Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 655</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်းရာအား ဖျက်ဆီးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တစ်လမ်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အားလုံး မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>ဝူယူမြို့ အုပ်ချုပ်သူ ရှင်းရာမှာ ရယ်မော စကားပြောရင်း ခေါင်းပြတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p>လုံးဝ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိပေ။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်ရှိနေပြီး မြေပေါ်မှ ခေါင်းသည်လည်း ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>“နောက်တစ်ခါလား…”</p> <p>သူ လူ့လောကတွင် ကြုံခဲ့ရသည်မှာ ပုံရိပ်ယောင်ကို လွှတ်ခဲ့၍ ဖြစ်ပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သေးသည်။ ယခုတော့ တကယ်ဖြစ်၏။</p> <p>ဒီမိန်းကလေး ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ။</p> <p>အချိန်ခဏကြာမှ ရှန်လောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခေါင်းကိုယူ၍ ပြန်တပ်လိုက်သည်။</p> <p>အနာပေါ် အနာဆင့်ကာ ပြန်တွဲလိုက်နိုင်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကန်လန်ယွီကို အေးစက်စက် ငုံ့ကြည့်ကာ</p> <p>“မင်းက ငါ့ဒေါသကို လာဆွတာပဲ။ အသက်ရှင်လျက်…”</p> <p>“နားညီးလိုက်တာ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ လက်ယမ်းလိုက်ပြီး ငွေရောင်အလင်း တစ်ချက် လက်သွား၏။ ထိုအခါ ခုနတင် ပြန်တပ်ထားသော ခေါင်းသည် ဖလွတ်ခနဲ ပြန်ပြုတ်ကျလာသည်။</p> <p>အရှက်များ ကွဲပြီးရင်းကွဲကာ ရှန်လောက် ခေါင်းကို ပြန်တပ်ပြန်သည်။</p> <p>အမူအရာလည်း ပိုတင်းမာလာ၏။</p> <p>ခေါင်းမှာ နှစ်လုံး ထပ်ပေါ်လာပြီး ကျောဘက်မှ လက်နှစ်ချောင်းစီ ထပ်ထွက်လာသည်။</p> <p>ကောင်းကင်တွင်လည်း ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပနေ၏။</p> <p>“မင်းက သာမာန်မဟုတ်တာတော့ လက်ခံပေမဲ့ ဒါ</p> <p>ငါ့မြို့ကွ။ မင်း ငါ့ကို ယှဉ်လို့ မရပါဘူး”</p> <p>ပါးစပ် (၃) ခု အသံ (၃) ခု ပြိုင်ထွက်ကာ ထူးဆန်းလှလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပိုကြီးမား၍ နတ်ဘုရားကြီးနှင့် တူလာ၏။</p> <p>“သေပေတော့”</p> <p>သူ့လက်များဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြန်သည်။</p> <p>ထိုအခါ စောင့်ကြည့်နေသူများ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ပြေးလွှားကြလေ၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီကတော့ နေရာ၌ပင် ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>သူ လီရန့်ကျင့်ကြံမှု အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း တစ်ဖက်မှ မပြီးနိုင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p>သူ့လက်ဝါးလေးကို မြှောက်ကာ အလင်းဖျော့ဖျော့ တောက်ပလာသည်။</p> <p>ဘုံး!</p> <p>ကြီးမားသော မီးတောက်ကြီး ထွက်ပေါ်ကာ ရှင်းရာ ခန္ဓာကိုယ်အား ချက်ချင်း လောင်မြိုက်သွားတော့၏။</p> <p>“အား”</p> <p>ကြောက်စရာအသံကြီးမှာ မီးတောက်များကြားမှ ထွက်လာပြီး သူ့ကိုယ်သူ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ပူတယ်။ ပူတယ်”</p> <p>“ပြေးတော့”</p> <p>“မီးတောက်က ထူးဆန်းတယ်”</p> <p>ခေါင်း (၃) လုံးမှာ တစ်မျိုးစီ အော်ဟစ်နေကြ၏။</p> <p>မီးတောက်သည် ခန္ဓာကိုယ်သာမက စိတ်ဝိညာဉ်အထိ လောင်မြိုက်နေလေပြီ။</p> <p>ကန်လန်ယွီ ခေါင်းယမ်း၍ ကြည့်နေ၏။</p> <p>ထိုစဉ် ပုံရိပ်လေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လွတ်ထွက်သွားလေသည်။ </p> <p>အခွံကို စွန့်ခွါသွားသော အကောင်လေးနှင့် တူ၏။</p> <p>သို့သော် သူ ဝေးဝေးမပြေးနိုင်မီ ဧရာမလက်ကြီးမှ ဖမ်းမိကာ ကန်လန်ယွီရှေ့ ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p>“မိန်းကလေး ညှိနှိုင်းရအောင်။ ဘာလိုချင်လဲ။ အကုန် ပေးပါ့မယ်”</p> <p>သူ ပြုံးရယ်၍ မာနများ မရှိတော့ပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီကတော့ သူနှင့် စကားပြောချင်စိတ် မရှိပါ။</p> <p>ဖျောက်!