Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 659</h2> <h2 style="text-align: center;">တာဝန်ပြန်တွေ့ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် ချူလင်းချွမ် အလွန်လန့်သွား၏။</p> <p>“ဒါ အဆင့်မြင့်လား”</p> <p>လီရန်မှာ အစတည်းက ဓားချီများ စုပ်ယူခြင်း၊ ငွေနဂါးနိုးထခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ယခု ပြန်အသုံးပြုနိုင်ပြီလား။</p> <p>“အဲ့တာတင် ဘယ်ကမလဲ”</p> <p>ရီချင်းလန် ခေါင်းယမ်း၍</p> <p>“ရန်က အခုဆို တကယ့်နဂါးနဲ့ မကွာတော့ဘူး”</p> <p>လီရန်ကတော့ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p>သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲ အစိမ်းရောင်အငွေ့များ ဝင်သွားပြီး ရုတ်တရက် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ နဂါးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“စိတ်အေးအေးထားပါ။ ဒါ နဂါးဝိညာဉ်ပဲ”</p> <p>ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသော အသံကြားရ၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး</p> <p>“နဂါးမင်း ထလာပြီလား”</p> <p>သူ ခေါင်းဆောင်များနှင့် သွားတွေ့စဉ်တည်းက နဂါးမင်းမှာ စိတ်ဓာတ်ကျ၍ စကားလုံးဝ မပြောဘဲ ကမ္ဘာငယ်ထဲ အိပ်နေခဲ့သည်။</p> <p>နဂါးမင်းက</p> <p>“ဒီလောက် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေတာ။ မနိုးဘဲ နေမလား”</p> <p>လီရန်မှ ပြန်မေးလိုက်၏။</p> <p>“ဘာဖြစ်နေလို့လဲ။ ဒါက ဘာမို့လို့လဲ”</p> <p>“ပြောရရင်တော့ အရှည်ကြီးပဲ”</p> <p>နဂါးမင်းမှာ တိတ်ဆိတ်လျက် ခဏငြိမ်နေပြီးမှ နောက်ကြောင်း ပြန်ပြောလေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်က ရွှမ်ကျဲအင်အားမှာ အင်မော်တယ် လမ်းကြောင်းအား ဖျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ နဂါးမင်း ထိုအကြောင်း သိသောအခါ လူ့လောကမှ နဂါးမျိုးနွယ်များအား ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့၏။</p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်တွင် လမ်းကြောင်းပိတ်ခံရပြီး လူ့လောကမှာ ထောင်ကဲ့သို့ဖြစ်၍ ရွှံ့မြေနီနယ်နှင့် မဆက်သွယ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဤသို့ဖြင့် နဂါးမင်းအင်အားသုံးကာ ဂိတ်အား ဖွင့်နိုင်သော်လည်း အလွန်သွေးသန့်စင်သော နဂါးများသာ ဖြတ်သန်းနိုင်ပြီး အချို့မှာ ကျန်ခဲ့၏။</p> <p>ထို့ကြောင့် ရှေးရှင်သန်သူများဟူ၍ ဖြစ်လာလေသည်။</p> <p>“အဲ့လိုလား”</p> <p>လီရန် နားလည်သွား၏။</p> <p>“ဒါဆို နှစ်တွေ ကြာတော့ရော သူတို့ကို ပြန်ခေါ်ဖို့ မတွေးမိဘူးလား”</p> <p>“ပြောတော့ လွယ်ပေမဲ့ တကယ်တမ်းက ခက်တယ်လေ။ ငါ လောကတွေကို ဖျက်ပြီး နဂါးမျိုးနွယ် ကံကြမ္မာပြောင်းဖို့ ကြိုးစားဖူးပေမဲ့ မထူးလို့ပေါ့။ မဟုတ်ရင် ဒီလ်ု ဘယ်ဖြစ်မလဲ”</p> <p>သူ ပေးဆပ်ခဲ့သည်များမှာလည်း မနည်းပေ။</p> <p>စနစ် စတင်ပါပြီ။</p> <p>[တာဝန်: နဂါးမျိုးနွယ်များ ပို့ဆောင်ရန်]</p> <p>[ရှေးရှင်သန်သူများအား ရွှံ့မြေနီနယ်သို့ ပို့ဆောင်ပါ။ အရေအတွက်အပေါ် မူတည်၍ အဆင့် သတ်မှတ်ပါမည်။]</p> <p>ရွှံ့မြေနီနယ်သို့ ပထမဆုံးရောက်တည်းက တာဝန်တစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။</p> <p>“အားလုံး ကံကြမ္မာတွေက စီစဉ်ထားတာလား”</p> <p>လီရန် စဉ်းစား၍ ရေရွတ်မိသည်။</p> <p>ထိုစဉ် နဂါးမင်းက</p> <p>“ရှန့်ကျီလီ ခန္ဓာကိုယ်ကို ခဏငှါးလို့ရလား”</p> <p>“ဟင်”</p> <p>လီရန် လန့်သွား၏။ ထို့နောက် ခဏစဉ်းစား၍ ခေါင်းငြိမ့်ကာ</p> <p>“ရတယ်လေ”</p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း ဒူးထောက်၍ နေရခက်နေဆဲပင်။</p> <p>ဆက်တိုက် ထိတ်လန့်စရာများ ကြုံခဲ့၍ သူ သေချာ မတွေးနိုင်သေးပေ။</p> <p>လူသားမျိုးနွယ် စစ်စစ် ဖြစ်သော်လည်း နဂါးပုံစံ ပြောင်းနိုင်ပြီး နဂါးစွမ်းအင်လည်း ရှိနေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် ဖုန်ယူလင်း သူ့ကိုယ်သူ မသိလိုက်ဘဲ ဒူးထောက်မိလေသည်။</p> <p>ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။</p> <p>“နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”</p> <p>ငွေနဂါးမှ မေးလေ၏။</p> <p>“ဖုန် ဖုန်ယူလင်းပါ”</p> <p>“မင်းဆီမှာ နဂါးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကျန်တာလဲ”</p> <p>“အတိအကျတော့ မသိပေမဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ (၅၃) ကောင်ပါ”</p> <p>နဂါးမင်း သက်ပြင်းချ၍</p> <p>“မင်းတို့တွေ ဒီကြားထဲ ပင်ပန်းခဲ့မှာပဲ”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း တုန်ရီလျက် မော့ကြည့်၍</p> <p>“ဒါ ဒါက…”</p> <p>နဂါးမင်းမှ သူ့နဖူးကို လက်ဖြင့်ထိလိုက်ရာ ဖုန်ယူလင်း ဦးနှောက်ထဲ မြင်ကွင်းများစွာ ပေါ်လာ၏။</p> <p>“နဂါးမင်း။ နဂါးမင်းပဲ”</p> <p>သူ ပျော်လွန်း၍ ထခုန်မတတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နဂါးမင်းမှာ သူ့ရှေ့တွင် အကောင်လိုက် ရှိနေလေပြီ။</p> <p>ဖုန်ယူလင်း စိတ်ပြန်ထိန်းကာ တုန်ယင်သော အသံဖြင့်</p> <p>“နဂါးမင်း ကယ်ပါဦးဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘူး”</p> <p>နဂါးမျိုးဆက်ချန်ရန် ခက်ခဲပြီး လူသားများ၏ ရန်ကြောင့် အရေအတွက်များစွာ လျော့ကျနေလေပြီ။</p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ရှိ မျိုးနွယ်များမှာ မျိုးတုဉ်း၍ ဤအတိုင်း ဆက်သွားလျှင် အချိန်တိုအတွင်း အားလုံး ပျက်စီးတော့မည်။</p> <p>နဂါးမင်း ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“ငါတော့ မကယ်နိုင်ပေမဲ့ ရှန့်ကျီလီ ကယ်ပေးပါလိမ့်မယ်”</p> <p>“ရှန့်ကျီလီလား”</p> <p>ဘေးမှ ကန်လန်ချူရွှယ်ကိုကြည့်ကာ ဖုန်ယူလင်း သဘောပေါက်သွား၏။</p> <p>“နဂါးမင်း ကျွန်တော်တို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”</p> <p>“အချိန်ကျတဲ့အထိ စောင့်တာပေါ့”</p> <p>နဂါးအကာအကွယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း လျော့လာလေပြီ။</p> <p>“ကျွန်တော်တို့…”</p> <p>“ငါ မသိဘူးထင်လို့လား။ အရင် ပြန်တော့။ အားလုံးကိုလည်း ကြိုပြင်ထား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း ဦးညွှတ်လျက်</p> <p>“နဂါးမင်း အမိန့်အတိုင်းပါ”</p> <p>ထို့နောက် အကြီးအကဲစွန်းမှ ဖုန်ယူလင်းအား ပြန်ပို့လိုက်သည်။</p> <p>လီရန်လည်း သတိပြန်လည်၍ လူသားအသွင် ဖြစ်လာ၏။</p> <p>ထို့နောက် အားလုံး၏ ထူးဆန်းသောအကြည့်များကြောင့် လီရန် နေရခက်လာပြီး</p> <p>“ဘာလို့ ကြည့်နေကြတာလဲ”</p> <p>လန်ဝူယန်က</p> <p>“အဝတ်မြန်မြန် ဝတ်စမ်း”</p> <p>လီရန် ထိုအခါမှ ငုံ့ကြည့်၍ အဝတ်မရှိပြန်ပေ။</p> <p>“အဟမ်း အဟမ်း အားနာလိုက်တာ”</p> <p>လီရန် ရှက်ယမ်းယမ်း၍ ကန့်လန့်ကာ အနောက်ပြေးကာ အဝတ်ဝတ်နေသည်။</p> <p>အမျိုးသမီးများမှာ မျက်နှာများ နီရဲနေကြ၏။</p> <p>ထိုစဉ် လန်ဝူယန် မျက်နှာပျက်လျက်</p> <p>“နှစ်ယောက်သားက ပညာဖလှယ်ဖို့လာတာ ကြာလှပြီ။ ပြန်သင့်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p>ချူလင်းချွမ် ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ကျွန်မက ရှန်နင်းကို သင်စရာတွေရှိလို့ ရက်ပိုင်းလောက် နေဦးမယ်”</p> <p>“…”</p> <p>ရီချင်းလန်လည်း ခေါင်းငြိမ့်၍</p> <p>“လန်ယွဲ့က အဆင့်တက်တာ မကြာသေးဘူး။ အခြေခံ မတည်ငြိမ်ဘဲ ပြန်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ”</p> <p>“…”</p> <p>လန်ဝူယန် ဘာပြောရမည်မသိအောင် စွံ့အနေ၏။</p> <p>“မောင်းပဲ ထုတ်ရမလား။ ဒီမျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့ ဟာတွေ”</p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save