Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(362)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်လိန် တွေးတောရင်းဖြင့်  စုန့်ဝေ့အား လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“စုန့်ဝေ့... ‘အဖေက သားသမီးကို ဆုံးမမှုမရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကိစ္စတစ်ခုဖြစ်လာချိန်မှာ အဖေရဲ့အပြစ်ပဲ’ ဆိုတဲ့ စကားကို မင်းလည်းကြားဖူးမှာပါ..  အခု မင်းရဲ့သမီးက ဒီလိုစရိုက်မျိုး ဖြစ်နေမှတော့၊ မင်းက သူရဲ့အဖေအရင်းအနေနဲ့ တာဝန်တစ်ခုခုတော့ ယူသင့်တယ် မဟုတ်လား?”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့က ဘေးမှနေ၍ လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် နားထောင်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် တစ်ချိန်က သူ၏သမီး စုန့်စစ်ယွီမှာ သူ၏ဘဝတွင် ဂုဏ်အယူရဆုံးသော အောင်မြင်မှုဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ပါသော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဤအတွေးအပေါ်တွင် သံသယများက ပိုမိုတိုးပွားလာခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ဝမ်လိန်က သူ၏ရှေ့တွင်ပင် စုန့်စစ်ယွီ၏ အရည်အချင်းမရှိမှုကို ထောက်ပြနေသည့်အချိန်၌ သူက ပို၍ပင် အရှက်ရနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မိသားစုထဲမှ အရှုပ်အထွေးများကို လူသိရှင်ကြား မဖော်ထုတ်သင့်ပါချေ။ ထို့အပြင် သူ့ထံ၌ သမီးတစ်ဦးတည်းသာ ရှိပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်က သူ့အား စိတ်ကျေနပ်မှု မပေးနိုင်လျှင်ပင် စုန့်ဝေ့အနေဖြင့် ဝမ်လိန်၏ရှေ့တွင် မည်သည်ကိုမျှမပြောနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူက ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝမ်လိန်.. မင်းက စစ်ယွီရဲ့ဦးလေးဖြစ်လို့သာ ငါက မင်းကို ယောက်ဖလို့ ခေါ်ခဲ့တာ..  ဒါပေမဲ့ မင်းက လူကြီးတစ်ယောက်လို လုံးဝမပြုမူဘဲနဲ့ မဟုတ်မမှန်တဲ့ ပြစ်မှုတွေကို သုံးပြီး မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အပေါ် အပြစ်ပုံချနေတာပဲ.. ဒါက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ!”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ မင်းသာ ဒီအတိုင်း ဇွတ်တိုးပြီး အရှုပ်အထွေးလုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင်တော့.. ငါတို့မိသားစုနှစ်စုကြားမှာ နောက်ပိုင်း ဆက်ဆံစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူးလို့ ငါ ထင်မိတယ်!”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... မင်းတို့နဲ့ ပတ်သက်ဖို့အတွက် ဘယ်သူက ဂရုစိုက်နေဦးမယ်လို့ ထင်နေတာလဲ..  အဲဒီကောင်မလေးကသာ ငါ့ဆီကို ရောက်မလာခဲ့ရင် ငါက မင်းတို့နဲ့ စကားတောင် ပြောချင်တာ မဟုတ်ဘူး</p> <p> </p> <p>ငါ ပြောစရာရှိတာအားလုံးကို ပြောပြီးပြီ၊ အခု ငါ့ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးအောင် မလုပ်နဲ့.. မြန်မြန်လုပ်စမ်းပါ .. ငါ့ကို ပိုက်ဆံပဲပေးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီအတိုင်းပဲ အချိန်ဖြုန်းနေကြမလား!”</p> <p> </p> <p>“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့မိသားစုက ဒီမှာပဲရှိနေတာ၊ ဘယ်ကိုမှ ပြောင်းပြေးလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး.. မင်းအလုပ်လုပ်တဲ့ စက်ရုံက ဘယ်မှာလဲဆိုတာလည်း ငါ သိတယ်</p> <p> </p> <p>ငါ့မှာ အခု အချိန်တွေ အများကြီး ပိုနေတာ ..