Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 656</h2> <h2 style="text-align: center;">ကန်လန်ယွီ၏ အင်အား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကန်လန်ယွီ ကျန်းဟိုင်အဆောက်အအုံအကြောင်း ကြားဖူးထားပါသည်။ ထိုအဖွဲ့မှာ အလွန် အင်အားကြီးကြပြီး မျိုးနွယ်စုတိုင်း၍ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေတတ်သည်။</p> <p>“မြေခွေးနတ်ဆိုးကိုး”</p> <p>ကန်လန်ယွီ မျက်လုံးလေး တောက်လျက် ကျန်းဟိုင်လောက်ကိုကြည့်ကာ</p> <p>“အရည်အချင်းသာ မရှိတာ။ စကားကြီး စကားကျယ်နဲ့”</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက် နင်သွားသည်။</p> <p>သူလည်း သာမာန်မျိုးနွယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ယခုလို အနှိမ်ခံနေရ၍ အလွန် ဒေါသထွက်လာသည်။</p> <p>“ဒီမိန်းမက ဘာလဲ”</p> <p>အနောက်မြောက်ဘက်က အဆင့်နိမ့်ကများ။</p> <p>သို့သော် သူ့မြင့်မြတ်သော မျက်ဝန်းများမှာ သာမာန် လူသားမဟုတ်မှန်းတော့ သိသာနေ၏။</p> <p>ရုတ်တရက် လူအုပ်ကြီး ဆူညံလာပြန်သည်။</p> <p>“ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး”</p> <p>“ဘာကြီးလဲ”</p> <p>“အဲ့တာဘာလဲ”</p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်လည်း မော့ကြည့်မိသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ရှိ တိမ်များကြားတွင် ဝဲကတော့တစ်ခု ဖြစ်လာပြီး ဝူယူမြို့ကို ငုံ့ကြည့်နေသော လူသားမျက်နှာကြီး တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာ၏။</p> <p>ဖိအားလည်း အလွန်ကြီးမားလာပြီး အားလုံး ဒူးထောက်မိကြလေသည်။</p> <p>“တာအိုအရှင်သခင်ပဲ”</p> <p>“ဟုတ်တယ် နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ပဲ”</p> <p>“အမလေး”</p> <p>အားလုံး လန့်ဖျပ်နေကြ၏။</p> <p>ဒီနေ့က ဘာလဲ။</p> <p>ပထမဆုံး ရှင်းရာတစ်ဦး သေဆုံး၍ ထိို့နောက် အရှင် ကျန်းဟိုင်လောက် ရောက်လာသည်။ နောက်ဆုံး ကောင်းကင်မျက်နှာအထိ…</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက်လည်း ရုတ်တရက် မှင်တက်နေရာမှ သတိဝင်လာပြီး</p> <p>“ဒါက လူသားမျိုးနွယ်နယ်မြေဆိုတော့ ကြာကြာနေလို့ မကောင်းဘူး။ အရင် ပြန်ကြတာပေါ့”</p> <p>ကန်လန်ယွီက</p> <p>“တော်စမ်းပါ။ အမှန်အတိုင်းပြော”</p> <p>“…”</p> <p>သူ စွံ့အနေ၏။</p> <p>ကန်လန်ယွီသာ စိတ်ပိုမြန်လျှင် သူလည်း သေနေတာ ကြာလေပြီ။</p> <p>သူတို့ စကားပြောနေစဉ် ရုတ်တရက် အလင်းတန်းများ တောက်လာပြီး နှစ်ဦးသားကို လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်သကဲ့သို့ ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ကောင်းကင်မျက်နှာကြီး၏ ပါးစပ်ပွင့်လာပြီး ကျယ်လောင်သော အသံကို ကြားရလေသည်။</p> <p>“ကောင်းထျန်းယူမှာ ရာရာစစ ပြဿနာ လာရှာတယ်လား”</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက် လန့်သွား၏။</p> <p>သူ ထွက်ပြေးရန်လည်း နောက်ကျသွားလေပြီ။</p> <p>ဤသို့ကိစ္စကြီးမှာ ဖြေရှင်းရန်လည်း ခက်ပေမည်။</p> <p>သူ့မျက်ခုံးကြား၌ အဝါရောင်ကွင်းလေး ပေါ်လာပြီး