Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(381)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ဦးလေးချန်နှင့် သူ၏မိသားစုဝင်များ၏ ကူညီစောင့်ရှောက်မှုကြောင့်သာ လီရှို့လီနှင့် စုန့်ဝေ့တို့မှာ အသက်ဆက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဦးလေးချန်မှာ မနက်ဖြန်မနက်တွင် ဆေးရုံမှ ဆင်းတော့မည်ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ထွက်ခွာသွားခဲ့လျှင် သူမနှင့် စုန့်ဝေ့တို့ မည်သို့ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ကြမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ဆွေမျိုးတွေလား...”</p> <p> </p> <p>ဤစကားလုံးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် စိတ်ထဲတွင် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိပြီးနောက် လီရှို့လီအားစိတ်ပျက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမိန်းမ၏ အသိဉာဏ်နှင့် အကဲခတ်နိုင်စွမ်းမှာ သူ့ကို တစ်ခါမျှ စိတ်မပျက်စေခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဘေးခုတင်မှ ဦးလေးချန်ကို လာရောက်တွေ့ဆုံကြသူများမှာ သူ၏ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုသူများမှာ သေချာပေါက် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၊ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် သူ့အား တစ်စုံတစ်ရာ အကူအညီတောင်းခံလိုသူများသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ထိုသူများ ဝင်လာပြီးနောက်တွင် လူတိုင်းက ထိုအဘိုးအိုအပေါ် အလွန်အမင်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းကြပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့သော ရိုသေမှုမျိုးမှာ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများအကြား ပြသတတ်သည့် အမူအရာမျိုး လုံးဝမဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုခေါင်းဆောင်ချန်၏ အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ လုံးဝ နိမ့်ကျမည်မဟုတ်ကြောင်း သိသာပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့အနေဖြင့် ယခင်က စက်မှုလက်မှုစက်ရုံတွင်သာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဤအဘိုးချန်ကို မည်သည့်ဌာနမှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ သူ၏ ထိုလှေကြီးပေါ်သို့ တွယ်ကပ်လိုက်ပါခွင့် ရရှိမည်ဆိုပါက သူ၏ အလုပ်အကိုင်ပြဿနာမှာ ပြေလည်သွားနိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူနှင့် ခေါင်းဆောင်  ချန်တို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မနက်ဖြန်တွင် ထိုသူက ဆေးရုံမှ ဆင်းတော့မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်လျှင် စုန့်ဝေ့အနေဖြင့် နောက်ထပ်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခေါင်းဆောင်ချန်နှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုမိုတိုးတက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု လုံးဝ ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူမှာ သူ့အား စက်မှုလက်မှုစက်ရုံသို့ ပြန်လည် အလုပ်ဝင်ခွင့်ရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရုံသာမက တခြားသော ဌာနဆိုင်ရာများတွင်ပင် အလုပ်အကိုင်အခွင့်အလမ်းကောင်းများ ရရှိနိုင်ခြေရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် စုန့်ဝေ့က လီရှို့လီအား မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ချန် ဘယ်သွားလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ဇနီးနဲ့အတူ နေဆာလှုံဖို့ အောက်ထပ်ကိုဆင်းသွားတယ်လေ၊ ဒီနေ့ နေရောင်ခြည်က အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောသွားကြတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောဆိုရင်းဖြင့် လီရှို့လီက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ မနာလိုစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နေဆာလှုံရသည်မှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ သူမလည်း ထိုကဲ့သို့ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာဖြင့် နေဆာလှုံချင်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် မည်သည်ကိုမျှ ဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ၏ လူနာခုတင်ပေါ်သို့ ပြန်သွားကာ လှဲလျောင်းနေလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ လှဲလျောင်းနေသည်က အနားယူနေခြင်း မဟုတ်ပါချေ။ ထိုအစား မနက်ဖြန် ဆေးရုံမှမဆင်းမီ ခေါင်းဆောင်ချန်နှင့် ဆက်ဆံရေး ပိုမိုတိုးတက်အောင် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို အလေးအနက် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ ခေါင်းဆောင်ချန်၏ ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာနှင့် အိမ်လိပ်စာတို့ကို ရရှိအောင် ကြိုးပမ်းရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန်တွင် အကူအညီ တောင်းခံနိုင်ပါက သူ၏ဘဝမှာ များစွာ ပိုမိုတည်ငြိမ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့က ခေါင်းဆောင်ချန်၏ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေချိန်တွင် အဘိုးအိုနှင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူတို့က  ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ပြန်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စင်္ကြံလမ်းတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသော လင်းကျန်းအန်းသည်လည်း မြင်တွေ့သွားခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်းက ခေါင်းဆောင်ချန်ရှိရာသို့ အမြန်သွားကာ လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညွှန်ကြားရေးမှူး ချန်”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချန်မှာ သူ့အား မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် ခေတ္တမျှကြောင်အသွားပြီးနောက်မှ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လင်း... မင်း ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲ၊ အိုး... ငါက နေမကောင်း နည်းနည်းပဲ ဖြစ်တာပါ၊ နောက် နှစ်ရက် သုံးရက်ဆိုရင် ဆေးရုံက ဆင်းတော့မှာလို့ ငါ ပြောထားတာကို၊ သူတို့က မင်းကို ဘာလို့ သွားပြောလိုက်ကြတာလဲမသိဘူး”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချန်သည်ကား လင်းကျန်းအန်းအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် အထင်ကြီးသဘောကျနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်း လက်ရှိ လုပ်ကိုင်နေသော ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းလုပ်ငန်းနှင့် သူ ဖွင့်လှစ်ထားသော ဆေးဝါးစက်ရုံမှာ သူတို့မြို့၏ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းအဖြစ် စီးပွားရေးကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအတွက်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းအန်း၏ ကြိုးစားအားထုတ်လိုစိတ်နှင့် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်လိုသည့် စိတ်ဓာတ်တို့ကို သူ အတော်လေး တန်ဖိုးထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုန့်ဝေ့ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားသော အချက်မှာ သူ့ဘက်မှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် လင်းကျန်းအန်းအား ရန်စသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်းထံမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသော အမူအရာကို မမြင်တွေ့ရဘဲ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်ကိုသာ ပြန်လည်ရရှိလိုက်ခြင်းကိုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဘာလို့ နည်းနည်းလေးတောင် ဝမ်းမနည်းရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီရဲ့ လက်ရှိခင်ပွန်းဖြစ်တဲ့ ငါ ရှိနေတာတောင် သူက အေးအေးဆေးဆေး ရင်ဆိုင်နိုင်လောက်အောင် အရှက်မရှိတဲ့သူမျိုးလား။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်စုန့်၊ မင်း အခု အနားယူတော့မလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားကိစ္စ ရှိသေးလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့ တစ်ယောက် သံသယများ ပြည့်နှက်နေချိန်မှာပင် ခေါင်းဆောင်ချန်၏ အသံက သူ့ကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့က ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အလျှင်အမြန်ပင် ခေါင်းခါပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မအိပ်သေးပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးလေးချန်”</p> <p> </p> <p>“အိုး.. မအိပ်သေးဘူးဆိုရင်တော့ အတော်ပဲ၊ ငါ့ဆီကို မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တစ်ယောက် လူမမာလာမေးလို့လေ၊ ငါ သူနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောဖို့ အစီအစဉ်ရှိတယ်၊</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် မင်းတို့ အနားယူနေတာကို နှောင့်ယှက်မိသလို ဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်ချန်၏ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သော ထိုစကားများက စုန့်ဝေ့နှင့် လီရှို့လီတို့အား မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အေးခဲသွားစေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save