Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 658</h2> <h2 style="text-align: center;">နဂါးအစစ်!</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဖုန်ယူလင်း တောင်တန်းဂိတ်အား ကျော်ဖြတ်၍ အကြီးအကဲစွန်းနောက်မှ လိုက်လာသည်။ ဘေးဘီကိုလည်း ဂရုတစိုက် ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>ရွှမ်လင်းတောင်မှာ ဒေသတစ်ခုလုံးထံ ပျံ့နေပြီး အမြင့်ဆုံးတောင်အား ကြယ်များ ဝန်းရံထားသည်။</p> <p>ထိုတောင်ထိပ်၌ ခမ်းနားသော အဆောင်ရှိပြီး အရှိန်အဝါ အလွန်ကြီးမားနေ၏။</p> <p>အဝေးမှ လှမ်းကြည့်ရုံဖြင့် ဖိအားများကို ခံစားရလေသည်။</p> <p>တပည့်လေးများ ဟိုဘက်ဒီဘက် သွားလာနေသည်ကိုလည်း တွေ့ရ၏။</p> <p>“ဒါက အဲ့လောက် အဆင့်မြင့်တာလား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း မကျေမနပ် ရေရွတ်မိသည်။ အနည်းငယ်လည်း လန့်မိ၏။</p> <p>ကွာခြားချက်ကိုလည်း မြင်လာသည်။</p> <p>အရင်က နဂါးမျိုးနွယ်များလည်း နယ်မြေတစ်ဝက် ပိုင်၍ လူသားများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ကွာလွန်းနေလေပြီ။</p> <p>“နဂါးမင်းသာရှိရင် ဒါက ဘာမှမဟုတ်တော့ပါဘူး။ ငါတို့မျိုးနွယ်လည်း ပြန်နိုးထလာနိုင်တယ်”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း လက်သီးကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လျက် ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>သူတို့လည်း နေရောင်မကျ၍ တသီးတခြားဖြစ်နေသော ဘဝကို စိတ်ကုန်နေလေပြီ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယခုအခွင့်အရေးအား ရအောင် ဆုပ်ကိုင်ရပေမည်။</p> <p>သူတို့ အဆောင်ရှေ့ ရောက်သောအခါ အကြီးအကဲစွန်းမှ တံခါးခေါက်၍</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ဧည့်သည် ရောက်နေပါတယ်”</p> <p>အချိန်ခဏကြာပြီးနောက် တံခါးဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာ၏။</p> <p>အကြီးအကဲစွန်း ဘေးကိုလှည့်ကြည့်၍</p> <p>“ဝင်ခဲ့ပါ”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း သက်ပြင်းချလျက် အထဲဝင်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါ ဖြူဖွေးနေသော ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားပြီး မဟူရာခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီးကို တွေ့ရသည်။</p> <p>အသားအရည်မှာလည်း နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်ကာ အလွန် ချောမောသော်လည်း မျက်ဝန်း၏ အေးစက်မှုမှာ ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်း၏။</p> <p>ခေါင်းဆောင်လန် ဖြစ်မည်ဟု သိလိုက်သည်။</p> <p>သူ့ဘေးတွင် နောက်ထပ် အမျိုးသမီး (၂) ဦးရှိပြီး အရှိန်အဝါမှာ မသေးကြပေ။</p> <p>ဖုန်ယူလင်းမှ</p> <p>“ကျွန်တော်က အနောက်ဒေသ ရှေးရှင်သန်သူတွေရဲ့ လက်ရှိဂိုဏ်းချုပ်ပါ။ ဒီလို ရုတ်တရက်လာရတာ အားနာပါတယ်”</p> <p>ရီချင်းလန်နှင့် ချူလင်းချွမ်တို့လည်း အချင်းချင်း ကြည့်နေမိ၏။</p> <p>နဂါးဂိုဏ်းချုပ်လား။</p> <p>ရွှမ်လင်းတောင်ကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။</p> <p>ဖုန်ယူလင်း လက်ယမ်းလိုက်သောအခါ ရတနာဘူးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ အဖုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး အင်မော်တယ်ချီများ ပျံ့သွား၏။</p> <p>နဂါးသွေးမြက်၊ နီသာပန်း၊ နဂါးပုလဲနက်… ဘူးထဲတွင် ရှားပါးရတနာများစွာ ရှိနေသည်။</p> <p>“ဒါ တွေ့ဆုံခြင်း လက်ဆောင်နည်းနည်းပါ”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း မာနရိပ်မသန်းဘဲ ရိုးသားစွာ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>လန်ဝူယန်ကတော့ ခပ်တည်တည်ဖြင့်</p> <p>“ပြောစရာရှိတာသာ ပြောပါ”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း ဂရုတစိုက်ဖြင့်</p> <p>“အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ နဂါးမင်းကို လာတွေ့တာပါ”</p> <p>နဂါးမင်း ဤဂိတ်တွင် ရှိနေမည်ကို သေချာ သိပါသည်။</p> <p>သို့သော် လန်ဝူယန်အကြောင်းကို မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။</p> <p>ကြောက်စရာသာ ကောင်းနေ၏။</p> <p>ဖုန်ယူလင်း အနည်းငယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားမိပါသည်။</p> <p>“အဲ့တာလား”</p> <p>လန်ဝူယန် ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“ဒီမှာလေ။ ရှင်ရှာနေတဲ့ နဂါးမင်းက”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း မှင်တက်၍ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p>ထိုအခါ ဖြူဖွေးနေသော ထောင့်နားတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်နေသော ဆံနွယ်ဖြူ မိန်းကလေးအား တွေ့ရသည်။ အခွံတစ်ခုကိုင်၍ ပါးစပ်ထဲတွင်လည်း အားရပါးရဝါးနေသည်။</p> <p>သူ့ဘေးရှိ ခပ်ချောချော အမျိုးသားက</p> <p>“ဝါးမနေနဲ့တော့။ အဲ့တာ စားစရာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ဝွန်း”</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ် သွားကိုစေ့၍ လွှတ်မပေးပေ။</p> <p>ထိုအခွံထဲမှ ထူးခြားသော တာအိုကို ခံစားမိ၏။</p> <p>ထိုအရာကို စားလျှင် အင်အားပိုကြီးမလို ခံစားရသည်။</p> <p>သို့သော် အခွံမှာ တင်းကြပ်အောင် ပိတ်နေ၍ ဒေါသထွက်လာပြီး လက်တွင် နဂါးလက်သည်းများ ထုတ်ကာ အတင်းဆွဲခွါလေသည်။</p> <p>ဘုံး!</p> <p>အခွံမှာ သူ့ခေါင်းကိုချော်မှန်၍ အငွေ့အသက်လည်း ပျောက်သွား၏။</p> <p>လီရန် သူ့ကိုကြည့်၍</p> <p>“ပြောသားပဲ။ ပင်လယ်စာ မဟုတ်ပါဘူးဆို”</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ် သူ့ခေါင်းလေးကို ပွတ်လျက်</p> <p>“ဒီအတိုင်းလေး နည်းနည်း ကိုက်ကြည့်တာကို”</p> <p>ဒါ တော်ဝင်မျိုးနွယ်လား။</p> <p>သူ ကန်လန်ချူရွှယ်ရှေ့သွားကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်၍</p> <p>“ဖုန်လုံမျိုးနွယ်က ဖုန်ယူလင်းပါ။ မင်္ဂလာပါ”</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ်ကတော့ အံ့ဩ၍ ကြည့်နေ၏။</p> <p>ကျွန်မကို သိလို့လား။</p> <p>ဖုန်ယူလင်း ကျောက်ပြားတစ်ခု ထုတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ထိုပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည်မှာ တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်၌ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ရပ်နေပြီး ကောင်းကင်သို့ကြည့်၍ အော်ဟစ်နေပုံပေါ်သည်။ အနောက်တွင် တိမ်မည်းများ ဝန်းရံထားပြီး မသိနိုင်သော နေရာတစ်ခုအား ညွှန်ပြနေသလိုပင်။</p> <p>“အရင်တုန်းက သွေးမနှောတဲ့နဂါးတွေ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပျောက်သွားပြီး