Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(376)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p>လင်းကျန်းအန်းနှင့် အဘွားလင်းတို့က လင်းရန်၏ အလုပ်ဆင်းချိန်အတွက် စိုးရိမ်နေချိန်တွင် ယင်းဖန်ကတော့ အိမ်ထဲတွင် အရှေ့အနောက် လျှောက်ကြည့်ကာ အကဲခတ်နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် သူမက လင်းရန်၏ မြို့ပေါ်ရှိ ဤအိမ်ကလေးအပေါ် အတန်လေး စိတ်ပျက်နေမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအိမ်မှာ အုတ်နီခဲများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခု ပါဝင်ပါသော်လည်း မြေနေရာက အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသည်။</p> <p> </p> <p>မိသားစုတစ်ခုလုံး နေထိုင်ရန် နေရာမရှိဘဲ လူနှစ်ဦးစာမျှသာ နေထိုင်ရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမျှသေးငယ်သော အိမ်လေးနှင့်ဆိုပါက နောက်ပိုင်းတွင် သူမ မြို့ပေါ်တွင်သာ အလုပ်လုပ်ဖြစ်ခဲ့လျှင် နေထိုင်ရန် ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်တွင်ရှိနေသော ဝမ်ရှို့ကျူသည်ကား ယင်းဖန်တစ်ယောက် အိမ်က နေထိုင်ရန်အတွက် အလွန်ကျဉ်းလွန်းသည်ဟု ရေရွတ်နေကြောင်းကို ကြားလိုက်ရလျှင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအိမ်က  ရန်ရန်နဲ့ ရှောင်စုန့်တို့ နှစ်ယောက်တည်း နေတာ၊ သူတို့အတွက်ဘယ်နေရာမဆို နေလို့ရတာပဲလေ၊ ပြီးတော့ သူတို့က ဘာမှလည်း စိုက်ပျိုးနေဖို့ မလိုဘူး</p> <p> </p> <p>ဒီမြေကွက်လပ်ပေါ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးတွေ စိုက်ပြီး နေရင်တောင် ဒီအရွယ်အစားက အတော်ပဲ”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က “ အကြီးဆုံးယောက်မကတော့ ဘာမှမသိဘူး” ဟူသော အမူအရာဖြင့် ဝမ်ရှို့ကျူအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည်ချေပလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုတခြားလူတွေ လာနေချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ၊ ဒီမှာပဲ စုပြုံနေထိုင်ကြရမှာလား၊ နေရာက လောက်ပါ့ဦးမလား “</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူ ခေတ္တမျှ မင်သက်သွားပြီးမေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တခြားလူဆိုတာ ဘယ်သူလဲ “</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က သူမ၏ နှာခေါင်းကို မော့ကာ “ကျွန်မပေါ့” ဟု ပြောလိုက်ချင်ပါသော်လည်း၊ အလုပ်ကိစ္စက မပြတ်သားသေးသောကြောင့် မပြောနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏အစီအစဉ်ကို ယခုကတည်းက ထုတ်ပြောလိုက်ပါက ဝမ်ရှို့ကျူက အဘွားလင်းထံသို့ သွားတိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် အဘွားလင်းဘက်မှ သူမအား အထုပ်အပိုးများနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ပင် ချက်ချင်း အိမ်ပြန်ခိုင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ထိုသို့ အဖြစ်မခံနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ယင်းဖန်က လက်ကို ခါယမ်းလျက် မရေမရာပင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘယ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်မက ဒီအတိုင်း ပြောကြည့်တာပါ”</p> <p> </p> <p>သူမ အမှန်အတိုင်း မပြောကြောင်းကို မြင်လျှင် ဝမ်ရှို့ကျူလည်း ဆက်လက်၍ မမေးမြန်းတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယင်းဖန် ပြောနေသူမှာ သူမကိုယ်တိုင်(ဝမ်ရှို့ကျူ) မဟုတ်သည်ကတော့ သေချာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူအနေဖြင့် မြို့ပေါ်၌ အလုပ်လုပ်ရန် သဘောတူခဲ့ပါသော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းရန်၏ အိမ်တွင်  နေထိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။ ထိုသည်က လင်းရန်နှင့် စုန့်ရှီးယန်တို့၏ မင်္ဂလာဦးအိမ် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အဒေါ်ဖြစ်သူက ဤနေရာ၌ လာရောက်နေထိုင်ရန်အတွက် မသင့်တော်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>နေထိုင်မည့်နေရာနှင့် ပတ်သက်လျှင် သူမက အလုပ်သမားအိပ်ဆောင် လျှောက်ထားနိုင်ခြင်း ရှိ၊ မရှိ သို့မဟုတ် လင်းကျန်းဖူနှင့်အတူ သွားနေရမလားဆိုသည်ကို စဉ်းစားရပေမည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မရခဲ့လျှင်လည်း အိမ်တစ်လုံး ငှားရမ်းနေထိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လင်းရန်အား ထပ်မံ၍ ဒုက္ခမပေးလိုတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မိသားစုတစ်ခုလုံးက အတွေးကိုယ်စီဖြင့် တွေးတောနေကြပြီး၊ မကြာမီမှာပင် လင်းရန် ပြန်ရောက်လာကြောင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ လူတိုင်း ရောက်ရှိလာကြသည့် အချိန်က နေ့လယ်ပိုင်း ကျော်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူမ သိထားသောကြောင့်၊ စားသောက်ဆိုင်မှ ဟင်းလျာတချို့ကို ချက်ပြုတ်ကာ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဟင်းလျာများအတွက် ကျသင့်ငွေကို ပေးချေခဲ့ပြီး ဆိုင်မှ မည်သည့်အရာကိုမျှ အလကားယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းမျိုး မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ ပြန်လာကြောင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် အဘွားလင်းတစ်ယောက် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ပြီး ရှေ့သို့လှမ်းကာ လင်းရန်အား တင်းကျပ်စွာ ဖက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူမ၏လက်ထဲမှ အစားအစာများကို အမြန် မြှောက်ပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘွား... စိတ်မလောပါနဲ့ဦး.. အရင်ဆုံး ထမင်းစားကြရအောင်လေ၊ ပြီးမှကျွန်မကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖက်တော့”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် အဘွားလင်း၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်မလေးကတော့!”</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး...ကျွန်မကို ပန်းကန်တွေ ထုတ်ပေးပါဦး.. ကျွန်မ ဒါတွေကို ထည့်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူသည်က လင်းရန်၏အိမ်သို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရောက်ဖူးသူဖြစ်ပြီး ပစ္စည်းများ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိကြောင်းကို သိထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ပန်းကန်များကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်ထုတ်ယူပေးကာ ဟင်းများကို အတူတကွ ပြင်ဆင်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ မိသားစုဝင်များအားလုံး အိမ်ထဲတွင် ထိုင်ကာ မြို့ပေါ်ရှိ သူတို့၏ ပထမဆုံးသော ထမင်းတစ်နပ်ကို အရသာရှိစွာ စားသောက်ခဲ့ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားနေချိန်တွင် လင်းရန်နှင့် သူမ၏ဒေါ်လေးတို့က ယနေ့ညအတွက် တည်းခိုမည့် အစီအစဉ်ကို ညှိနှိုင်းခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်ထံတွင် ခုတင်တစ်လုံးတည်းသာ ရှိပါသော်လည်း ထိုသည်က မသေးလွန်းပါချေ။ သုံးယောက်လောက် အတူတကွ တိုးဝှေ့၍အိပ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုနေသော လူတစ်ဦးက လင်းကျန်းဖူ၏ အိပ်ဆောင်တွင် လိုက်ပါအိပ်စက်နိုင်သည်။ ရှုပ်ထွေးသော လူမျိုး မဟုတ်လျှင် ထိုအဆောင်ဘက်၌လည်း အရေးတယူ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ဖခင် လင်းကျန်းအန်းကတော့ ယခင်အတိုင်းပင် တည်းခိုခန်း၌ သွားရောက်တည်းခိုရန်ကလွဲ၍ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းရန် နေထိုင်သော နေရာနှင့် မနီးမဝေးတွင် တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် အဆင်ပြေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူနှင့်အတူ အိပ်ဆောင်သို့ မည်သူ့ကို လိုက်သွားခိုင်းရမည်နည်းဟူသော ကိစ္စတွင် အဘွားလင်းကတော့ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်ကာ အဘွားလင်းမှာလည်း လမ်းကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သောကြောင့် အကယ်၍ လမ်းတွင် လဲကျသွားပါက ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ လင်းရန်က ဝမ်ရှို့ကျူနှင့် ယင်းဖန်တို့ကို ကြည့်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင် ယင်းဖန်က ချက်ချင်းပင် စကားစလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အာ ကျွန်မ.. ကျွန်မပဲ ရန်ရန်ဘက်မှာ နေခဲ့ပြီး အမေ့ကို ကူပြီး စောင့်ရှောက်ပေးမယ်၊ ပြီးတော့ အိမ်ကိုလည်း သန့်ရှင်းရေး ဝိုင်းလုပ်ပေးမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းကျန်းဖူနှင့်အတူ အိပ်ဆောင်တွင် သွားရောက်မနေထိုင်လိုခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ အိမ်ခန်းမှာကပင် အလွန်ပင် ကျဉ်းမြောင်းလွန်းသောကြောင့် လင်းကျန်းဖူ၏ အိပ်ဆောင်က မည်မျှအထိ သေးငယ်နေမည်ကို သူမ မခန့်မှန်းနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာ၌ သွားနေရသည်က သေချာပေါက် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားကို ကြားလျှင် အခန်းထဲရှိ လူများက သူမအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကြသော်လည်း မည်သည်ကိုမျှ မပြောခဲ့ကြပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူသည်လည်း  တခြားသူများနှင့် အပြိုင်အဆိုင် လုပ်လိုသူမဟုတ်သကဲ့သို့ ဤနေရာမှ ခုတင်နေရာအတွက်လည်း ယင်းဖန်နှင့် အငြင်းပွားရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းကျန်းဖူကို ကြည့်ကာ အပြုံးနှင့်သာ ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်တော့ ဒီညအတွက် ယောက်မဆီမှာပဲ လိုက်ပြီး တိုးဝှေ့ပြီး အိပ်ပါရစေဦး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ရှို့ကျူသည်ကား လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ပြီး စိတ်သဘောထားလည်း ကောင်းမွန်လှသူဖြစ်၍ လင်းကျန်းဖူကလည်း သူမအား ပို၍ နှစ်သက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် သူ့၏အိပ်ဆောင်တွင် အတူတကွ လာရောက်နေထိုင်သူကို ဝမ်ရှို့ကျူ ဖြစ်စေရန် အမှန်တကယ် ဆုတောင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် ဝမ်းသာစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ် ၊ အခုက ရာသီဥတုကလည်း အေးနေတာဆိုတော့ နှစ်ယောက်အတူ တိုးပြီးအိပ်ရင် ပိုတောင် နွေးဦးမှာ”</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ထိုကိစ္စက ပြေလည်သွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အဘွားလင်းအနေဖြင့် ယင်းဖန်အား မနှစ်မြို့သော အကြည့်ဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမျှအထိ ဇီဇာကြောင်ပြီး အရာအားလုံးကို အတင်းဦးချင်နေသော ချွေးမမျိုးကို သူမ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူမအား မျက်စိအောက်တွင် ထားခြင်းက ပို၍ပင် အဆင်ပြေစေဦးမည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဆိုလျှင် ယင်းဖန်အား သေသေချာချာ စောင့်ကြည့်နိုင်မည်ဖြစ်ကာ သူမအနေဖြင့် လင်းကျန်းဖူ၏ အိပ်ဆောင်သို့ လိုက်သွားပြီး ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ရှာမည်ကို စိုးရိမ်နေရန် မလိုတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လင်းကျန်းဖူက သူမထက် ငယ်ရွယ်သူတစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့် ယင်းဖန်ကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုရန်မှာလည်း ခက်ခဲနေပေလိမ့်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်ကတော့  ယင်းဖန်အနေဖြင့် ဤနေရာတွင် နေထိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာလိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခဲ့ပြီးဖြစ်၍ အနည်းငယ်မျှပင် အံ့အားသင့်ခြင်း မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယင်းဖန် ဤနေရာ၌ နေထိုင်ခြင်းက လင်းရန် အလိုရှိသောကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြစ်မှသာ သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ညဘက်တွင် စတင်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထမင်းစားပြီးနောက်တွင် အချိန်က အတော်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်ပြီး လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့မှာလည်း နောက်တစ်နေ့တွင် အလုပ်သွားကြရမည်ဖြစ်သောကြောင့် လူတိုင်းက ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ လောလောဆယ် ခွဲခွာခဲ့ကြပြီး မနက်ဖြန် မွန်းလွဲပိုင်းမှသာ ပြန်လာရန် ချိန်းဆိုလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၊ အဘွားလင်းနှင့် ယင်းဖန်တို့က သူတို့နှစ်ဦးကို လမ်းထိပ်အထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ကြပြီး အိမ်သို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အိမ်သို့ ပြန်လာသည့်လမ်းတွင် ယင်းဖန်ဘက်မှ လင်းရန်အား အနားတွင်ရှိ နေသောအခြေအနေများကို တတွတ်တွတ် မေးမြန်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အနီးအနားတွင် စက်ရုံများ ရှိနေသည်လား။ စည်ကားသော နေရာများ ရှိနေသည်လား စသည်ဖြင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် ယင်းဖန်၏ အတွေးကို မသိဟန်ဆောင်လိုက်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှိတာပေါ့... ဒီလမ်းကြားက အိမ်တွေက နည်းနည်းလောက် ဟောင်းနွမ်းနေပေမဲ့ နေထိုင်ရတာတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေတယ်လေ၊  အနည်းဆုံးတော့ အနားမှာ လူတိုင်းသွားကြတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိနေတာပဲမလား”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းသွားကြတဲ့ နေရာတစ်ခုလား!</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်တစ်ယောက် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခိုက်တွင် မျက်လုံးများပင် တောက်ပသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လူများစွာရှိနေပြီး စည်ကားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုပါက လင်းရန်နှင့် အဘွားလင်းတို့ သတိမထားမိသည့်အချိန်တွင် သူမ ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်ကာ စုံစမ်းကြည့်နိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ အလုပ်တစ်ခုခုနှင့်ပင် တိုးမိနိုင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်.. အဲဒါက ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ ..  ဘယ်လိုရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး၊ ငါက စပ်စုချင်လို့ မေးကြည့်ရုံပဲ”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save