Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(377)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏စကားများက “ဤနေရာ၌ ငွေ မဝှက်ထားပါ” ဟူသော စကားပုံကဲ့သို့ အလွန်ပင် ထင်ရှားလွန်းသောကြောင့် လင်းရန်တစ်ယောက် စိတ်ရှုပ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ပြဇာတ်ကို ဆက်လက်ကပြနိုင်ရန်အတွက် သူမက မျက်စိကန်းနေသကဲ့သို့သာဟန်ဆောင်ကာ ယင်းဖန်အား အဖြေကို ပြောပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးရုံလေ... မြို့ပေါ်ကဆေးရုံပေါ့.. ဒီကနေ လမ်းလျှောက်သွားရင် ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ ကြာတာ၊ အဲဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“မြို့ပေါ်ဆေးရုံကြီး ဟုတ်လား “</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန် ထိုအဖြေကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားရပြီး မသိစိတ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက မြို့ပေါ်ကဆေးရုံကြီးကို သွားချင်မှာလဲ “</p> <p> </p> <p>သူမ နားလည်ထားသော လူစည်ကားသည့် နေရာဆိုသည်မှာ  စက်ရုံ၊ အလုပ်ရုံ သို့မဟုတ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အရောင်းဆိုင်၊ သမဝါယမကုန်ဆိုင် စသည်တို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လင်းရန်ကို သူမကို ဆေးရုံသို့ ညွှန်ပြလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လောက်တောင် ကံဆိုးလွန်းနေတာလဲ!</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တတိယအဒေါ်ပဲ စည်ကားတဲ့နေရာက ဘယ်မှာလဲလို့ ကျွန်မကို မေးတာလေ.. ဆေးရုံထက်ပိုပြီး စည်ကားတဲ့နေရာ ရှိဦးမလား</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံကို နေ့တိုင်း လူတွေဘယ်လောက်တောင် သွားကြလဲဆိုတာ အဒေါ် မသိဘူးလား၊ လူပေါင်းစုံလည်း ရှိတယ် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဈေးတန်းထက်တောင် ပိုပြီး စည်ကားသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က ပြန်လည်ချေပရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမျိုးကို နာမကျန်းသူများက ကုသရန်သာ သွားကြခြင်းဖြစ်၍ သူမအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အရေးရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ စကားမပြောမီ လင်းရန်က ဆက်လက်ပြီး ဖြည့်စွက်ပြောလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဆေးခန်းပြတဲ့သူတွေအပြင် အဲဒီမှာ လူနာပြုစုသူတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ် အဲဒါကြောင့်လည်း လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာ”</p> <p> </p> <p>“လူနာပြုစုသူဆိုတာ ဘာလဲ “</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်မှ အဘွားလင်းသည်လည်း ဤဆန်းသစ်သော အသုံးအနှုန်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းဖြစ်၍ မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်ကလည်း လင်းရန်အား စူးစမ်းစွာ ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလူနာပြုစုသူဆိုတာက ဆေးရုံက လူနာတချို့မှာ သူတို့ကို ပြုစုပေးမဲ့ မိသားစုဝင် မရှိရင် ငွေပေးပြီးတော့ တခြားလူကို ငှားပြီးပြုစုခိုင်းတာမျိုးကို ခေါ်တာလေ”</p> <p> </p> <p>မူလက လင်းရန်တစ်ယောက် လူနာစောင့်အလုပ်က နောက်ပိုင်းခေတ်များတွင်မှသာ ပေါ်ပေါက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤအလုပ်အကိုင်မှာ ၁၉၈၀ ပြည့်နှစ်များကတည်းက ဆေးရုံများတွင် ရှိနှင့်နေပြီးဖြစ်ကြောင်းကို သိခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ အဲဒီလိုမျိုးကို