သူ့လျှို့ဝှက်နည်းဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်နေသည်။</p> <p>ထိုအခါ ကန်လန်ယွီ ခေါင်းမော့၍ စိတ်မရှည်စွာဖြင့်</p> <p>“ရှင်သာ ပါးစပ်ပိတ်ထားပါ။ ဒီမှာ ဝင်ပြောနိုင်တဲ့အဆင့် မို့လို့လား”</p> <p>“…”</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက် စွံ့အနေ၏။</p> <p>တကယ် ရူးနေပြီပဲ။</p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်းကင်မျက်နှာလည်း စော်ကားခံရ၍ လေပြင်းနှင့် မိုးကြိုးများ တိုက်ခတ်လာပြီး အင်အားကြီးလာ၏။</p> <p>“ရာရာစစ ငါ့ကိုများ…”</p> <p>သူ့စကားမဆုံးမီ ကန်လန်ယွီ၏ ပါးဖွေးဖွေးလေးတွင် ငွေရောင်အကြေးခွံများ ပေါ်လာပြီး လက်မှ အင်အားပြင်းသော အလင်းရောင်များ ထွက်လာ၏။ ထိုစွမ်းအင်မှာ ကောင်းကင်မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ထိခိုက်သွားလေသည်။</p> <p>“ဒိန်း”</p> <p>မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အသံကြီး ကြားရပြီး နဂါးဟိန်းသံများ ထွက်လာ၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင် လေဟာနယ်လည်း အက်ကွဲလျက် ပျက်စီးကုန်သည်။</p> <p>အားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် တိမ်များကင်းစင်၍ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို ငြိမ်သက်နေသည်။</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် အလွန် အံ့ဩနေတော့သည်။</p> <p>ဒါ ပြီးပြီလား။</p> <p>ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p>ကန်လန်ယွီမျက်နှာမှ အကြေးခွံများလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p>“မင်းက နဂါးလား”</p> <p>စွမ်းအားကြီးနေခြင်းမှာ အလကား မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ခုနက အထင်လွဲတာပါ။ ရိုင်းမိတယ်ဆိုရင် ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်”</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက် ထိတ်လန့်၍ ပြောလေ၏။</p> <p>ထိုမိန်းကလေးမှာ မြင့်မြတ်သော တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ကန်လန်ယွီမှ</p> <p>“ရှင် ကူညီပေးရမှာ ရှိတယ်”</p> <p>ကျန်းဟိုင်လောက် ဦးညွှတ်လျက်</p> <p>“ပြောသာ ပြောလိုက်ပါ”</p> <p>“အဟွတ်”</p> <p>အခန်းထဲမှ ချန်းဝူမှာ သွေးများအန်၍ ဒူးထောက်ကျသွားသည်။</p> <p>ထို့နောက် ပါးစပ်ထဲမှ တီကောင်များပါ ထွက်လာပြီး ကျင့်ကြံမှု ပျက်စီးသွားလေပြီ။ သုံးမရသည့် သာမာန်လူ ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>ချန်းဝူမျက်နှာ ဖြူဖျော့နေသည်။</p> <p>သူ့ကို ဆုလာဘ်ပေးခဲ့သော ရှင်းရာမှာ ကျင့်ကြံမှု မရှိတော့သောကြောင့် သူလည်း သုံးမရတော့ပေ။</p> <p>ထိုစဉ် ချန်းဝူ သူ့အနောက်နားတွင် အသံတစ်ခု ကြားရပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လေဝဲကတော့ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p>ထိုသူမှာ တိမ်များ၊ မြူများ ရစ်ဝဲနေသောကြောင့် မျက်နှာကို သေချာမမြင်ရပေ။</p> <p>“ဘယ်သူလဲ”</p> <p>“ငါ ဘယ်သူလဲ သိစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို ပြန်ထိန်းသိမ်းပေးပြီး