Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(384)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြလိုက်ပြီး ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှို့လီတစ်ယောက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူမကို လာကြည့်ရုံသက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့.. မင်းသာ ငါ့ကို မပြုစုရင် ဘယ်သူက ငါ့ကို ပြုစုမှာလဲ!”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က အလွန်ပင် ရက်စက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူမအပေါ် ရန်ငြိုးထားဆဲဖြစ်ကြောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီရှို့လီမှာ လေသံကို နူးညံ့လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... အမေ့အပေါ် ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့၊ ငါက မင်းရဲ့အမေပဲလေ!”</p> <p> </p> <p>“အရင်က ငါ မင်းအပေါ် မှားခဲ့တာတွေကို သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလည်း ကြာလှပြီပဲ မင်းလည်း ရှုကျစ်ဝမ်နဲ့ တကယ် လက်ထပ်ခဲ့ရတာမှ မဟုတ်တာ၊ အမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုစကားကို ပြောရသည့်အတွက် အားမရှိသောကြောင့် သူမ၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် တိုးညင်းနေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် ရယ်မောလိုက်ပြီးပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မသာ မြန်မြန် မထွက်ပြေးခဲ့ရင် အမေက ကျွန်မကို ရှုကျစ်ဝမ်ဆီကို အရောက်ပို့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အမေအာမခံနိုင်လား”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီမှာ လင်းရန်၏ စကားကြောင့် ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် လင်းရန်၏ အသံကြောင့် နိုးလာသော စုန့်ဝေ့က နောက်ဆုံးတွင် စကားစလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က လီရှို့လီကို မုန်းတီးသော်လည်း လင်းရန်ကို  ပို၍ပင် မုန်းတီးပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ သူမ မရှိခဲ့လျှင်၊ သူမသာ မူလအစီအစဉ်အတိုင်း ရှုကျစ်ဝမ်နှင့် လက်ထပ်ခဲ့လျှင် သူသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်ရှိပါမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒါရိုက်တာရှုကို အပြစ်ပြုမိသောကြောင့် စက်ရုံတွင် ပစ်မှတ်ထားခံရခြင်းနှင့် သမီးဖြစ်သူ စုန့်စစ်ယွီနှင့် စိမ်းသက်သွားခြင်းတို့သည် ဤယုတ်မာသော လင်းရန်ကြောင့်သာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>မူလက သူ့အနေဖြင့် သူမနှင့် စာရင်းဟောင်းများ ရှင်းရန်ပင် စိတ်မကူးခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ သူမက ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမ၏ဖခင် လင်းကျန်းအန်းကလည်း သူ့အား တစ်ကြိမ် ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်ကို ပြန်လည် တွေးမိလိုက်ချိန်တွင် စုန့်ဝေ့၏ လင်းရန်အပေါ် ကြည့်သော အကြည့်များမှာ ပို၍ပင် အေးစက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ကိုယ့်အမေအရင်းကိုတောင် မပြုစုနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့!”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့၏ အသံကို ကြားချိန်တွင် လင်းရန်က ပထမဆုံးအဖြစ် သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် အနည်းငယ် အံ့သြထိတ်လန့်သွားရ၏။ ဆိုရလျှင် စုန့်ဝေ့၏ လက်ရှိ အသွင်အပြင်မှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်က တက်ကြွမူလန်းဆန်းနေသော အင်ဂျင်နီယာစုန့်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လွန်ခဲ့သော နှစ်ဝက်အတွင်း အလုပ်သမားအဖြစ် အလုပ်များစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသောကြောင့်လား ၊ သို့မဟုတ် စုန့်စစ်ယွီကို အမှန်တကယ် စိတ်ဆိုးနေသောကြောင့်လား မသိရသော်လည်း သူ၏ အသားအရောင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရင်ကထက် များစွာ ဆိုးရွားနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုသူက သနားစရာ ကောင်းလျှင်ပင် စုန့်ဝေ့၏ ရိုးတွင်းခြင်ဆီထဲတွင်စွဲမြဲနေသော ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများမှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပိုကြည့်မိလျှင် အန်ထွက်လာမည်ကို စိုးသောကြောင့် အမြန်ပင် အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မမှာ အမေ့ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ပြုစုဖို့ အချိန်မရှိပေမဲ့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုတွေကို နားလည်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါတယ်</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အမေ အရင်က လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို တခြားသူတစ်ယောက်ယောက်အပေါ်မှာသာ လုပ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူတို့က အမေ့ကို လှည့်တောင် ကြည့်ကြမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လင်းရန်တွင် အစီအစဉ် ရှိပြီးသား ဖြစ်ပေသည်။ ယခု သူမအနေဖြင့် တတိယအဒေါ်ယင်းဖန်အား ပြုပြင်ပြောင်းလဲရန်အတွက် လီရှို့လီ၏ အကူအညီကို လိုအပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီအနေဖြင့် လင်းရန်က ယခင်ကိစ္စများကို ပြန်လည်ပြောဆိုနေသည်ကို ကြားချိန်တွင် နှုတ်ခမ်းကလေး လှုပ်ရမ်းသွားသော်လည်း ပြန်လည် ချေပရန် စကားလုံး ရှာမတွေ့သောကြောင့် မကျေမနပ်နှင့်သာ  ရေရွတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း မင်း ငါ့ကို လာမတွေ့တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လာကြည့်ပြီးမှ မပြုစုဘူးဆိုရင် ဘာတွေများထူးရှားသွားမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>အခြေအနေများကို ပြင်ဆင်ပြီးပြီဟု ယူဆလိုက်ချိန်တွင် လင်းရန်က သူမ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို စတင် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ မလာနိုင်ရင် တခြားလူ တစ်ယောက်ယောက်ကို မရှာတတ်ဘူးလား ၊ လာပြုစုပေးမယ့်သူ မရှိရင်တောင် ပိုက်ဆံပေးပြီး ငှားလို့ရတာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံပေးပြီး လူငှားရမယ် ဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်သားပဲ။ သူမ ဘာလို့ ဒါကို အရင်က မတွေးမိခဲ့ပါလိမ့်။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီ၏ မျက်လုံးများက တောက်ပသွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူမ၌ ရှိသော ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ကို တွေးမိကာ ပြန်လည် ညှိုးငယ်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လူငှားလို့ ရသော်လည်း ပိုက်ဆံမရှိလျှင် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယနေ့တွင် သူမက စုန့်ဝေ့အား ဒေါသထွက်စေခဲ့သောကြောင့် သူက သူမအတွက် ပိုက်ဆံထုတ်ပေးကာ လူငှားပေးရန်မှာ ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိချိန်တွင် လီရှို့လီမှာ ပို၍ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်လာရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် စုန့်ဝေ့နှင့် လီရှို့လီတို့ကြားတွင် မည်သည်များ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို  မသိသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် ပြသနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေသည်ကို သူမ ခံစားမိပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က ပို၍ပင် ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက လီရှို့လီ၏ ခုတင်ဘေးသို့ တိုးကပ်သွားကာ သူတို့နှစ်ဦးသာ ကြားနိုင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ကျွန်မ လူငှားခအကြောင်းကို စုံစမ်းပြီးပြီ၊ စျေးက သိပ်မကြီးပါဘူး၊ တချို့ဆိုရင် တစ်ရက်ကို တစ်ယွမ်ပဲ ပေးရတာ</p> <p> </p> <p>အမေ့ရဲ့ အခြေအနေအရဆိုရင်... ဆေးရုံမှာ အကြာကြီး နေဖို့ မလိုပါဘူး၊ ရက်နည်းနည်းလောက် နေပြီးရင် အိမ်ကိုပြန်ပြီး နားလို့ရမှာပဲ</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် တစ်ပတ်လောက်ပဲ ပြုစုဖို့ လူငှားမယ်ဆိုရင် အားလုံးပေါင်း ခုနစ်ယွမ်ပဲ ကျသင့်လိမ့်မယ်၊ ဒါက ဘာမှ မများပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီက အလုပ်မလုပ်သော်လည်း စုန့်ဝေ့နှင့် အနှစ်နှစ်ဆယ်နီးပါး နေထိုင်လာခဲ့သည့်အတွက်သူမထံတွင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မျှ မရှိဟု ဆိုလျှင် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံရှိသော်လည်း များများစားစား မရှိခြင်းသာ ဖြစ်မည်။ သို့သော် ခုနစ်ယွမ်ကိုတော့  သူမ သေချာပေါက် ထုတ်ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီက သူမ၏ စကားကို စတင် စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း မြင်ချိန်တွင် လင်းရန်က ဆက်လက်၍ ဆွဲဆောင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ကျရင် သူမက အမေ့ကို အိမ်သာလိုက်ပို့ပေးမယ်၊ ထမင်းဟင်းတွေ ချက်ပေးမယ်၊ အမေ မလုပ်နိုင်တာမှန်သမျှ သူမကို ခိုင်းလို့ရတယ်</p> <p> </p> <p>ဒီရက်ပိုင်းမှာ သက်သောင့်သက်သာနဲ့ နားနားနေနေ နေနိုင်ဖို့အတွက် ခုနစ်ယွမ် သုံးရတာက ဘာမှ မရှုံးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ဒဏ်ရာများ ပြန်လည် သက်သာလာစေရန်အတွက် ခုနစ်ယွမ်သာ သုံးစွဲရမည်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လင်းရန်သာ ဤအကြောင်းအရာကို တစ်ရက်စော၍ ပြောခဲ့မည်ဆိုပါက လီရှို့လီက  သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဆင်မပြေမှုပေါင်းစုံ၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် သူမအနေဖြငရ့ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမအား ပြုစုပေးရန်အတွက် အလွန်အမင်း တောင့်တနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူမအတွက် အရေးမကြီးတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုကြည့်ရသည်မှာ လင်းရန်က သူမအား ပြုစုရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့သကဲ့သို့ စုန့်စစ်ယွီမှာလည်း အိမ်တွင် ရှိနေလျှင်ပင် အမှန်တကယ် လာရောက်ကူညီရန် မဖြစ်နိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်နေသည်မှာလည်း ကြာလှပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိသောသူများထဲတွင်တော့ မည်သူရှိဦးမည်နည်း။ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် လူငှားခြင်းကသာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လီရှို့လီက စိတ်ကိုတင်း၍ လင်းရန်အား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်လည်း ငါ့အတွက် လူတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးစမ်းပါ၊ ငါက ခုတင်ပေါ်ကတောင် မဆင်းနိုင်တာဆိုတော့ နင် ငါ့ကို ပစ်ထားလို့မရဘူး</p> <p> </p> <p>ရန်ရန်... ဒီအကူအညီအသေးအမွှားလေးကိုတော့ နင် ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်မလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးညွှတ်လိုက်ပြီး ပြောခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လူသွားရှာပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရှာလာတဲ့သူကို အမေက သဘောမကျရင်ကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီက တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှု ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်စေရပါဘူး! ငါ မင်းကို ယုံတယ်!”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ထိုသူကသာ မကျေနပ်စရာ လုပ်လာခဲ့လျှင် သူမက ပိုက်ဆံမပေးဘဲ နေလိုက်ရုံသာ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သူမက အလုပ်ရှင်ဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံပေးရသူမှာလည်း သူမပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူက ပိုက်ဆံ မလိုချင်မှသာ သူမ၏ စကားကို မနားထောင်ဘဲ နေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိချိန်တွင် လီရှို့လီတစ်ယောက် ဤအစီအစဉ်မှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံက သူမ၏လက်ထဲတွင် ရှိနေသရွေ့ ထိုသူက အလုပ်ကို သေသေချာချာ မလုပ်မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>“သေချာပြီလား ၊ ကျွန်မက ဒီတစ်ယောက်ပဲ ရှာပေးမှာနော် ၊ အမေက သဘောမကျဘူးဆိုရင် ကျွန်မ နောက်ထပ် အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ဂရုစိုက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က စိတ်မရှည်သော အမူအရာဖြင့် လီရှို့လီအား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လျှင် လီရှို့လီထံမှ ထပ်မံ၍ အတည်ပြုချက် ရရှိခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး၊ စိတ်ချလက်ချသာ သွားရှာလိုက်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုလည်း ခဏစောင့်လိုက်”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်သည် လှည့်ထွက်လာပြီး လူနာဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ထွက်သွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လီရှို့လီမှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ပေါ်ပေါက်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ်တိုင်မွေးထားသည့် သမီးကသာ အားကိုးရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကြားတွင် စိမ်းသက်မှုများ ရှိနေသောကြောင့် ကိုယ်တိုင်လာမပြုစုနိုင်သော်လည်း သူမအတွက် ကူညီမည့်သူ ရှာဖွေပေးရာတွင်တော့  တခြားသူများထက် ပို၍ လျင်မြန်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ရန်က တကယ့်ကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့ ကလေးမလေးပဲ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save