ပေါ်တင်မလုပ်ရဲကြသေးဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် လူနာပြုစုသူတွေက ဆေးရုံထဲကို လူနာရဲ့ အဝေးကဆွေမျိုးဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ဝင်ပြီး လူနာရဲ့အနားမှာ နေပေးတာ၊ ပြုစုစောင့်ရှောက်တာတွေ လုပ်ကြရတာပါ</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ ဒီလိုလူမျိုးတွေထဲမှာ မြို့ပေါ်က အငြိမ်းစားယူထားတဲ့ အလုပ်သမားတွေဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ကျေးလက်ဒေသကနေ အထူးတလည် ဖိတ်ခေါ်ထားတဲ့သူတွေဖြစ်ဖြစ် ရှိတတ်တယ်</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုလူမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် အလုပ်ရှင်တွေရဲ့ သဘောကျမှုကို ခံရပြီဆိုရင် အားသာချက်တွေ ရှိနေတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူများမှာ အလုပ်အကိုင် စေ့စပ်သေချာပြီး စိတ်ရှည်သည်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လူနာပြုစုနည်း ဗဟုသုတတချို့ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ဆုံးတွင် ဟင်းချက်ကောင်းပြီး လူနာအတွက် သင့်တော်မည့် အားရှိသောအစာများကို ချက်ပြုတ်ပေးနိုင်သည်ဖြစ်စေ၊  အားသာချက်များပင် ရှိနေရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ကျွန်မကြားတာတော့ ဒီအလုပ်ကိုလုပ်ရင် ရတဲ့လုပ်ခက မနည်းဘူးတဲ့၊ အနည်းဆုံးတော့ တစ်နေ့ကို တစ်ယွမ်၊ နှစ်ယွမ်လောက် ရတယ်ပြောတယ်၊</p> <p> </p> <p>လူကို ပြုစုရတယ်ဆိုပေမဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ရတာမျိုးလည်း မဟုတ်ဘူးလေ၊ လူနာရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် မူလက ဤကိစ္စကို အနည်းငယ်လောက်ပင် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပါသော်လည်း၊ တစ်နေ့လျှင် လုပ်အားခ တစ်ယွမ်၊ နှစ်ယွမ် ရရှိသည်ဟု  ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သူမ၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်ယွမ်ဟုတ်လား ဆေးရုံကိုသွားပြီး လူနာကို ကြည့်ပေးရုံတင်ကို တစ်နေ့ကို နှစ်ယွမ်တောင် ရတာလား “</p> <p> </p> <p>တစ်နေ့ကို နှစ်ယွမ်ဆိုလျှင် တစ်လလျှင် ယွမ်ငါးဆယ်၊ ခြောက်ဆယ်လောက်ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အဓိကအချက်မှာ တပ်မဟာတွင် အလုပ်လုပ်သကဲ့သို့ လယ်ကွင်းထဲသို့ဆင်းပြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း အားစိုက်စရာ မလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံမှာ ထိုင်နေရင်းဖြင့် လူနာ၏ အခက်အခဲများကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရုံနဲ့ ငွေရှာရသည်ဆိုလျှင် အတော်လေးကို လွယ်ကူလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်တစ်ယောက် တွေးလေလေ ဤအလုပ်က ကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရလေလေပင်။ ငွေများများရရုံသာမကဘဲ အလုပ်ကလည်း သက်သာပေသည် ။ အချိန်အနည်းငယ် ပေးရန်သာ လိုအပ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမ အလိုချင်ဆုံးအရာမှာလည်း အချိန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မြို့ပေါ်မှာ နေစရာမရှိသည်က ပြဿနာ မဟုတ်ပါချေ။ လင်းရန် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အဒေါ်ဖြစ်သူက လာနေမည်ဆိုလျှင် သူမက မည်သည့်စကားကို ပြောနိုင်ပါဦးမည်နည်း။ အဆိုးဆုံးဖြစ်လာလျှင် ငွေရှာပြီးမှ သူမကို အိမ်လခ ပြန်ပေးလိုက်ရုံသာ ဖြစ်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>မဖြစ်သေးဘူး။</p> <p> </p> <p>ဆေးရုံကို သွားကြည့်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ခုခု ရှာရမယ်။  လူနာကိုပြုစုပေးမဲ့လူ ရှာနေတဲ့သူနဲ့ ဆုံမိနိုင်တာပဲလဆ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်တစ်ယောက် သူမ ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက်တွင် ယင်းဖန်၏ မျက်ဝန်းများမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည့် အမူအရာများကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ အချိန်က ညဥ့်မနက်သေးလျှင် ယင်းဖန်သည်က ထိုင်မနေနိုင်ဘဲ ဆေးရုံသို့ အပြေးအလွှား သွားရောက်၍ အခြေအနေကို စုံစမ်းနေလောက်သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်လည်း သူမ၏အမူအရာကြောင့် ကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခုက မျက်ဝန်းထဲတွင် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်လိုက်ကာ နောက်ဆုံးသော “မက်လုံး” ကို ချပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အဘွား.. တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နှစ်ရက်လောက်ရှိနေတဲ့ စိတ်ညစ်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေတယ်၊</p> <p> </p> <p>အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာတောင် ကျွန်မ မသိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်း ထိုစကားကို ကြားလျှင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ ရန်ရန်၊ အဘွားကို ပြောပြပါဦး၊ အဘွား ကူပြီး စဉ်းစားပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ကျွန်မရဲ့ အမေ... မဟုတ်သေးဘူး၊ လီရှို့လီလေ.. သူမနဲ့ စုန့်ဝေ့တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဆေးရုံတက်နေရတယ်</p> <p> </p> <p>မနေ့က သူတို့က လူလွှတ်ပြီး ကျွန်မဆီကို သတင်းလာပါးခိုင်းတယ်၊ ကျွန်မကို ဆေးရုံမှာ  ရက်နည်းနည်းလောက် လာပြီး ကူညီပြုစုပေးဦးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သေစမ်း! လီရှို့လီဆိုတဲ့ ဟာမက တကယ်ကိုအရှက်မရှိတာပဲ ၊ သူမက ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ ဒါမျိုးကို ပြောထွက်တာလဲ၊ ပြီးတော့ မင်းကိုတောင် ပြုစုခိုင်းရသေးတယ်၊ သူမမှာ အဲဒီလို အဆင့်အတန်းမျိုး မရှိပါဘူး!”</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်းမှာ လီရှို့လီအား အလွန်ပင် မုန်းတီးလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် အိမ်သို့ မပြန်လာမီ သူမက လင်းရန်အပေါ် ငဲ့ကွက်ကာ လီရှို့လီအပေါ် ရန်ငြိုးများ ရှိနေလျှင်ပင် သူမအား ဆဲဆိုခြင်းမျိုး မပြုခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ မြေးမလေး လင်းရန် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လီရှို့လီနှင့် သူမ၏ လက်ရှိခင်ပွန်း စုန့်ဝေ့တို့ကြောင့် မြေးမလေးက အိမ်သို့ ပြေးလွှားခိုလှုံခဲ့ရကြောင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အချိန်မှစ၍ အဘွားလင်းသည်က လီရှို့လီအား လုံးဝ မုန်းတီးသွားခဲ့ကာ သူမ၏ မျက်စိစူးလာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီရှို့လီနှင့် စုန့်ဝေ့တို့ နေမကောင်းဖြစ်ကာ ဆေးရုံတက်နေရသည်ကိုကြားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍သာ နေရာဌာနကသာ သင့်တော်မည်ဆိုပါက အဘွားလင်းအနေဖြင့် ဗျောက်အိုးနှစ်လုံးလောက် ဝယ်ပြီး အောင်ပွဲခံကာ ပစ်ဖောက်ချင်စိတ်ပင်ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“မသွားနဲ့၊ ငါတို့ သူမအပေါ် ဘာကြွေးမှ မတင်နေဘူး!”