အဆင့်မြင့်အောင် လုပ်ပေးမယ်”</p> <p>ချန်းဝူ ရုတ်တရက် လန့်သွား၏။</p> <p>ကျင့်ကြံမှု ဆုံးရှုံးခြင်းမှာ စစ်ဆေးသူရာထူးမှ ပြုတ်ပြီး ကောင်းထျန်းယူမှ ကန်ထုတ်ခံရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုကဲ့သို့ အဆင့်မြင့်လောက၌ မော်တယ်တစ်ဦးမှာ အသတ်ခံရတော့မည့် ငါးပမာ အလွန် အသုံးဝင်လေသည်။</p> <p>“ကျွန်တော့်ကျင့်ကြံမှုသာ ပြန်ရရင် ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်”</p> <p>ချန်းဝူ ဒူးထောက်၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါ မြူခိုးကြားမှ အလင်းရောင် ထွက်လာပြီး ချန်းဝူခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွား၏။ စိတ်ဝိညာဉ်ချီများ တိုးဝင်ကာ ကျင့်ကြံမှုလည်း အလွန်တိုးတက်လာသည်။</p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တစ်ခါမှ မတွေးဖူးသော အဆင့်အထိ ရောက်သွားလေသည်။</p> <p>ချန်းဝူ စိတ်လှုပ်ရှားနေစဉ် ရုတ်တရက် အသိဉာဏ်များ တိုးဝင်၍ ပုံရိပ်တစ်ခု မြင်ရပြီး စကားသံကို ကြားရလေသည်။</p> <p>“သူ့နာမည်က လီရန်တဲ့။ သူ့ကို သေချာစောင့်ကြည့်ထားပါ။ သူ့ကို ရှာတွေ့တာနဲ့ ငါ့ကို ချက်ချင်း အကြောင်းကြား။ နောက်ပြီး…သူ့လုံခြုံရေးက အရေးကြီးတယ်နော်။ သူ့ဆံပင်တစ်မွေး ထိတာနဲ့ မင်း ခေါင်းပြတ်ပြီမှတ်”</p> <p>ချန်းဝူ ဦးညွှတ်လျက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“နားလည်ပါပြီ”</p> <p>ထို့နောက် အသံငြိမ်နေ၍ သူ ပြန်မော့ကြည့်သောအခါမှ ထွက်သွားပြီကို သိရသည်။</p> <p>ချန်းဝူ လန့်နေမိ၏။</p> <p>ထိုဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပြီး သူ့ကိုချက်ချင်း အဆင့်တက်အောင် ပြုလုပ်နိုင်လေသည်။</p> <p>“လီရန်တဲ့လား”</p> <p>လူ့လောက ယူလောင်ဂိုဏ်း။</p> <p>ခန်းမထဲတွင် လန်ဝူယန်တို့ လီယန့်အား ငေးကြည့်နေသည်။</p> <p>အရင်က မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြန်ရောက်သော်လည်း ယခုတော့ အမွှေးတိုင်တစ်ဝက် ကြာချိန်မျှ ရှိလေပြီ။</p> <p>“တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာများလား”</p> <p>ရီချင်းလန် စိုးရိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုစဉ် လီရန့်ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲ မြောက်တက်၍ ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်လာ၏။</p> <p>ဘုံး!</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်လာပြီး အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။</p> <p>လီရန့်အနောက်တွင်လည်း အဖြူရောင်ဂိတ်ကို တွေ့နေရသည်။</p> <p>ထိုဂိတ်တံခါးမှ တာအိုစွမ်းအင်များ စီးဆင်း၍ မြေပေါ်တွင် ရွှေကြာပွင့်များ ပေါက်ကာ ခရမ်းရောင် လေထုတစ်ခုလုံး ရွှမ်လင်းတောင်အား ဖုံးလွှမ်းနေ၏။</p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p>ချူလင်းချွမ် အလွန် အံ့ဩနေမိလေသည်။</p> <p>လန်ဝူယန်လည်း မှင်တက်လျက်</p> <p>“ရန်… သူ တကယ်ပဲ အထက်လောက တံခါးကို ဖွင့်နိုင်ပြီလား”</p> <p>“ဘာ”</p> <p>ကျန်နှစ်ယောက် အာမေဋိတ်သံ ထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save