BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

လီရှို့လီမှာ ဆရာဝန် သို့မဟုတ် သူနာပြုတစ်ဦးရောက်လာသည်ဟု ထင်မှတ်ပြီး မကျေမနပ် ရေရွတ်နေခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

သူမ ဆေးရုံသို့ ရောက်နေသည်မှာ နှစ်ရက်ခန့် ရှိနေခဲ့ပြီပင်။ ဤသည်ကို ထိုလူများက သူမ လမ်းမလျှောက်နိုင်ကြောင်းကိုပင်  မသိကြသေးဘဲ တံခါးလာခေါက်ကာ သူမ လာဖွင့်ပေးမည်ကို စောင့်နေကြသည်လား။

သို့သော်လည်း သူမမကျေမနပ် ပြောဆိုနေချိန်တွင်ပင် တံခါးဝ၌ ရပ်နေသော လင်းကျန်းအန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီရှိုသူမမှာ အမြင်မှားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက်မှ  မှင်တက်စွာ မေးမြန်းလိုက်မိသည်။

“ရှင်... ရှင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ!”

လင်းကျန်းအန်းက သူမ နေမကောင်းဖြစ်၍ ခုတင်ပေါ်မှ မဆင်းနိုင်သည်ကို သိရှိသောကြောင့် ဇာတိမြေမှနေ၍ ခရီးဝေးနှင်ကာ သူမအား လာရောက်ပြုစုခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်သွားခြင်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။

သူမ ထိုသို့ တွေးမိသည်မှာလည်း အကြောင်းမဲ့သက်သက်တော့ မဟုတ်ပါချေ။ လင်းကျန်းအန်း၏ လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသော သစ်သီးများနှင့် မုန့်များကို  မြင်တွေ့လိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤပစ္စည်းများမှာ လူနာမေးသည့်အချိန်မှသာ ယူဆောင်လာတတ်သည့် အရာများဖြစ်လေ၏။

ဤသည်ကို တွေးမိချိန်တွင် လီရှို့လီ၏ စိတ်ခံစားချက်တို့မှာ တစ်စုံတစ်ရာသောအကြောင်းပြချက်ကြောင့် ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု၊ ထိတ်လန့်မှုများနှင့်အတူ အနည်းငယ်သော ပျော်ရွှင်မှုတို့ ရောယှက်နေခဲ့ပေ၏။

သူမနှင့် လင်းကျန်းအန်းတို့ ကွာရှင်းပြတ်စဲခဲ့သည်မှာ ဤမျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည့်အပြင် သူမ ထွက်ခွာသွားချိန်ကလည်း လင်းကျန်းအန်းအား နှိမ့်ချသော စကားများကိုပင် ပြောဆိုခဲ့သေးသည်။ သို့ဖြစ်သော်လည်း သူက သူမအပေါ်တွင် သံယောဇဉ်များ ကျန်ရှိနေသေးပုံရသည်ပင်။

ဤသို့ တွေးမိချိန်တွင် လီရှို့လီ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် နီရဲသွားရကာ လင်းကျန်းအန်းအား ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပါချေ။

တစ်ဖက်လူအား အနီးကပ် သေသေချာချာကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ အနည်းငယ်လောကာ နောင်တရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

လင်းကျန်းအန်းမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်သော တရုတ်ရိုးရာဂျာကတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချောမောခန့်ညားနေခဲ့ကာ ဆံပင်ကိုလည်း သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖီးသင်ထားခဲ့သည်။

သူ၏ခြေထောက်တွင်လည်း သားရေဖိနပ်ကိုပင် စီးထားသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ဤအသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုအမျိုးသားမှာ အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဟု မထင်ရဘဲ အသက် သုံးဆယ်ကျော် လူငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့သာ ထင်မှတ်ရပေသည်။

