့ တာအိုပဲ။ မြန်မြန် ယူလိုက်”</p> <p>လီရန်က</p> <p>“မင်းပုံစံက သူလန့်နေပြီ”</p> <p>ကန်လန်ယွီလည်း ပြုံးလျက်</p> <p>“လန့်အောင် လုပ်ထားလို့ ဒါပေးတာပေါ့။ သူ့ပုံစံက ထူးဆန်းတယ်လေ”</p> <p>ဝိညာဉ်ကို စားနိုင်သော်လည်း အမှန်ပင် အကျိုးမရှိပေ။</p> <p>သူ့တာအိုပုလဲလုံးသည်သာ ပိုအစွမ်းထက်၏။</p> <p>လီရန် ပုလဲလုံးအား လှမ်းယူလိုက်သောအခါ ရေငွေ့ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သူ့အသားအရည်ထဲ စိမ့်ဝင်သွားလေ၏။</p> <p>ဘုံး!</p> <p>နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံကဲ့သို့ ကြားရပြီး အသိဉာဏ်များ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>သူ မျက်လုံးကို တင်းကြပ်စွာ မှိတ်ထားသော်လည်း တာအိုစွမ်းအင်များကို မြင်နေရလေ၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save