အင်အားတွေလည်း နည်းလာတယ်။ အဲ့တာကြောင့် အနာဂတ်အတွက် ဘိုးဘေးတွေ ကြိုစီစဉ်ရတာပေါ့။ သူတို့ ပြောတဲ့ထဲမှာ လူ့လောကထဲ နဂါးအစစ် ပေါ်လာပြီး နဂါးမျိုးနွယ်အတွက် ပြောင်းလဲမှု ကံကြမ္မာ ဖြစ်လာမယ်တဲ့။ ဒီရက်ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက် စောင့်ခဲ့ရလဲ”</p> <p>ဖုန်ယူလင်းအသံမှာ ဆွေးမြေ့နေ၏။</p> <p>ကောင်းကင်တွင် ပျော်ခဲ့သော နဂါးမှာ ရွှံ့မြေထဲ၌ ပုန်းအောင်းနေခဲ့ရလေသည်။ ထိုနာကျင်မှာအား ကိုယ်တိုင်သာ သိနိုင်၏။</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ် ထိုကျောက်ပြားကိုကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ</p> <p>“အဲ့တာ ကျွန်မလို့ သေချာလို့လား”</p> <p>“သေချာတာပေါ့။ ကန်လန်မျိုးနွယ်လေ။ ဘယ်သူထပ်ရှိဦးမှာလဲ”</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ် ခဏစဉ်းစား၍</p> <p>“ဒါပေမဲ့ သရဖူက သူ့ဆီမှာဆိုတော့ ယောက်ျားလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ”</p> <p>“ဟမျ နပေါဦး”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း လန့်သွားပြီး</p> <p>“မင်းမှာ လက်တွဲဖော် ရှိနေပြီလား”</p> <p>“အင်းလေ”</p> <p>သူ လီရန်လက်မောင်းအား တွဲ၍</p> <p>“ဘိုးဘေးနဂါးဆီကလည်း ခွင့်ပြုချက် ရပြီးသား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်းမှာ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချခံရသလို ခံစားရ၏။</p> <p>“လက်တွဲဖော်က သူလား”</p> <p>သူ့တွင် နဂါးသွေးဟူ၍ မတွေ့ရပေ။ သေချာပေါက် လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်၏။</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ်မှ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်</p> <p>“ကျွန်မယောက်ျားက သွေးအရမ်းသန့်စင်လို့ မြင့်မြတ်တယ်လေ။ ကျွန်မနာမည်လည်း သူပဲ ပေးတာ”</p> <p>“ဘာ ဘယ်လို”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း မယုံကြည်နိုင်ပေ။ တော်ဝင်သွေးပါတဲ့ နဂါးက လူသားနဲ့ လက်ထပ်တာကို သဘောတူတယ်လား။</p> <p>သူ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ချေ။</p> <p>လီရန်မှာ ထိုကျောက်ပြားအား ကြည့်လျက် ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။ သူ့လက်ဖျံရှိ တြရက်တူးပုံလေးမှာလည်း အပြာရောင် လင်းလာသည်။</p> <p>“ရေနဂါး အကာအကွယ်လား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း အံ့ဩသွား၏။</p> <p>ထိုအမှတ်အသားမှာ ရေနဂါးအောင်းလီ၏ အမှတ် ဖြစ်ပြီး မည်သို့ လူသားတစ်ယောက်ထံ ရှိနေသနည်း။</p> <p>ထိုစဉ် ကျောက်ပြားသည် အရောင်လက်၍ ထိုအမှတ်အသားကို ရောင်ပြန်ဟပ်ကာ စွမ်းအင်အချို့ ထွက်လာပြီးနောက် လီရန့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲ စိမ့်ဝင်သွား၏။</p> <p>အားလုံး မျက်လုံးပြူးကာ ကြည့်နေမိကြသည်။</p> <p>“ဝေါင်း”</p> <p>ငွေနဂါးကြီးတစ်ကောင် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေပြီး ခေါင်းပေါ်၌ သရဖူကို ဆောင်းကာ မြင့်မြတ်သောနဂါးအသွင် ဆောင်နေသည်။</p> <p>“ဒါ ဒါက…”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p>ကန်လန်ချူရွှယ်မှာတော့ ပြုံး၍</p> <p>“ပြောသားပဲ။ ကျွန်မယောက်ျားက အမြင့်မြတ်ဆုံးပါလို့”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save