ထို့အပြင် ဤအတောအတွင်း ထိုသူမှာ  တစ်စုံတစ်ရာသော အခွင့်အလမ်းသစ်များ ရရှိထားသည်လား မသိရသော်လည်း သူ၏ အကြည့်များနှင့် အရှိန်အဝါများမှာလည်း သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သူက  တံခါးဝတွင် စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုဘဲ ရပ်နေရုံမျှဖြင့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့ကာ လူအများကိုပင်ငေးမောသွားစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း လင်းကျန်းအန်းက ဆေးဝါးလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်နေသည်ဟူသော မိဘများထံမှ ကြားသိထားသည့် သတင်းကို သူမ ပြန်လည်သတိရမိလိုက်သည်။

သူ၏ အလုပ်အကိုင်များက အတော်လေး အဆင်ပြေနေခြင်းဖြစ်နိုင်ပေ၏။

ဤအချိန်အတွင်း လီရှို့လီက လင်းကျန်းအန်း၏ အကြောင်းကို ပိုမိုစုံစမ်းရန်အတွက် သူမ၏ မိဘများကို မမေးခဲ့မိသည်ကို နောင်တရမိသွားသည်။

သို့မဟုတ်ပါက လင်းကျန်းအန်း၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို သူမ သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

“လင်းကျန်းအန်း... ကျွန်မ ဆေးရုံတက်နေတာကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိတာလဲ၊ ရန်ရန်က ပြောပြလိုက်တာလား”

လီရှို့လီက စိတ်ထဲရှိ နောင်တရသည့် အတွေးများကို ဘေးဖယ်ထားပြီးနောက်  တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော လင်းကျန်းအန်းအား မတိုင်ခင်ကထက် များစွာနူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော လေသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မေးခွန်းကို ကြားချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်းက သူမကို အေးစက်စွာဖြင့် တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူနာဆောင်အတွင်းသို့ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သူ ရှာဖွေနေသော ခေါင်းဆောင်က အထဲဘက်တွင် ရှိမနေသည်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် လူနာဆောင် တံခါးဝမှနေ၍ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

လင်းကျန်းအန်း ဝင်လာပြီး သူမ၏ အခြေအနေကို ဂရုတစိုက် မေးမြန်းမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေသော လီရှို့လီ :  “???”

မဟုတ်သေးပါဘူး။ သူ ဘာလို့ ထွက်သွားတာလဲ။

သူက သူမကို လူမမာမေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ လက်ထဲက ပစ္စည်းတွေကိုတောင် မချရသေးဘူးလေ။

သူက စုန့်ဝေ့ မြင်သွားမှာကို ကြောက်နေရင်တောင် သူမကို စကားတစ်ခွန်းတောင် မပြောဘဲ ထွက်သွားတာကတော့ မဟုတ်သေးဘူးမလား။

လီရှို့လီ၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြသင့်ပြီးရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လင်းကျန်းအန်းက အလွန်ပင် လျင်မြန်စွာလျှောက်သွားခဲ့သည့်အပြင် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာလည်း လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်သေးသောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လင်းကျန်းအန်းတစ်ယောက် သူမ၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့ရလေတော့သည်။

တကယ်တမ်းတွင်  လင်းကျန်းအန်းက လူနာဆောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် အဝေးသို့ ရောက်မသွားသေးပါချေ။

သူသည်က အနားတွင်ရှိနေသော စင်္ကြံတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လီရှို့လီတို့၏ လူနာဆောင်ကို လှမ်းမြင်နိုင်သည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

သူ့အနေဖြင့် ခေါင်းဆောင် ပြန်လာသည့်အချိန် တွေ့ဆုံနိုင်ရန်အတွက် ထိုနေရာမှ စောင့်ဆိုင်းနေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ခေါင်းဆောင် ပြန်မလာသေးခင် လူနာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် စုန့်ဝေ့ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

စုန့်ဝေ့၏ မျက်နှာမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေပြီး အလွန်ပင် အားနည်းနေပုံရပေသည်။