</p> <p> </p> <p>အတိုချုပ်ပြောရလျှင် အဘွားလင်းက လင်းရန်အား လုံးဝမသွားခိုင်းပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်ကိုယ်တိုင်လည်း သွားရန် အစီအစဉ်မရှိခဲ့ပေ။  သူမအနေဖြင့်ည မနေ့က သတင်းကြားပြီးကတည်းက ဤကိစ္စကို လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလေးချန်ဝမ်၏စကားအရ  တတိယအဒေါ် ယင်းဖန်၏ အခြေအနေကို သိရှိခဲ့ရသောကြောင့် ယခုကဲ့သို့ စကားလမ်းကြောင်း ခင်းလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“သူမမှာ သမီးမရှိဘူးလား  ၊ သမီးအရင်းထက်တောင် ပိုပြီး ချစ်ပါတယ်ဆိုတဲ့ စုန့်စစ်ယွီလေ၊ ဘာလို့ အဲဒီ စုန့်စစ်ယွီကို မပြုစုခိုင်းဘဲနဲ့ မင်းကို လာပြီး ခိုင်းစေနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်းက ဤအတောအတွင်း စုန့်စစ်ယွီ၏ အကြောင်းကို မသိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်စစ်ယွီအနေဖြင့် စုန့်ဝေ့အား အကြီးအကျယ် လှည့်ဖျားခဲ့သောကြောင့် အဖေဖြစ်သူက အင်ဂျင်နီယာအလုပ်မှ ထွက်ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် ဆေးရုံတက်ခဲ့ရကာ သူမကိုလည်း လုံးဝရှာမရဖြစ်နေသည့် အခြေအနေကို လင်းရန်က အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည့်အခိုက်တွင် အဘွားလင်းမှာ ပေါင်ကိုပုတ်လျက် အားပါးတရရယ်မောလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့က ဘယ်လိုရက်မျိုးလဲ။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ သူမရဲ့ ရန်သူတွေအားလုံး ဒီလောက်ထိ ဒုက္ခရောက်နေကြရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်းက မျက်လုံးများပင် ပျောက်လုမတတ် သဘောတကျ ရယ်မောနေချိန်တွင် လင်းရန်က စိုးရိမ်ပူပန်သည့်အမူအရာဖြင့် ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဘွား ... အခု ကျွန်မက နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတာလေ</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့နဲ့ လီရှို့လီတို့က ကျွန်မရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်နဲ့ လိပ်စာကို အခုထိ မသိကြသေးပေမဲ့၊ တကယ်လို့ သူတို့ သိသွားပြီးရင် သူတို့ကု မပြုစုပေးလို့ဆိုပြီး ရန်ငြိုးထားပြီး ကျွန်မရဲ့အလုပ်ခွင်အထိ လိုက်ပြီး ပြဿနာရှာလာမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် အဘွားလင်း၏ ရယ်သံများက ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီမိန်းမက အကျင့်ဆိုးရွားလွန်းတယ်  တကယ်လို့ သူမက မင်းရဲ့ အလုပ်ခွင်အထိ လိုက်ပြီး တကယ်ပြဿနာရှာလာရင် ပြသနာများကုန်တော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဘေးဘက်မှ ယင်းဖန်သည်လည်း မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိပေသည်။ ထိုသည်က သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ် မဟုတ်သော်လည်း နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်တွင် စားဖိုမှူးအဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသော တူမတစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်ပြီး မျက်နှာပွင့်စရာလည်း ကောင်းလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဒီလိုလုပ်ဖို့ တွေးထားတယ်၊  ဆေးရုံကို အချိန်လုပြီး တစ်ခေါက်လောက်တော့  သွားကြည့်သင့်တယ်ထင်တယ် ၊</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ မျက်နှာသွားပြရုံပေါ့ ၊ ဒါဆိုရင် သူတို့ဘက်က ပြဿနာရှာချင်ရင်တောင် ကျွန်မဘက်က ပျက်ကွက်တာမျိုး မရှိဘူးဆိုတော့ သူတို့လည်း သိပ်ပြီး ပြသနာရှာရဲတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>မျက်နှာသွားပြခြင်းဆိုသည်က မျက်နှာပြရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့က လူနာဆောင် တံခါးဝသို့သွားကာ တစ်ချက် ကြည့်ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အပိုပြုစုမှုတွေကိုတော့  စိတ်ကူးတောင် မယဉ်လိုက်နဲ့။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save