Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(370)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူက သတင်းလာပေးသည့်ချန်ဝမ်အား ခြံတံခါးအပြင်ဘက်သို့အထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ အိမ်ထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင်တော့ အိမ်တွင် နှစ်ရက်တိုင်အောင် မျက်နှာသုန်မှုန်နေခဲ့သော ယင်းဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုရှိနေကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... ရန်ရန်က တကယ်ကို လိမ်မာတဲ့ ကလေးပါလို့ ကျွန်မ ပြောသားပဲ၊ သူ မြို့ပေါ်ကိုရောက်သွားရင်တောင် ကျွန်မတို့ မိသားစုဝင်တွေကို မမေ့ဘူးပဲ!”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအစ်ကို... အစ်ကိုကတော့ တကယ့်ကို သမီးကောင်းလေး တစ်ယောက် ရထားတာပဲ!”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် လွန်ခဲ့သော အချိန်အနည်းငယ်က လင်းကျန်းအန်း၏ သဘောထားအပေါ် တိတ်တဆိတ် မကျေမနပ် ဖြစ်နေခဲ့သမျှက အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ စကားလုံးများကို ပြောင်းလဲလိုက်ပေပြီ။ လက်ရှိတွင် သူ့အား အလွန်ပင် ချစ်ခင်ရင်းနှီးစွာ ပြုံးပြနေခဲ့ချေပြီ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းက သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည်ကိုမျှ ထပ်မပြောဘဲ ဤသို့သာပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း၊ ရန်ရန်က သိတတ်တဲ့ ကလေးပဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် ဝမ်ရှို့ကျူနှင့် ယင်းဖန်တို့ကို ဖုန်းလာဖြေခိုင်းရသည်ကိုတော့ သူလည်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူတစ်ဦးတည်းကိုသာ ခေါ်ယူခြင်းဖြစ်ပါက လင်းကျန်းအန်းအနေဖြင့် နားလည်နိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အကြီးဆုံးအဒေါ်အား အကူအညီ တစ်ခုခု တောင်းလိုခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ရာ မှာလိုခြင်းဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း မဆိုးလှသကဲ့သို့၊ ဝမ်ရှို့ကျူသည်လည်း လင်းရန်အတွက် ယခင်က ဟင်းချက်အကူအဖြစ် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသောကြောင့် အလုပ်ကိစ္စကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယင်းဖန်အား ခေါ်ယူရခြင်း၏ အကြောင်းပြချက်ကိုတော့ မသိနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ယင်းဖန် ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ သူမအတွက် ကောင်းမွန်သောအရာများကို လင်းရန်က အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားပေးထားခြင်းများလား။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကာလအတွင်း မိသားစုက အလွန်ပင် အလုပ်များနေခဲ့သောကြောင့် မြို့ပေါ်သို့သွားရန် သို့မဟုတ် လင်းရန်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် အချိန်မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းအနေဖြင့် လင်းရန်က ချန်ဝမ်ထံမှတစ်ဆင့် တတိယသား လင်းကျန်းရှီနှင့် ယင်းဖန်တို့၏အကြောင်းကို သိရှိသွားလိမ့်မည်ဟူ၍လည်း မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လင်းကျန်းအန်းက အကြောင်းပြချက်တို့ကို စဉ်းစား၍မရနိုင်သောကြောင့် ဆက်လက်တွေးတောမနေတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေ ရန်ရန်က အလွန်ထက်မြက်သူဖြစ်၍ အကြောင်းပြချက်က မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးမည့်ကိစ္စမျိုးကိုတော့ လုံးဝလုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ယင်းဖန်နှင့် ဝမ်ရှို့ကျူတို့က ကွန်မြူနတီသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာ၌ လင်းရန်ထံမှ ဖုန်းလာမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှစ်နာရီတိတိတွင် ကွန်မြူနတီရုံးခန်းရှိ ဖုန်းက မြည်လာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က အရင်ဆုံး ဖုန်းကိုကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်မှ ခေါ်ဆိုသူနှင့် အခြေအနေများကို အတည်ပြုပြီးနောက်တွင် လင်းရန်၏အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်း၊ ငါ  အရင်ဆုံး ဖုန်းလွှဲပေးလိုက်မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်တစ်ယောက် ဘေးဘက်မှ ဝမ်ရှို့ကျူနှင့် ယင်းဖန်တို့ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သူ့ကို အရင်ဆုံး ဖုန်းပေးရမည်ကို ဝေခွဲမရဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းရန်ကပင် ပြောလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးချန်၊ ကျွန်မရဲ့ တတိယအဒေါ်ကို အရင်ဆုံး ဖုန်းပေးလိုက်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဝမ်ရှို့ကျူ၏ အနည်းငယ်အံ့အားသင့်နေသော မျက်နှာအမူအရာနှင့် ယင်းဖန်၏ အံ့သြဝမ်းသာနေသော အမူအရာတို့ကြားတွင် ယင်းဖန်ထံသို့ ဖုန်းလှမ်းပေးလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က ဖုန်းကို ချက်ချင်းလှမ်းယူလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟဲလို... ဟဲလို... ရန်ရန်လား၊  ရန်ရန်... ငါက တတိယအဒေါ်ပါ ၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း အပြင်မှာ အဆင်ပြေရဲ့လား ၊</p> <p> </p> <p>ထမင်းကို အချိန်မှန်စားဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်၊ အဝတ်အစားလည်း ထူထူ ဝတ်ဦး၊ အခုတလော ရာသီဥတုက အေးနေတာလေ”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏ စကားလုံးများက အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့် လင်းရန်အနေဖြင့် ကြားဖြတ်ပြောရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုခေတ်ကာလတွင် ဖုန်းဆက်ရသည်မှာ အတော်လေး ကုန်ကျစရိတ်များလှကြောင်းကို သိထားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက ယင်းဖန်၏စကားကို အမြန်ဆုံးဖြတ်၍  မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တတိယအဒေါ်..ကျွန်မ အဒေါ့်ကို ဖုန်းခေါ်ခိုင်းတာက ကိစ္စတစ်ခု မေးချင်လို့၊ တတိယအဒေါ် မြို့ပေါ်မှာ ရက်နည်းနည်းလောက် လာနေချင်လား “</p> <p> </p> <p>မြို့ပေါ်ကို ရက်နည်းနည်းလောက် သွားနေရမယ် ဟုတ်လား!</p> <p> </p> <p>ဘုရားရေ!</p> <p> </p> <p>အဲဒါက မြို့ကြီးလေ။</p> <p> </p> <p>သူမ အရင်က တစ်ခါမျှပင် ထည့်မစဉ်းစားရဲသောနေရာပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“တတိယအဒေါ် “</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်ကြောင်အမ်းနေချိန်မှာပင် လင်းရန်က သူမကို ထပ်မံခေါ်လိုက်လေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မှသာ ယင်းဖန်လည်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး လင်းရန် စိတ်ပြောင်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ညိတ်ပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“လာမယ်၊ လာမယ်.. သေချာပေါက် လာမှာပေါ့!”</p> <p> </p> <p>အခွင့်အရေးရပါလျက်နှင့် မြို့ပေါ်ကို မသွားမည့်သူမှာ အရူးသာဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လင်းရန်၏စကားများကို  ကြားလိုက်ရသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမက မြို့ပေါ်သို့လာရောက်လည်ပတ်ခိုင်းခြင်းသာဖြစ်ပေသည်။</p> <p>နေစရာနှင့် စားစရာရှိနေလျှင် သူမအနေဖြင့် လူတစ်ကိုယ်စာ ပါလာရန်သာ လိုအပ်သည့်အတွက် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏အဖြေင လင်းရန်၏ ခန့်မှန်းချက်နှင့် လုံးဝကိုက်ညီနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့်တုံ့ပြန်ကာ ယင်းဖန်အား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တတိယအဒေါ်.. အခု အကြီးဆုံးအဒေါ်ကို ဖုန်းလွှဲပေးလိုက်ပါဦး၊ကျွန်မ သူမနဲ့ စကားပြောချင်လို့”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်သည်ကား မြို့ပေါ်သို့သွားရန်အတွက် သူမ မည်သည့်အရာများ ပြင်ဆင်ရမည်ကို လင်းရန်အား ထပ်မံမေးမြန်းလိုသော်လည်း တစ်ဖက်မှ ဝမ်ရှို့ကျူနှင့် စကားပြောလိုသည်ဟု ပြောလာသောကြောင့် နှမြောစွာဖြင့်ပင် နေရာဖယ်ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူက ဖုန်းကို လက်ခံရရှိသည့်အချိန်တွင် လင်းရန် မတိုင်မီကပြောခဲ့သောစကားများအတွက် မည်သို့သော စီမံထာကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် မေးမြန်းလိုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ယင်းဖန်သာ မြို့ပေါ်သို့ လည်ပတ်ရန် သွားမည်ဆိုပါက သူမ၏အလုပ်ကို နှောင့်နှေးသွားစေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဟဲလို.. ရန်ရန်၊ အကြီးဆုံးအဒေါ်ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူ၏အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် လင်းရန် အချိန်ယူကာ သူမအား ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ အကြီးဆုံးအဒေါ်.. ဖုန်းထဲမှာတော့ အရာအားလုံးကို အသေးစိတ် ရှင်းပြဖို့ အချိန်မရသေးလို့ ကျွန်မ အကျဉ်းချုပ်ပဲ ပြောပါ့မယ်၊</p> <p> </p> <p>အခု ကျွန်မဆီမှာ နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်ဖို့နဲ့ ဟင်းချက်အကူအဖြစ် တာဝန်ယူဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိနေတယ်၊ အဒေါ် လာချင်ရဲ့လား</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ လာချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန်မှာ တတိယအဒေါ်နဲ့အတူတူ ထွက်လာခဲ့ပေးလေ၊ တကယ်လို့ စက်ရုံထမင်းစားဆောင်မှာပဲ ဆက်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်လည်းကျွန်မအနေနဲ့ အဒေါ့်ရဲ့ ဆန္ဒကို လေးစားပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာ “</p> <p> </p> <p>မြို့ပေါ်ရှိ နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်မည်ဟူသည်မှာ သူမအနေဖြင့် တစ်ခါမျှ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့သောအရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ တွေးမိလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ရှို့ကျူသည်က တခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ပါးစပ်မှာ ဦးနှောက်ထက်ပင် ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့ကာ ချက်ချင်းပင် သဘောတူလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သေချာပေါက်လာမယ်၊ လာခဲ့မယ်!”</p> <p> </p> <p>စက်ရုံထမင်းစားဆောင်ရှိ အလုပ်ကလည်း အဆင်ပြေပါသော်လည်း၊ ဝမ်ရှို့ကျူ၏ အမြင်တွင် ထိုသည်က နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်ရှိ အလုပ်နှင့်  နှိုင်းယှဉ်၍မရပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမ မြို့ပေါ်သို့ အလုပ်သွားလုပ်မည်ဆိုပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် မြို့နေလူတန်းစားအဖြစ် အခြေချနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိကောင်း ရှိနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ပေါ်မှအိမ်ထောင်စုဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်ခြင်းဟူသည်မှာ သူတို့ကဲ့သို့သော ကျေးလက်နေလူထုအတွက် တစ်သက်တာ အိပ်မက်ပင် ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် သဘောကျစွာဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒေိလိုပဲ သဘောတူလိုက်ပြီနော်၊  မနက်ဖြန်ကျရင် တတိယအဒေါ်နဲ့အတူ လိုက်လာခဲ့လေ၊  ဒါနဲ့ အဘွားကိုလည်း မြို့ပေါ်မှာ ရက်နည်းနည်းလောက် လာလည်ချင်တယ်ဆိုရင် တစ်ခါတည်း ခေါ်လာပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် အဘွားလင်းနှင့် မတွေ့ရသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်၍ လွမ်းဆွတ်နေမိရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အဘွားလင်းမှာ ယင်းဖန်ကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရသည်ဟု ကြားသိထားရပေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ သူမအား မြို့ပေါ်တွင် စိတ်အပန်းဖြေစေရန်နှင့် အငယ်ဆုံးအဒေါ်နှင့် တွေ့ဆုံပေးရန် တွေးတောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ အဒေါ် သိပြီ.. အခုပဲ ပြန်သွားပြီးတော့ မင်းရဲ့အဘွားကို မေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းရန်က စားသောက်ဆိုင်သို့ အမြန်သွားရန် လိုအပ်နေသောကြောင့် ဝမ်ရှို့ကျူအား နှုတ်ဆက်ကာ ဖုန်းချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်မှာ လင်းရန်နှင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်မံပြောဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်ရှို့ကျူက ဖုန်းချလိုက်ကြောင်းကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် မနေနိုင်ဘဲ ဆူပူလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ချက်ချင်း ဖုန်းချလိုက်ရတာလဲ၊ ကျွန်မက ရန်ရန်ကို ပြောစရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်လေ!”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူက သူမအား မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါသော မျက်နှာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်ဘက်က ဖုန်းဆက်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျစရိတ်များလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား.. မြို့ရောက်မှ ပြောလို့မရတဲ့ စကားမျိုး ရှိလို့လား “</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က ထိုစကားကို ကြားရသည့်အခိုက်တွင် နှုတ်ခမ်းကို စူထော်လိုက်ပါသော်လည်း မည်သည်ကိုမျှထပ်မံ၍ မပြောတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူ ပြောသည်က မှန်ကန်ပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မနက်ဖြန်ကျလျှင် သူမ မြို့သို့ သွားရတော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းရန်နှင့် စကားပြောရန် အခွင့်အရေးများစွာရှိလာပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save