Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 654</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်းရာလား။ အလကားပါ။</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>မြို့ကြီး၏ အလယ်။</p> <p>တိမ်တိုက်များပေါ်၌ ရွှေရောင် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ရှိပြီး နားရွက်တစ်ဖက်ဖြင့် အမျိုးသားမှာ တိမ်တိုက်ပေါ်တက်၍ ဂိတ်ရှေ့သို့ ခပ်သုတ်သုတ် သွားကာ လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>“အရှင်ရှန်လောက် ကျွန်တော် အရေးတကြီး တင်ပြစရာ ရှိလို့ပါ”</p> <p>ထိုအခါ တံခါးနီကြီးပွင့်၍ အရောင်များ တောက်ပစွ။ လက်ကာ တရားဓမ္မသံများ ကြားရလေသည်။</p> <p>“ဝင်ခဲ့”</p> <p>ကြည်ညိုဖွယ်ရာအသံတစ်ခု ထွက်လာ၏။</p> <p>ထိုအခါ ထိုလူလည်း အထဲဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ဘုရားကျောင်းထဲတွင် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓရုပ်တုမှာ တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် ပြုံးသယောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဝတ်ရုံမှာ ရင်ဘက်တစ်ခြမ်းသာ ဖုံးထားပြီး လည်ပင်း၌ ရွှေရောင်ပုတီး ဆွဲထားသည်။</p> <p>နားရွက်တစ်ဖက်ရှိ အမျိုးသားမှာ ဒူးထောက်လျက် ရိုသေစွာဖြင့်</p> <p>“ဝူယူမြို့ရဲ့ စစ်ဆေးသူ ကျွန်တော်ချန်းဝူ အရှင်လောက်ထျန်းရန်ကို အရိုအသေ ပေးပါတယ်”</p> <p>“ငါ့ကို ဘာကိစ္စ တွေ့ချင်တာလဲ”</p> <p>ချန်းဝူက</p> <p>“ကျွန်တော် ဒီနေ့ မြို့ထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း ရတနာကျောက် ရောင်းတဲ့ဆိုင်မှာ တွေ့ခဲ့တာ…”</p> <p>ရှန်လောက် စိတ်မရှည်ဘဲ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“လိုရင်းပဲ ပြော”</p> <p>ချန်းဝူ လန့်သွားပြီး</p> <p>“မြို့ထဲမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ရှိနေပါပြီ”</p> <p>“ဘယ်လို”</p> <p>ရှန်လောက်လည်း လန့်သွားပြီး</p> <p>“သေချာလို့လား”</p> <p>ချန်းဝူ ခေါင်းငြိမ့်ပြ၍</p> <p>“ကျွန်တော့်မျက်လုံးနဲ့ ကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့တာပါ။ လုံးဝ မမှားဘူး”</p> <p>“အခု ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>“အမျိုးသားတစ်ယောက်နဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ယူသွားပါတယ်”</p> <p>ရှန်လောက် ခဏစဉ်းစား၍ လက်မြှောက်လိုက်ရာ ချန်းဝူ မလှုပ်ရှားနိုင် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှန်လောက်၏ ရွှေရောင်လက်ဖြင့် သူ့နဖူးကို ထိလိုက်ရာ ချန်းဝူ မျက်ဖြူလန်သွားပြီး နှစ်ချက်ခန့် တွန့်၍ ပုံရိပ်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“တကယ် စိတ်ဝိညာဉ်ပဲ”</p> <p>ရှန်လောက် အလွန်အံ့ဩနေမိ၏။</p> <p>ထိုအရာမှာ လောကတွင် အလွန်ရှားပါးပြီး ယခုလို သူတို့မြို့၌ ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်ရော၊ ဉာဏ်ရည်ပါ ဖွံ့ဖြိုးပြီးဖြစ်လေသည်။</p> <p>“တော်တယ်။ ဒီသတင်း ပျံ့သွားလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p>အခြားရှင်းရာသာ သိသွားပါက အားလုံး ခွဲဝေကြပေမည်။</p> <p>ရှန်လောက် လက်ပြန်ချလိုက်ရာ ချန်းဝူလည်း မြေပြင်ပေါ် ပြန်ကျသွားပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေသည်။</p> <p>“ဝူယူမြို့ အဝင်အထွက်ဂိတ်တွေ ပိတ်ဖို့ ချက်ချင်း သွားပြော။ ဘယ်သူမှ ထွက်မသွားစေနဲ့”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p>ထို့နောက် ရှန်လောက်လက်မှ ရွှေရည်များ ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ် ကျသွားသည်။</p> <p>“ဒါကို စားလိုက်။ မင်းကို ဆုချတာ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်”</p> <p>ချန်းဝူမှာ ရတနာတွေ့သကဲ့သို့ ရွှေရည်များအား ပါးစပ်ထဲ အားရပါးရ ထည့်၍ အရသာရှိရှိ စားနေသည်။</p> <p>ထိုအခါမှာ သူ့မျက်နှာ ပန်းသွေးရောင် သန်းလာပြီး အသက်ရှူနှုန်း မှန်လာသည်။ ထို့နောက် အဆင့်ပင် တက်မလို ဖြစ်လာ၏။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အင်အားပြည့်လာသည်ကိုကြည့်ကာ အလွန်ဝမ်းသာနေလေသည်။</p> <p>ငါ ဘက်ရွေးတာ မမှားဘူးပဲ။</p> <p>ထိုစိတ်ဝိညာဉ်မှာ ရှင်းရာများအတွက် အလွန် အရေးပါလေသည်။</p> <p>ရှန်လောက်မှာ လည်ပင်းမှ ပတ်တီးအား စမ်းလိုက်မိ၏။ ထိုအောက်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p>“စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့သာဆို ငါ့ဒဏ်ရာ ပျောက်ရုံတင်မကဘူး။ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံပါ မြင့်လာမှာပဲ”</p> <p>သူ ကြောက်စရာ ဓားချက်ကို ပြန်တွေးမိပြီး မျက်လုံးများ စူးရဲလျက်</p> <p>“ဘာမဟုတ်တဲ့ အဆင့်နိမ့်ကများ။ သေချာပေါက် ပြန်ပေးဆပ်ရမယ်”</p> <p>ထို့နောက် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားမိပြီး ပြတင်းပေါက်အပြင်အား ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>မြို့ထဲမှ အလင်းရောင်တစ်ခုသည် ကောင်းကင်အထိ ထိုးဖောက်ကာ တိမ်များကြား ထင်ရှားနေသည်။</p> <p>သူ ပြုံးသွားပြီး</p> <p>“ငါတောင် ရှာစရာမလိုဘဲ ဇွတ်ဝင်တိုးတာပဲ။ ဘာမှတောင် မလုပ်လိုက်ရဘူး”</p> <p>တည်းခိုခန်းထဲတွင် ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေသော လီရန့်အား ကြည့်နေသည်။</p> <p>“လူတွေများတော့ ဆူလိုက်တာ”</p> <p>သူတို့ ထိုမြို့ထဲတွင် သတိမထားမိစေရန် ဂရုစိုက်၍ နေနေသော်လည်း လီရန်တစ်ယောက် တာအိုစွမ်းအင်များ နားလည်သွားသောကြောင့် ရှားပါးအခွင့်အရေးကို အမြန် သုံးနေရသည်။</p> <p>လီရန်တစ်ယောက် ရွှေရောင်အလင်းများ ထွက်ကာ နောက်တွင်လည်း ပုံရိပ်များစွာ ပေါ်နေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ခမ်းနားမြင့်မြတ်သော အငွေ့အသက် ရပြီး နတ်ဘုရားအသွင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဒီလိုအရှိန်အဝါမျိုး ကန်လန်ဝူကျီဆီမှာတောင် မတွေ့ဖူးဘူး။</p> <p>“သူ ဒီမှာနေရတာလည်း ပိုပိုကြာလာတယ်။ နောက်ဆို တစ်သက်လုံးနေသွားလို့ ရတာများလား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်လုံးအရောင်လေးလက်၍ ပါးလေးများ ရဲနေသည်။</p> <p>ဘုံး!</p> <p>ထိုစဉ် လေထုတုန်ခါ၍ သာယာသော သံစဉ်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းယမ်း၍</p> <p>“ဟင် တကယ် မြန်တာပဲ”</p> <p>လမ်းများ၌ လူများ အုတ်အော်သောင်းနင်း စုလာသည်။</p> <p>တည်းခိုခန်းမှ ထူးခြားမှုသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဘာတွေလဲ”</p> <p>“အဆင့်တက်တာလား”</p> <p>“ဒီလို တာအိုမျိုး နားလည်တဲ့သူ ရှိတာလား”</p> <p>ဘုံး!