Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 660</h2> <h2 style="text-align: center;">ညလယ် လမ်းထလျှောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ရွှမ်လင်းတောင် အပြင်ဘက်။</p> <p>ရိုမွန်မှာ မူးဝေနေဆဲပင်။</p> <p>သူ ယူလောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်လာပြီးတည်းက အဖမ်းခံထားခဲ့ရ၏။</p> <p>သူ ရှင်းပြခွင့်ပင် မရှိဘဲ အချုပ်ခံခဲ့ရပြီး ဤသို့ အသက်ရှင်လျက် လွတ်နိုင်မည်ဟု မထင်ထားပေ။</p> <p>“ကျွန်တော့်ကို လာကယ်ပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဂိုဏ်းအုပ်။ ဒါနဲ့ တော်ဝင်နဂါးမျိုးနွယ်ကို တွေ့ခဲ့သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူသားနဲ့ သိပ်ရင်းနှီးတာပဲ”</p> <p>ရိုမွန် သေချာစဉ်းစား၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>တော်ဝင်နဂါးသွေးသားသည် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး ပတ်သက်နေခြင်းမှာ သူကိုယ်တိုင် မတွေ့လျှင် ယုံမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>“ရှန့်ကျီလီကို ပြောတာလား”</p> <p>ဖုန်ယူလင်း လက်နောက်ပစ်လျက်</p> <p>“အဲ့တာ နဂါးသွေးသားရဲ့လက်တွဲဖော်ပဲ။ အဟမ်း အဟမ်း…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မှတ်ထားရမှာက ဒီနေ့ကစပြီး ငါတို့တွေကို ရှန့်ကျီလီက ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မယ်”</p> <p>“ဘယ်လို”</p> <p>ရိုမွန် မျက်လုံး ပြူးနေမိသည်။</p> <p>ဖုန်ယူလင်း သူ့ပုခုံးအားပုတ်၍</p> <p>“မင်း နောက်တော့ နားလည်လာပါလိမ့်မယ်။ ရှန့်ကျီလီက ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ”</p> <p>ရိုမွန်ကတော့ မယုံနိုင်ပါ။</p> <p>နဂါးမျိုးနွယ်၏ အနာဂတ်သည် လူသားတစ်ယောက်အပေါ် မှီခိုနေသလား။</p> <p>ထိုအရာမှာ အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။</p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားလေပြီ။</p> <p>လောက်ရွှယ်ဖုန်။</p> <p>အခန်းထဲ၌ လီရန်တစ်ယောက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး ကမ္ဘာငယ်အား အာရုံစိုက်နေသည်။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်ထဲတွင် မြစ်များ စီးဆင်း၍ တောင်တန်းများ စိမ်းစိုကာ သက်ရှိများ ပေါများလာသည်။</p> <p>ရေကန်ထဲ၌ သူ အထက်လောကမှ ရလာသော အခွံလေး မျောနေပြီး အထဲတွင် စိတ်ဝိညာဉ်လေးမှာ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေသည်။</p> <p>ထိုထဲမှ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကြောင့် မျက်နှာလေးလည်း ပန်းသွေးရောင် သမ်းလာ၏။ သို့သော် နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်မောကျ၍ နိုးမလာသေးပေ။</p> <p>လီရန့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် တာအိုစွမ်းအင်များ ကူညီပေးလိုက်၍ အလွန် ပင်ပန်းသွားပုံ ရ၏။</p> <p>လောကဂိတ်ကို ဖွင့်ချင်လျှင် စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အဓိကဖြစ်၏။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်မှာ အရင်လို မှောင်မိုက်မနေတော့ဘဲ သစ္စာတရား အလင်းရောင်များ ပြည့်၍ ဆန်းကြယ် တောက်ပသော ကမ္ဘာလေး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>“ဒီအတိုင်းဆို ဘယ်တော့ အကုန်ပြည့်သွားမလဲ မသိဘူး”</p> <p>လီရန့် မသိစိတ်ထဲ၌ ထိုကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံး အပြည့် လင်းလက်လာလျှင် လောကကြီး၌ ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်လာမည်ဟု ယုံကြည်နေ၏။</p> <p>ဘုံး ဘုံး ဘုံး!