</p> <p>သူ လက်ဖျောက်တီးလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ပင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ကာ နောက်ဆုံး အခြေအနေ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>“မင်း ဘယ်သူလဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p>မကြာမီ ရုပ်တုရော ဝိညာဉ်ပါ ပျက်စီး၍ အသားကင်နံ့သာ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ နဂါးမီးတောက်မှာ ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်း၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် အရှေ့နယ်မြေ၌။</p> <p>ပင်လယ်ရေအောက်ခြေတွင် အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိလေသည်။</p> <p>အပေါ်ဆုံးထပ်ရှိ နန်းဆောင်၌ လူတစ်ယောက် ထိုင်နေပြီး မြူခိုးများ ကွယ်နေ၍ ရုပ်ကိုတော့ သေချာ မမြင်ရပေ။</p> <p>သူ့ဘေးမှ တပည့်သည် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို ခံစားမိကာ</p> <p>“လျှိုယူ သေသွားပြီ”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ဝူယူမြို့ရဲ့ ရှင်းရာ သေပြီလား။</p> <p>“သူ့ကို သတ်နိုင်တာ သာမာန်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မြန်မြန်သွားကြည့်ရအောင်”</p> <p>ဤသို့ဖြင့် ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။</p> <p>လမ်းပေါ်တွင် ကန်လန်ယွီအား လန့်ဖျပ်၍ အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>ဘယ်က ပေါ်လာမှန်းမသိတဲ့ မိန်းမက ရှင်းရာကို သတ်လိုက်ပြီလား”</p> <p>သူတို့ နားမလည်နိုင်ကြတော့ပေ။</p> <p>ကန်လန်ယွီ လီရန့်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေသည်အား တွေ့ရသည်။</p> <p>“တော်သေးတာပေါ့”</p> <p>ထိုစဉ် လီရန့်ပုံရိပ်ဝါးလျက် ရုတ်တရက် ပျောက်သွားကာ ကန်လန်ယွီ မှင်တက်၍ ကျန်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ထို့နောက်မှ လူ့ပြည်ပြန်သွားသည်အား သတိရ၏။</p> <p>“တကယ်ပါပဲ။ နှုတ်တောင် မဆက်သွားဘူး။ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီမှာ စောင့်ရမှာလား။ ဟိုမှာ စောင့်ရမှာလား”</p> <p>ကန်လန်ယွီ တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်၍ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ထိုစဉ် လေထု တုန်ခါ၍ ခမ်းနားသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>ထိုမြူခိုးထဲမှ လူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကိုကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်မိလေသည်။</p> <p>အခြေအနေမှာ ဆိုးလွန်းလှသည်။</p> <p>“ငါက ကျန်းဟိုင်လောက်ပါ။ မင်း လျှိုယူနဲ့ ဘာအညှိုးရှိလဲ မသိပေမဲ့ ဒီလောက် လုပ်ဖို့ လိုလို့လား”</p> <p>ရှင်းရာမှာ တော်ရုံ ဖြစ်တည်မှု မဟုတ်သော်လည်း ယခုလို သေသွားရ၏။</p> <p>“တော်စမ်းပါ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက် အေးစက်စက်ဖြင့်</p> <p>“တကယ် ရိုင်းတာပဲ”</p> <p>ကန်လန်ယွီ လက်ယမ်းကာ တိမ်များအား ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>“တိတ်တိတ်နေပါဆို။ နားမလည်ဘူးလား”</p> <p>ကန်လန်ယွီမှာ စိတ်အခြေအနေမကောင်း၍ ထပ်သတ်ရန် မမှုပေ။</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက်ပင် ကြက်သီးထသွားသည်။ </p> <p>ဘယ်သူမို့လို့ ပြန်ခံပြောနေတာလဲ။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save