အိမ်မှာ လာပြီး ပြဿနာရှာလို့ မရသေးဘူးဆိုရင်လည်း အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ မင်းရဲ့စက်ရုံအထိ သွားပြီး ပြဿနာရှာလိုက်ရင်ရတာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့အနေဖြင့်  အစပိုင်းတွင် သူ့အား အရေးမစိုက်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်လိန်မှ သူ၏စက်ရုံအထိ လာရောက်နှောင့်ယှက်မည်ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် စက်ရုံထဲမှ သူ၏အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် မကောင်းချေ။ သူက ဒါရိုက်တာရှုကို အပြစ်လုပ်မိသောကြောင့် ရာထူးလျှော့ချခြင်းကိုခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သာမန်ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်လာပြီးနောက်တွင် သူက ပိုမို၍ သတိထားနေခဲ့ရလေ၏။ သူသာ အမှားအယွင်းတစ်ခုခုလုပ်မိပါက ထိုအကျင့်မကောင်းသည့် ဒါရိုက်တာရှု၏ အမိဖမ်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပါးလွှာသောရေခဲပြင်လေးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် အကယ်၍ ဝမ်လိန်ကဲ့သို့သော အရှက်မရှိသည့် လူစားမျိုးကသာ သူ၏စက်ရုံအထိ လာရောက်ပြဿနာရှာမည်ဆိုပါက ဒါရိုက်တာရှုထံသို့ အပြစ်ရှာစရာအချက်အလက်များကို ကိုယ်တိုင် သွားရောက်အပ်နှံလိုက်သည်နှင့် တူညီနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ရလဒ်အနေဖြင့် သူက စက်ရုံတွင် ဆက်လက် အလုပ်လုပ်နိုင်ပါဦးမည်လားဟူသည်က မသေချာနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည့်အချိန်တွင် စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် ဝမ်လိန်ကို အလေးအနက်ထား၍ စတင်ကြည့်ရှုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် သူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ဝမ်လိန်ကို ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ခုနက တောင်းဆိုလိုက်တဲ့ အချက်ကတော့ တရားလွန်နေတယ် .. ငါ လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ဘူး.. မင်း စက်ရုံအထိ လာပြီး ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူ၏စကားထဲမှ အဓိပ္ပါယ်မှာ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးနိုင်သည်။ သို့သော် ဝမ်လိန်၏ နှစ်ပေါင်း (၂၀)ကျော်စာ ဆုံးရှုံးသွားသော လစာငွေများအားလုံးကို လျော်ကြေးပေးရန်အတွက် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်လိန်က သူ အသက်ခြောက်ဆယ်အထိ အလုပ်လုပ်နိုင်သေးသည်ဟု ပြောခဲ့သော်လည်း သူ အသက်ခြောက်ဆယ်အထိ အမှန်တကယ် အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမည်လားဟူသည်ကို မည်သူမှ မသိနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤဝမ်လိန်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် ပါးစပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်၍ တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လိန်သည်လည်း သေသေချာချာပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် မတိုင်မီက သူပြောလိုက်သည့်စကားတို့က အနည်းငယ် ချဲ့ကားလွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>အနှစ်(၂၀) ကျော်စာ လစာကို တွက်ချက်မည်ဆိုပါက ယွမ်တစ်သောင်းကျော်ပင် ရှိနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့ကို အသာထားဦး။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဤမျှအထိ များပြားသော ငွေကြေးကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် စုန့်ဝေ့အနေဖြင့်လည်း ဤမျှများပြားသော ငွေပမာဏကို ပေးနိုင်စွမ်းရှိလိမ့်မည်မဟုတ်သည်က သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်လိန်ကလည်း အလျှော့အတင်းပြုလုပ်ရန် ခြေတစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်ပြီးလက်ချောင်းတချို့ကို ထောင်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ.. ငါတို့က အမျိုးတွေဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဒီလောက်ပဲ ပေးလိုက်..  ဒီလောက် ရပြီဆိုရင် ငါ ထွက်သွားပေးမယ်.. နောက်ပိုင်းမှာလည်း မင်းတို့ သားအဖကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခလာမပေးတော့ဘူး!”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့အနေဖြင့် ဝမ်လိန်၏ လက်ကို ကြည့်လိုက်လျှင် ဂဏန်းခုနှစ်လုံး ဖြစ်နေခဲ့ကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ဤသည်က ခုနစ်ထောင်ကတော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။  ခုနစ်ရာသာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခုနစ်ရာဆိုသည်က နည်းပါးလွန်းသော ငွေပမာဏ မဟုတ်ပါချေ။ အကယ်၍ သူသာ ယခင်ကကဲ့သို့ အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဆိုပါက ဝမ်လိန်အား ခုနစ်ရာ ပေးလိုက်ရန်အတွက် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုတွင်တော့ ...။</p> <p> </p> <p>“ငါးရာထက် ပိုမပေးနိုင်ဘူး၊ ယူချင်ရင်ယူလိုက်၊ မယူချင်ရင်လည်း မင်းသဘောပဲ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့ ခိုင်မာသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အလျှော့မပေးဘဲ ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူ၏အမူအရာအရ ပြောင်းလဲရန် အစီအစဉ် မရှိသည့်ပုံရပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘဏ်စာအုပ်ထဲတွင် စုဆောင်းငွေ ယွမ်တစ်သောင်းနီးပါး ရှိနေသေးသည့်အပြင် အိမ်တွင်လည်း ငွေသား ယွမ်တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသေးသော်လည်း ဤငွေများကို အရေးပေါ်ကိစ္စများအတွက် သိမ်းဆည်းထားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အလွယ်တကူ အသုံးပြု၍ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုအချိန်တွင် စုန့်စစ်ယွီ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် နောက်ပိုင်းညတွင် သူမအား အားကိုးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိက မသေချာသေးသောကြောင့်၊ သူ၏ နောင်ရေးအတွက် ငွေကြေးများကို ပိုမိုစုဆောင်းထားရမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝမ်လိန်က သူ၏တောင်းဆိုချက်မှ နှစ်ရာခန့် အလျှော့ခံလိုက်ရသောကြောင့် သေချာပေါက် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသော်လည်း စုန့်ဝေ့၏ ဆွေးနွေးရန် မလုပ်ချင်တော့သည့် မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်ပြီးနောက် လက်ကို ဝှေ့ရမ်းပြလျက် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ... ငါးရာဆိုလည်း ငါးရာပေါ့.. သေဆုံးသွားတဲ့ ငါ့ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို လျှော့ပေးလိုက်တာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်မယ်!”</p> <p> </p> <p>သူက ကွယ်လွန်သူ ညီမဖြစ်သူ၏ နာမည်ကိုပင် အသုံးပြု၍ ဤစကားကို ပြောဆိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ညဉ့်နက်သန်းခေါင်အချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်မှ သူ့ထံ လာရောက်မည်ကိုပင် ကြောက်ရွံ့ပုံ မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် ဝမ်လိန်အား အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပိုက်ဆံသွားယူရန်အတွကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်လေးကို အခန်းထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်သော်လည်း နေရာက အလွန်လုံခြုံသောကြောင့် သူမှလွဲ၍ မည်သူကမျှ မသိရှိနိုင်ပါချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ယခုအချိန်အထိ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာမှမရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူတို့ ဤနေရာသို့ မကြာသေးမီက ပြောင်းရွှေ့လာပြီးနောက်တွင် သူတို့၏ ဘဝအတွက် ပိုမိုခြိုးခြံချွေတာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့သည် သူ၏ သီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှ ငွေများကို အသုံးမပြုတော့ဘဲ သူနှင့် လီရှို့လီတို့၏ စားဝတ်နေရေးအတွက် သူ ယခု ရရှိနေသော လစဉ်လစာငွေဖြင့်သာ သုံးစွဲနေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထိုဘဏ္ဍာတိုက်လေးကို သွားကြည့်ခဲ့သည်မှာ ဤအိမ်သို့ စတင်ပြောင်းရွှေ့ချိန်က ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် အထဲဘက်၌ ယွမ်တစ်ထောင် ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ဝမ်လိန်ကို ငါးရာ ပေးလိုက်ရခြင်းက သူ လက်ခံနိုင်သော အခြေအနေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူက အခန်းထဲသို့ တည့်တည့်လျှောက်သွားချိန်မှာပင် ဘေးဘက်တွင်ရှိနေသော စုန့်စစ်ယွီ၏ မျက်နှာအမူအရာက  ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမ၏အဖေက သူဒသီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်လေးထဲမှ ငွေကို သွားယူမည်ဆိုပါက သူ၏ငွေများ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိသွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမက ယွမ်ငါးရာသာ ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိနေသော ငါးရာက ဝမ်လိန်ကို ပေး၍ နှင်ထုတ်ရန် အကိုက်ဖြစ်နေသော်လည်း နောက်ထပ် ငါးရာမှာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကိုသာ သူ သိသွားပါက သေချာပေါက် သံသယဝင်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိသားစုထဲတွင် စုန့်ဝေ့မှလွဲလျှင် သူမနှင့် လီရှို့လီတို့ နှစ်ဦးသာ ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ယခင်ကသာဖြစ်ပါက စုန့်ဝေ့က သူမအား လုံးဝ သံသယဝင်မည်မဟုတ်ဘဲ လီရှို့လီကိုသာ သံသယဝင်လိမ့်မည်ဟု စုန့်စစ်ယွီ သေချာပေါက် ပြောရဲပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ၊ အထူးသဖြင့် ယနေ့တွင်တော့ သူမကို လီရှို့လီက ရိုက်နှက်နေသည်ကိုပင် အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည့် အဖေဖြစ်သူ၏လုပ်ရပ်ကို မြင်ပြီးနောက်တွင် စုန့်စစ်ယွီအနေဖြင့် သူမအပေါ်တွင် စိတ်ရင်းဖြင့် ကောင်းနေသေးသည်ဟု ရူးမိုက်စွာ မယုံကြည်နိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုသူကသာ  ပိုက်ဆံကို သူမ ယူသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သံသယဝင်သွားပြီး သူမထံမှ ငွေပြန်တောင်းလာမည်ဆိုပါက သူမ လုံးဝ ပြန်ပေးနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်စစ်ယွီအနေဖြင့် ထိုယွမ်ငါးရာထဲမှ အများစုကို ဝမ်လိန်ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖွစ်ပေ၏။ သူမ၏ အလုပ်ကိစ္စအတွက် ကူညီရန် ထိုပိုက်ဆံကိုသုံးကာ တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာစွာဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုငွေများအားလုံးက လေထဲသို့ လွင့်ပါးသွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမ၏လက်ထဲတွင် ယခုအချိန်၌ ယွမ်တစ်ရာသာ ကျန်ရှိသည်။ ထိုပိုက်ဆံပမာဏလောက်ဖြင့် မည်သည့်ကိစ္စကိုမျှ လုပ်ဆောင်နိုင်ခြင်း မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက စုန့်ဝေ့နှင့် လီရှို့လီတို့ အိမ်တွင်မရှိသည့်အခိုက်တွင် နောက်ထပ် ယွမ်နှစ်ရာခန့်ကို သီးသန့်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှ နှိုက်ယူရန်အတွက် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသူကသာ ယခု ထိုဘဏ္ဍာတိုက်လေးကို သွားရောက်စစ်ဆေးမည်ဆိုပါက သူမလည်း ထပ်မံယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဖေ! ခဏနေပါဦး!”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save