</p> <p>ထိုစဉ် တံခါးခေါက်သံ ကြားရလေသည်။</p> <p>“ရှန့်ကျီလီ အိပ်သွားပြီလား”</p> <p>“ရတယ် ဝင်ခဲ့”</p> <p>ထိုအခါ တံခါးပွင့်သွားပြီး ရှန်ကျင်း ဝင်လာ၏။</p> <p>“နင်းလေးရော အိပ်သွားပြီလား”</p> <p>လီရန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>ရှန်ကျင်းက</p> <p>“သူ့ကိုက ခေါင်းဆောင်ချူ ခေါ်သွားတယ်။ သူ့ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံ စစ်ဆေးမယ်လို့ ပြောတာပဲ”</p> <p>လီရန် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ချူလင်းချွမ်မှာ လန်ဝူယန်နှင့် ပြိုင်ထားသော်လည်း ရှန်နင်းအား တကယ် ဂရုစိုက်ပါသည်။ ဤသို့ အစွမ်းထက် ပညာရှင်နှစ်ဦး၏ တပည့်ဖြစ်ရခြင်းသည် ရှန်နင်းအတွက် ကံကောင်း၏။</p> <p>“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ”</p> <p>“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မ အခုတစ်လော ကျင့်ကြံရတာ ပြဿနာလေး ရှိလို့။ ဒီနောက်ပိုင်း စိတ်တွေရှုပ်ပြီး မကျင့်ကြံဖြစ်ဘူးလေ။ အဲ့တာကြောင့် အကြံလေး လိုချင်လို့”</p> <p>“ပြဿနာလား”</p> <p>လီရန် ရှန်ကျင်းလက်ကောက်ဝတ်လေးအား ကိုင်၍ ကျင့်ကြံမှုအခြေခံ စစ်ဆေးလိုက်သည်။</p> <p>“အင်း အခြေခံ အားနည်းနေတာပဲ။ အရမ်းမြန်မြန် အဆင့်တက်သွားလို့ ထင်တယ်”</p> <p>ရှန်ကျင်း၏ စိတ်ဝိညာဉ်နတ်ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှားပါး ဖွဲ့စည်းပုံ ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံမှု အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် အဆင့်များမှာ အခြားသူများကဲ့သို့ မခိုင်မာပေ။</p> <p>လီရန် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထည့်၍ အတွင်းအားအတွက် ကူညီပေးနေသည်။</p> <p>ရှန်ကျင်းခန္ဓာကိုယ်မှ အရောင်များတောက်၍ လေထုမှာ သန့်စင်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် လီရန့်ကိုယ်ပေါ် မှီလဲကာ အမောဖြေနေသည်။ ထိုစဉ် လီရန့်နှလုံးခုန်သံ ပြင်းပြင်းအား ကြားရပြီး သူ့နှလုံးသားလည်း လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p>“ဖြစ်နိုင်ရင် ရှန့်ကျီကို အမြဲဖက်ထားချင်လိုက်တာ”</p> <p>လီရန် နှာခေါင်းလေးပွတ်ကာ ပြုံး၍</p> <p>“အဲ့တော့ မင်းက အကြံလာတောင်းတာ မဟုတ်ဘဲ အသားလာယူတာပေါ့လေ”</p> <p>ရှန်ကျင်းမျက်နှာလေး ရဲလျက် လီရန့်ရင်ခွင်ထဲ နစ်ဝင်ကာ</p> <p>“ရှန့်ကျီလီကု သဘောကျလို့ပါ”</p> <p>ထိုသို့ ရိုးသား၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အသွင်အပြင်လေးကြောင့် လီရန် ရင်ခုန်သံများ ပိုမြန်လာသည်။</p> <p>“ဒီမိန်းကလေး… ပိုပိုပြီး တော်လာတာပဲ”</p> <p>ရှန့်ကျီအဆောင် အပြင်ဘက်၌။</p> <p>သာယာသော လရောင်အောက်တွင် သွယ်လျသော ပုံရိပ်တစ်ခု တံခါးနားသို့ တိတ်တဆိတ် ရောက်လာသည်။</p> <p>ချင်းရူယန် ဖြစ်၏။</p> <p>“နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ လီရန် အိပ်နေပြီများလား။ ဒါပေမဲ့ ကတိပေးထားတာရှိတော့ သေချာပေါက် တည်ရမှာပေါ့”</p> <p>ချင်းရူယန်၏ ရင်အစုံမှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p>သူ တံခါးနား ရောက်လာပြီး အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ စိတ်ထိန်း၍ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်၏။</p> <p>“အဟမျး အဟမျး”</p> <p>ချင်းရူယန် တွန့်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p>ထိုအခါ လက်ပိုက်လျက် အေးစက်စက် လှမ်းကြည့်နေသော လင်းလန်ယွဲ့အား အနောက်ဘက်တွင် တွေ့ရသည်။</p> <p>“ညမိုးချုပ်နေပြီကို မိန်းကလေးချင်းက မအိပ်ဘဲ ရှန့်ကျီလီဆီ ဘာလာလုပ်တာလဲ”</p> <p>ချင်းရူယန် ပါးလေးရဲလျက် ရှက်နေမိ၏။</p> <p>သူကျတော့ ရောက်လာပြီး။</p> <p>ချင်းရူယန် အမူအရာထိန်း၍ ချက်ချင်း ခေါင်းယမ်းကာ</p> <p>“ကျွန်မ သွားချင်တဲ့နေရာ သွားမှာပေါ့။ အဲ့တာ ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ ဒါနဲ့ ရှင်ကျတော့ရော ဘယ်တုန်းက ဂိတ်စောင့် ဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p>“ဟွန့် မဟုတ်တာတွေ မပြောနဲ့”</p> <p>“ကိုယ်တိုင်ကျ လာခိုးပြီး သူများကို သူခိုးလို့ ပြောတာလား”</p> <p>“ပေါက်ကရတွေ”</p> <p>နှစ်ယောက်သား အချင်းချင်း စိုက်ကြည့်၍ မီးဝင်းဝင်း တောက်နေ၏။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ခြေသံများ ထပ်ကြားရပြန်သည်။</p> <p>“ဟင် ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ”</p> <p>နှစ်ယောက်သား လှည့်ကြည့်မိလိုက်ပြီး ယွီကျန်းလီ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ လှမ်းကြည့်နေ၏။</p> <p>လင်းလန်ယွဲ့ အထိတ်တလန့်ဖြင့်</p> <p>“အိပ်မပျော်လို့ လမ်းထွက်လျှောက်တာပါ”</p> <p>ချင်းရူယန် ခေါင်းငြိမ့်ကာ</p> <p>“ကျွန်မရောပဲ”</p> <p>ယွီကျန်းလီ နားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p>“ညသန်းခေါင်မှာ ရှန့်ကျီလီ အဆောင်နား အတူတူ လမ်းလျှောက်ကြတာလား။ တော်တော် စိတ်တူတာပဲ”</p> <p>“ကျွန်မတို့ကို မပြောနဲ့။ ရှင်ကရော”</p> <p>“အဟမ်း… ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတာပေါ့”</p> <p>(၃) ယောက်သား စွံ့အ၍ အချင်းချင်း ကြည့်နေမိသည်။ အလွန်လည်း နေရခက်နေ၏။</p> <p>နှင်းတောင်ထိပ်။</p> <p>အဆောင်ထဲတွင် လန်ဝူယန်မျက်လုံးများမှာ အေးစက်စက် စူးရှနေသည်။</p> <p>“ဒီဟာတွေ အကြံဆိုးရှိနေတာ သိတယ်။ မဟုတ်သေးဘူး။ မြန်မြန် နှင်ထုတ်ရမယ်”</p> <p>ဘေးအခန်းထဲ၌။</p> <p>ရီချင်းလန် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်၍ လက်ကောက်ဝတ်မှ မျဉ်းနီအား မကျေမနပ် ကြည့်နေ၏။</p> <p>“ဒီကောင်စုတ်လေးကတော့ ငါ့ကို နေ့တိုင်း စကား လာပြောမယ်ဆိုပြီး။ ကတိမတည်လို့ကတော့ ငါလည်း လုံးဝ ပြန်မပြောတော့ဘူး”</p> <p>“ခေါင်းဆောင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ”</p> <p>ရှန်နင်းမှာ ချူလင်းချွမ် မျက်လုံးရှေ့ လက်လေးယမ်း၍ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခါမှ ချူလင်းချွမ် သတိပြန်ဝင်ကာ ရှန်နင်းအား ကြည့်၍</p> <p>“နင်းလေး ငါ မေးစရာရှိတယ်”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ မေးပါ”</p> <p>“မင်းအစ်ကို လီရန်မှာ မိန်းကလေး မိတ်ဆွေတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိတာလဲ”</p> <p>“မိန်းကလေး မိတ်ဆွေဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p>“ဪ.. အရမ်းရင်းနှီးကြတာမျိုးပေါ့။ ဖက်တာတို့ ဘာတို့အထိ”</p> <p>“အများကြီးပဲ”</p> <p>ရှန်နင်း လက်ချောင်းလေးများ ချိုးလျက်</p> <p>“မမအာကျင်း၊ မမချူရွှယ်၊ မမရူယန်၊ မမလန်ယွဲ့၊ မမ ကျန်းလီ… ဪ ပြီးတော့ ရှောင်းအိမ်တော်က မမချင်းကျဲ ရှိသေးတယ်”</p> <p>ချူလင်းချွမ် နားထောင်ရင်း မျက်နှာပိုပျက်လာသည်။ ထို့နောက် အံကြိတ်၍ မကျေမနပ်ဖြင့်</p> <p>“ဒီကောင် တော်တော် တရားလွန်နေပြီ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save