</p> <p>နောက်ထပ် အသံတစ်ခု ကြားရပြီး အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် ဗုဒ္ဓရောင်ခြည်များ လင်းကာ ဗုဒ္ဓရုပ်တုတစ်ခု တိမ်များကြားမှ ဆင်းသက်လာ၏။ ကြီးမားသော ရွှေရောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ တည်းခိုခန်း တစ်ခုစာမျှ ရှိလေသည်။</p> <p>အားလုံး ဦးညွှတ်၍ အရိုအသေ ပေးနေ၏။</p> <p>ဆန္ဒ (၆) ပါး ရှင်းရာ။</p> <p>ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဝူယူမြို့၏ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>မထင်မှတ်ထားသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ရှင်းရာကိုပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ထို့နောက် ရှင်းရာမှာ ပြုံးလျက်</p> <p>“ထွက်ခဲ့ပါ။ ငါ ဘာလို့ ရောက်လာလဲ သိမယ် ထင်ပါတယ်”</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးကို ကြားရလေသည်။</p> <p>သို့သော် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>“ဟွန့် ကောင်းကောင်းပြောတာ နားမလည်ဘူးပေါ့”</p> <p>ရှန်လောက် လက်ကို အသာယမ်းလိုက်ပြီး (၃) ထပ် တည်းခိုခန်းမှာ ချက်ချင်း သဲမှုန်များအဖြစ် ပြိုကျသွားလေသည်။</p> <p>ထိုအခါ ဧည့်သည်များ ပြေးထွက်လာကြပြီး အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ အလယ်တွင် ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>အမျိုးသားသည် မျက်လုံးစုံမှိတ်လျက် တာအိုသံစဉ်များ ထွက်နေပြီး ကျင့်ကြံနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ရှန်လောက်လည်း ကြည့်ရင်းကြည့်ရင်း လောဘ ပိုတက်လာ၏။</p> <p>“အဲ့ပစ္စည်းကို ပေးလိုက်ပါ။ ဒါဆို ဝူယူမြို့ထဲကနေ အသက်ရှင်လျက် ပေးထွက်မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ သေရမယ်”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်</p> <p>“အလကားအတုကများ။ နားညီးလိုက်တာ”</p> <p>ဝူယူမြို့အုပ်ချုပ်သူကို မည်သို့ ရိုင်းစိုင်းရဲသနည်း။</p> <p>သူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ အော်ဟစ် ရယ်မောကာ</p> <p>“မင်းက စကားတတ်နေပါလား”</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ဗုဒ္ဓအလင်းရောင်များ တောက်လာပြီး ကြီးမားသော လက်ကြီးအား လွှဲချလိုက်သည်။ ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ အိမ်ခြေများ အားလုံး ပျက်စီးကုန်တော့သည်။</p> <p>ထိုစဉ် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးတို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>“မပူးပေါင်းချင်ဘူးဆိုတော့လည်း ကိုယ်တိုင် ဝင်ပါရတာပေါ့”</p> <p>ထိုစဉ် လေထုလှုပ်ရှား၍ ဗုဒ္ဓလက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>ရှင်းရာအပြုံးလည်း ရပ်တန့်သွားလေသည်။ ထို့နောက် သူ့လည်ပင်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း ခေါင်းမှာ လိမ့်၍ မြေပေါ်သို့ ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီ လက်လေးနောက်ပစ်လျက် ခပ်တည်တည်ဖြင့်</p> <p>“တိတ်တိတ်နေလို့ ပြောထားတယ်လေ။ နားမလည်ဘူးလား”</p> <p>အားလုံး မှင်တက်ငေးမောနေမိ၏။</p> <p>ထို့နောက် မျက်လုံးများပြူးကာ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>ဗုဒ္ဓကို ခေါင်းဖြတ်လိုက်တာလား။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save