Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 657</h2> <h2 style="text-align: center;">မိတ်ဆွေဟောင်း ရောက်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရီချင်းလန်နှင့် ချူလင်းချွမ်တို့ လန့်နေမိကြသည်။</p> <p>သူတို့ရှေ့တွင် ရွှေရောင်ဂိတ်အား သေချာ မြင်နေရ၏။</p> <p>ထိုဂိတ်မှထွက်နေသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း အင်အားကြီးလွန်းပြီး လူ့လောကတွင် မရှိသောအရာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ရွှမ်ကျဲ။</p> <p>ထိုတံခါးနောက်တွင် ဆန်းကျယ်သော လောကရှိ၏။</p> <p>ရုတ်တရက် (၃) ယောက်သား တစ်ခုခုကို ခံစားမိလေသည်။</p> <p>အပေါ်ကို မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်းကင်၌ အရိပ်ကြီးကို တွေ့ရပြီး တိမ်များနှင့်အတူ ပျံ့နှံ့လာသည်။</p> <p>“အခြေအနေ မကောင်းဘူး။ လှုပ်ရှားမှု များလွန်းတယ်”</p> <p>လန်ဝူယန် လက်ယမ်းကာ အကာအကွယ် ခံလိုက်ပြီး သူ့ဖြူဖွေးနေသည့် ဝတ်ရုံလေး တဖျတ်ဖျတ် လွင့်နေ၏။ ထို့နောက် မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်လေးမှာလည်း တောင်တန်းဂိတ် တစ်ခုလုံးအား လွှမ်းခြုံထားသည်။</p> <p>ရီချင်းလန်မှာ တာအိုစွမ်းအင်များ စုစည်း၍ လက်မှတစ်ဆင့် ကျင့်ကြံမှု ပိုမြန်စေရန် ကူညီပေးနေသည်။</p> <p>ချူလင်းချွမ်လည်း ဓားချီများဖြင့် ကူညီနေစဉ် ရုတ်တရက် လီရန် ကျင့်ကြံမှု နားလည်ကာ ဂိတ်တံခါးနှင့် အဆက်အသွယ်ကို ချက်ချင်း ဖြတ်ချလိုက်သည်။ </p> <p>ထိုအခါ ဂိတ်မှ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်များ ဆုံးရှုံး၍ ယိုင်နဲ့ကာ နောက်ဆုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p>ပစ်မှတ်မရှိတော့သောအခါ တိမ်များကြားမှ အရိပ်လည်း တဖြည်းဖြည်း ကင်းစင်သွား၏။</p> <p>ဂိုဏ်းတပည့်များမှာမူ မိုးတိမ်မည်းများ ခေတ္တဖြတ်သကဲ့သို့ သတိပင် မထားမိပေ။</p> <p>အကြီးအကဲစွန်းသာ ကောင်းကင်အား မော့ကြည့်၍ သက်ပြင်းချလျက်</p> <p>“မိုးရွာတော့မှာပဲ…”</p> <p>ထိုစဉ် တပည့်လေးတစ်ဦး ပြေးလာလေသည်။</p> <p>“အကြီးအကဲ တင်ပြစရာ ရှိလို့ပါ။ တောင်တန်းဂိတ်မှာ ဧည့်သည် ရောက်နေပါတယ်”</p> <p>“ဘယ်လို”</p> <p>အကြီးအကဲစွန်း အံ့ဩနေမိ၏။</p> <p>“ကဲ သွားကြည့်တာပေါ့”</p> <p>…</p> <p>သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦး လေထဲတွင် ပျံလျက် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံမှာ လေတိုက်၍ တလှပ်လှပ် လွင့်နေသည်။</p> <p>ဖုန်ယူလင်းမှ လှမ်းကြည့်၍</p> <p>“ဒီလိုမျိုး အလောတကြီး လာမိတာ အားနာပါတယ်။ ဗွေမယူပါနဲ့နော်”</p> <p>အကြီးအကဲစွန်းလည်း ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လန့်သွားပြီး</p> <p>“ရှင်လား။ အခုထိ အသက်ရှိနေသေးတာလား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>“တကယ်ပဲ ရှင်လား”</p> <p>ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ။</p> <p>ဘေးမှ တပည့်လေးက</p> <p>“အကြီးအကဲစွန်းနဲ့ အသိလား”</p> <p>“သိရုံတင် ဘယ်ကမလဲ။ အရမ်း ရင်းနှီးတာပေါ့။ နော် ဂိုဏ်းချုပ်ဖုန်”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း အားတင်းကာ ပြုံးလျက်</p> <p>“ဟုတ်ပါ့ဗျာ”</p> <p>စွန်းဝေ့။</p> <p>နဂါး သတ်ဖြတ်သူ။</p> <p>သူ့လက်ဖြင့် သေခဲ့ရသော နဂါးများ မနည်းပေ။</p> <p>တစ်ချိန်က ဖုန်လုံဂိုဏ်း၏ လက်ထောက်ခေါင်းဆောင်သည် ဂိုဏ်းသားများအား ဦးဆောင်၍ အနောက်ဘက်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွါကာ အရှေ့ပင်လယ်ရှိ နဂါးနန်းတော်ကို သွား၍ ပူးပေါင်းရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် လမ်းတွင် စွန်းဝေ့နှင့်တွေ့ကာ အတိုက်အခံများ ဖြစ်ကြလေ၏။</p> <p>သူ့အတွေးမှာ နဂါးများအား ရှင်းထုတ်၍ လက်ထောက်ခေါင်းဆောင် အရင်နေရာပြန်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် သေခြင်းတရားကို မရှောင်လွှဲနိုင်ပေ။</p> <p>ဖုန်ယူလင်း မျက်စိရှေ့၌ သူ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ထိတ်လန့်မှုအား တော်ရုံဖြင့် မဖျောက်နိုင်ချေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယူလောင်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်နေမည်ဟုလည်း မထင်ပါ။</p> <p>ဤသို့ အဆင်သင့် ရုတ်တရက် တွေ့ရလေသည်။</p> <p>ဖုန်ယူလင်းမှ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက်</p> <p>“လောက်မုန့်ရော။ မင်းလက်နဲ့ သေသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”</p> <p>လောက်မုန့် ထွက်သွားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဘာသတင်းမှ မကြားရပေ။</p> <p>တစ်ခုခု မထင်မှတ်သည့်ကိစ္စ ဖြစ်နေလား။</p> <p>“ဟိုနဂါးကောင်လေးလား”</p> <p>အကြီးအကဲစွန်း ခေါင်းယမ်း၍</p> <p>“ရှန့်ကျီက ခဏဖမ်းထားလို့ပဲ ပြောလို့လေ။ ဒီလို အကောင်ကြီးကြီး ထပ်မိမယ်လို့တော့ မထင်မိဘူး”</p> <p>“လာလိမ်မနေနဲ့”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်ပြန်ထိန်း၍</p> <p>“အဲ့တုန်းက ဖြစ်တာက အထင်လွဲတာပါ။ အရင်အကြောင်းတွေ ပြန်မပြောရအောင်။ အခုက အရေးကြီးကိစ္စ ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ”</p> <p>“ကန်လန်ချူရွှယ်ကြောင့်မလား”</p> <p>အကြီးအကဲစွန်း နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>“ကန်လန်လား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း ရုတ်တရက် အံ့ဩနေသည်။</p> <p>နဂါးမင်း တကယ်အသက်ရှင်နေတာပဲ။</p> <p>အကြီးအကဲစွန်း သူ့ကို ကြည့်၍</p> <p>“ရှင့်ကို ပေးဝင်လို့တော့ ရပေမဲ့ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မယ်လို့တော့ မသေချာဘူးနော်”</p> <p>ဖုန်ယူလင်းမှလည်း</p> <p>“နဂါးမင်းကိုသာ တွေ့ရရင် စတေးရဲပါတယ်”</p> <p>“လိုက်ခဲ့လေ”</p> <p>“ကျေးဇူး”</p> <p>…</p> <p>ခန်းမထဲ၌။</p> <p>လီရန့်ခန္ဓာကိုယ်မှ အကာအကွယ်လည်း ပျောက်သွားပြီး ဘေးမှ ခေါင်းဆောင်များ သက်ပြင်းချမိ၏။</p> <p>လူ့လောကမှာ အဆင့်နိမ့်ဖြစ်ပြီး ဤသို့ ကောင်းကင်ဂိတ် ပေါ်လာခြင်းသည် အထက်လောကကို သတိပေးခြင်း ဖြစ်နေသည်။</p> <p>လီရန့်လျှို့ဝှက်ချက်လည်း ပေါ်မလို ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် အပြည့်အဝ မပြင်ဆင်ရသေးမီ ဂရုစိုက်ရန် လိုပါသည်။</p> <p>“ရန်လေး ထတော့”</p> <p>လန်ဝူယန်၏ နူးညံ့သော အသံကြောင့် လီရန် ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးပွင့်လာသည်။</p> <p>“ခေါင်းဆောင်… ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ကျွန်တော် ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်နေတာလဲ”</p> <p>သူ့နောက်ဆုံး မှတ်ဉာဏ်မှာ ကောင်းကင်မြို့တွင်သာ ရှိသေးသည်။</p> <p>လန်ဝူယန်က</p> <p>“ရန် အထက်လောကမှာ ဘာတွေ ကြုံခဲ့လဲ”</p> <p>လီရန် ပြန်စဉ်းစား၍</p> <p>“ဒီတစ်ခါ ပိုကြာကြာ နေလို့ရတယ်။ အနောက်မြောက်ဘက်က ဝူယူမြို့လည်း ရောက်တယ်…”</p> <p>သူ အစအဆုံး သေချာပြန်ပြောနေတော့သည်။</p> <p>သူပြောပုံအရ ထိုနေရာတွင် တိမ်တိုက်သာ ခြား၍ အပေါ်အောက် ခွဲထားပြီး မြို့ပေါင်းများစွာ ရှိကာ အလွန်ကျယ်ဝန်းသည်။</p> <p>အဆင့်မြင့် ရှင်းရာဆိုသူမှာလည်း မြို့ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p>လန်ဝူယန်က</p> <p>“ဒါဆို ခုနက ဘာဖြစ်တာလဲ။ မင်း ဒီတာအိုကို ဘယ်က ရတာလဲ”</p> <p>“အဲ့တာကြောင့် ထင်တယ်”</p> <p>လီရန် လက်ဝါးဖွင့်ပြလိုက်ပြီး အခွံလေးတစ်ခုကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် အခွံကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ဝိညာဉ်လေး ငြိမ်သက်စွာ အိပ်စက်နေသည်အား တွေ့ရ၏။ လီရန် လက်ဖြင့် လှုပ်နှိုးသော်လည်း မတုံ့ပြန်ပေ။</p> <p>“ဒါက…”</p> <p>လန်ဝူယန် မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိသည်။</p> <p>ထိုအရာထံမှ သန့်စင်သော တာအိုကိုလည်း ခံစားရ၏။</p> <p>“ဒါက လင်းမိန်တဲ့။ သဘာဝက ဖြစ်လာတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်လေ။ နေနဲ့ လရဲ့ စွမ်းအင်ကနေ ဖြစ်လာတာ။ လူသားတွေကို တာအို နားလည်အောင် ကူညီပေးတယ်”</p> <p>လီရန်မှ ရှင်းပြနေ၏။</p> <p>ရီချင်းလန်မှလည်း</p> <p>“အဲ့တာကို ဘယ်က ရတာလဲ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းလေးကုတ်၍</p> <p>“လမ်ဘေးဆိုင်က ဝယ်လာတာ”</p> <p>ခေါင်းဆောင် (၃) ဦးမှာ စွံ့အနေတော့သည်။ သူတို့လည်း ထိုစွမ်းအင်အကြောင်း သေချာသိပါသည်။ ဤမျှ အဖိုးတန်သော ရတနာကို လမ်းဘေးတွင် ဝယ်ခဲ့သည်လား။</p> <p>လီရန်မှာ ကံကောင်းတတ်မှန်း သိသော်လည်း ယခု အခြေအနေသည် အလွန် ကြီးမားလွန်း၏။</p> <p>“ဒိဟာကြောင့် ကောင်းကင်ဂိတ်ကို ဖွင့်နိုင်တာလား”</p> <p>“အန္တရာယ်တော့ များပေမဲ့ သေချာသုံးရင် အကျိုးရှိပါတယ်”</p> <p>“တိုက်ဆိုင်တာပါ။ ဒီလိုအခွင့်အရေးက ရခဲတယ်လေ။ နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ထပ်ပွင့်မလဲ မသိနိုင်ဘူး”</p> <p>ခေါင်းဆောင်များ၏ စကားကို နားထောင်ကာ လီရန် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဘာဂိတ်လဲ။</p> <p>ထိုစဉ် အပြင်မှ အကြီးအကဲစွန်းအသံ ကြားလိုက်၏။</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ဧည့်သည် ရောက်နေပါတယ်”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save