သူသည်က နံရံကို အားပြုကိုင်ဆောင်လျက် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း လီရှို့လီရှိရာ လူနာဆောင်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လာနေခဲ့လေသည်။

သူ့အနေဖြင့် ယခုအချိန်၌ အလွန်ပင် နေထိုင်ရခက်ခဲနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ စင်္ကြံလမ်းရှိ တခြားသူများကို ကြည့်ရှုရန်မလုပ်နိုင်ခဲ့သောကြောင့် လင်းကျန်းအန်းကိုလည်း တွေ့မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိပါချေ။

လင်းကျန်းအန်းက စုန့်ဝေ့ လူနာဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ ကြည့်နေခဲ့ပြီးမှ အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ သူ စောင့်ဆိုင်းနေသောသူကိုသာ ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့တော့သည်။

လူနာဆောင်ထဲမှ လီရှို့လီမှာ လင်းကျန်းအန်း၏ အကြောင်းကိုသာ စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်၍ စုန့်ဝေ့ ဝင်လာသည်ကိုပင် သတိမထားမိလိုက်ပါချေ။

စုန့်ဝေ့က သူမ၏ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်နေမှုကို သတိပြုမိပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်မှသာ လီရှို့လီ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။

“အာ .. ဘာလဲ... ရှင် ပြန်လာပြီလား၊ ဆရာဝန်က ဘာပြောလိုကာလဲ ”

သူမ လင်းကျန်းအန်း၏ အကြောင်းကို တွေးနေမိသည်ကို စုန့်ဝေ့ ရိပ်မိသွားမည် စိုးသောကြောင့် လီရှို့လီသည် စကားကို အလောတကြီး ပြောဆိုလိုက်ပြီး မေးခွန်းများကို ဆက်တိုက်မေးကာ စုန့်ဝေ့၏ အာရုံကို အောင်မြင်စွာ လွှဲပြောင်းလိုက်လေသည်။

စုန့်ဝေ့က ယခုလေးတင် တာဝန်ခံဆရာဝန်ထံသို့ သွားရောက်၍ သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို မေးမြန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဆရာဝန်၏ ပြောစကားများအရ သူသည်က အသက်ရှူမဝဘဲ နှလုံးကို ထိခိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အပြင်ပန်း ဒဏ်ရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိထားသော်လည်း ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမျိုးက သူ၏ ကျန်းမာရေးအပေါ် များစွာ သက်ရောက်မှု ရှိနေပေသည်။

ထို့အပြင် စုန့်ဝေ့မှာ ယနေ့အထိ အားအင်ကုန်ခမ်းနေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ဆေးရုံတွင် နောက်ထပ် နှစ်ရက်ခန့် ဆက်လက် စောင့်ကြည့်ပြီးမှ အိမ်ပြန်ရန် အကြံပြုခြင်း ခံထားရသည်။

လီရှို့လီ၏ အခြေအနေကတော့ ပြောစရာပင် မလိုပါချေ။

သူမအနေဖြင့် ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နိုင်ရန်အတွက် တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လခန့် အချိန်ယူရဦးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဒဏ်ရာတစ်ခု ရလာလျှင် ရက်ပေါင်း တစ်ရာခန့် ကုသရသည် မဟုတ်ပါလား။

လှေကားထစ်ကို နင်းမိရာမှ လွဲချော်သွားသည့် သူမ၏ ကံဆိုးမှုကိုသာ အပြစ်တင်ရပေလိမ့်မည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ခြေဆစ်လွဲရုံဆိုလျှင် ရက်အနည်းငယ် နားရုံဖြင့် ရသော်လည်း သူမ၏ အခြေအနေမှာ  အရိုးပင် တိုက်ရိုက်ကျိုးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စုန့်ဝေ့က ဆရာဝန် ပြောစကားများကို လီရှို့လီအား ပြန်လည် ပြောပြလိုက်သောကြောင့် လီရှို့လီတစ်ယောက် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားရတော့၏။

“ဒါဆို ကျွန်မတို့က ဆေးရုံမှာ ဆက်နေရဦးမှာပေါ့၊ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဘယ်သူက ကျွန်မတို့ကို ပြုစုမှာလဲ”

အကယ်၍ ဝန်ထမ်းအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားမည်ဆိုပါက အိမ်နီးနားချင်းများက ကူညီပေးနိုင်သော်လည်း ယခု ဆေးရုံတွင်တော့  လူတိုင်းမှာ လူနာများသာ ဖြစ်ကြပေသည်။

လူတိုင်းတွင် အခက်အခဲများကိုယ်စီ ရှိနေကြသည့်အတွက် မည်သူက သူတို့ကို နေ့တိုင်း လာရောက် ပြုစုပေးနိုင်ပါမည်နည်း။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဆေးရုံ၌ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တွေးမိချိန်တွင် လီရှို့လီမှာ စိတ်မရှည် ဖြစ်လာရပြန်သည်။

စားရေးသောက်ရေး အခက်အခဲကို မဆိုထားနှင့်၊ လူ့သဘာဝ၏ အရေးတကြီးလိုအပ်ချက်များကိုပင် မလုပ်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ အခြေအနေအရ စုန့်ဝေ့က သူမကို အမျိုးသမီး အိမ်သာသို့ လိုက်ပို့ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါချေ။

ထို့ကြောင့် အိမ်သာသို့ မကြာခဏ မသွားရစေရန်အတွက် သူမအနေဖြင့် ရေကိုပင် များများမသောက်ရဲဘဲ အောင့်ထားခဲ့ရရှာသည်။

“ဒါတွေအားလုံး စုန့်စစ်ယွီကြောင့်ပဲ၊ ကြည့်ပါဦး... အရင်က ကျွန်မတို့ သူမအပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းခဲ့လဲ၊ အခု လူနာပြုစုဖို့ လိုတဲ့အချိန်ကျတော့ သူမရဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ရဘူး!”

လီရှို့လီတစ်ယောက် သူတို့အပေါ်တွင် အသိတတ်ဆုံး ဖြစ်နေသင့်သည့် စုန့်စစ်ယွီ၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကို မကျေမနပ်နှင့် အပြစ်တင် ညည်းညူနေခဲ့သည်။

ဘေးနားရှိ စုန့်ဝေ့မှာ  နားထောင်နေရုံသာ ရှိနေခဲ့ပြီး တစ်ခွန်းမျှ ပြန်လည် မချေပခဲ့ပါချေ။

ဆိုရလျှင် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူကိုယ်တိုင်ပင် လီရှို့လီကဲ့သို့ပင် စုန့်စစ်ယွီမှာ အမှန်တကယ် အားကိုးမရသူ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

စုန့်စစ်ယွီအပေါ်တွင် သူ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပျက်မိသွားခဲ့ပေပြီ ။

“တော်တော့... အခုချိန်မှာ သူမရဲ့အကြောင်း ပြောနေလို့လည်း ဘာထူးမှာလဲ!”

စုန့်ဝေ့က တွေးမိလေ ပို၍ စိတ်ပျက်လေ ဖြစ်လာသောကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လီရှို့လီအား  စုန့်စစ်ယွီအကြောင်းကို ဆက်မပြောရန်သာ တားမြစ်လိုက်လေသည်။

လီရှို့လီက နှစ်ချက်ခန့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ပါချေ။

ထိုအစား သူမက ပြတင်းပေါက်နားရှိ ခုတင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဦးလေးချန်တို့ကတော့ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ သူ့ရဲ့ ကလေးတွေက လာပြုစုပေးကြတဲ့အပြင် နေ့တိုင်းလည်း သူ့ကို လာတွေ့တဲ့ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ”

***

Book List