Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(388)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယင်းဖန် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံ တစ်ယွမ်တည်းနှင့် ဟင်းသုံးပွဲ၊ ဟင်းရည်တစ်ခွက် ရအောင် မည်သို့ စီစဉ်ရပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>အဓိကပြဿနာမှာ သူမတွင် ရိက္ခာကူပွန်လည်း မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ ယင်းဖန်အတွက် အခက်အခဲမဟုတ်ပေ။ သူမက မျက်လုံးဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်လျှင် ဘေးလူနာဆောင်မှ လူနာစောင့် အမျိုးသမီးကြီးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင်း အပြုံးတစ်ခုဖြင့် အနားသို့ တိုးသွားကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ.. ဒီထမင်းတွေကို အိမ်က ချက်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆိုင်က ဝယ်တာလား ”</p> <p> </p> <p>မနက်ခင်းက ယင်းဖန်နှင့် လီရှို့လီတို့နှစ်ယောက် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေကြသောကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာလည်း ယင်းဖန်သည်က လီရှို့လီ ငှားရမ်းထားသည့် လူနာစောင့်ဖြစ်ကြောင်း သိထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးက မည်သည်ကိုမျှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အိမ်က ချက်လာတာလေ၊ ဘာလို့လဲ... မင်း သူတို့အတွက် မချက်ပေးရသေးဘူးလား၊ လူနာဆိုတာ ခန္ဓာကိုယ် အမြန်ပြန်ကောင်းဖို့ အာဟာရရှိတာလေးတွေ စားပေးရမှာလေ”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီကို အာဟာရရှိသည့်အစားအသောက် ကျွေးရဦးမည်ဟု ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယင်းဖန်က နှုတ်ခမ်းအသာ မဲ့လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမကတော့ လီရှို့လီအတွက် မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်မချက်ပေးနိုင်ပါချေ။ သူမက ထိုသို့အပင်ပန်းခံတတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အိမ်သို့ပြန်ချက်ဖို့ရန်အတွက်လည်း နောက်ကျသွားပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူမက ဆိုးရွားသော အကြံတစ်ခု ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ... ကျွန်မက ဒီနေ့မှ  ပထမဆုံးလူနာပြုစုတာဆိုတော့ ဘာမှ နားမလည်သေးဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ထမင်းဟင်းလည်း မပြင်ဆင်မိလိုက်ဘူးလေ</p> <p> </p> <p>အစ်မ ပြင်ထားတာတွေကိုကြည့်ရတာ အများကြီးပဲဆိုတော့ ကျွန်မကို နည်းနည်းလောက် ခွဲရောင်းပေပါလား”</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဟင်းလျာများကို များစွာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်ရှင်ဖြစ်သူာ အကုန်မစားနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အနည်းငယ်လောက်သာ ပြင်လာလျှင်လည်း မျက်နှာပူစရာ ကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>များသောအားဖြင့် သူမသည်က ပိုသည့်ဟင်းများကို အိမ်သို့ပြန်ယူသွားကာ ညစာအဖြစ် ပြန်နွှေးတတ်သော်လည်း အလုပ်ရှင်က ယနေ့ နေ့လယ်ဘက်တွင် အစားအသောက် သိပ်မဝင်သောကြောင့် ဟင်းများစွာ ပိုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အာ... ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက စားကြွင်းစားကျန်တွေ ဖြစ်နေမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>သူမက ယင်းဖန်အား တွန့်ဆုတ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က ထမင်းချိုင့်ထဲမှ ဟင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင် အတော်လေးကို စုံစုံလင်လင် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ် အစ်မ၊ ကျွန်မက အစားမရွေးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမက အစားမရွေးသော်လည်း သူမ၏ အလုပ်ရှင်ဖြစ်သူ လီရှို့လီသာ သိသွားလျှင်တော့ သေချာပေါက် ငြင်းဆန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ထားကောင်းမွကြောင်အမ်းသော ထိုအမျိုးသမီးမှာ ယင်းဖန်၏ စကားကြောင့် မင်တက်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီဟင်းတွေနဲ့ပဲ လူနာကို တကယ် ကျွေးမလို့လား”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က လေးနက်စွာပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်မရဲ့ ဟင်းတွေက ကြည့်ရတာ အတော်လေးကောင်းသားပဲ၊ ဘာလို့ စားလို့မရ,ရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် နှစ်ခုလုံး ပါသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တောရွာဘက်တွင်ဆိုလျှင် နေ့တိုင်း စားရဖို့ မလွယ်ပါချေ။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လီရှို့လီ မှာထားသည့်အတိုင်း ဟင်းသုံးပွဲနှင့် ဟင်းရည်တစ်ခွက် အတိအကျ ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မအနေနဲ့ အိမ်ပြန်သယ်သွားရင်လည်း ပင်ပန်းမှာပဲလေ၊ ကျွန်မကိုပဲ ရောင်းပေးလိုက်ပါ၊ ဆင့်ငါးဆယ်ပေးမယ်လေ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဆင့်ငါးဆယ်နှင့် ဝယ်လိုက်လျှင် သူမ၏လက်ထဲတွင် ဆင့်ငါးဆယ် ကျန်နေဦးမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဟားဟား.. သူမက တကယ့်ကို ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ!</p> <p> </p> <p>ဆင့်ငါးဆယ်လား။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် တစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ စားကြွင်းစားကျန် တစ်ပွဲကို ဆင့်ငါးဆယ် ရမည်ဆိုသည်မှာ မဆိုးလှပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်  အနည်းငယ်လောက် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီး စိတ်ယိုင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလျှင် ယင်းဖန်က အခွင့်ကောင်းယူကာ အိတ်ထဲမှ ဆင့်ငါးဆယ်ကိုထုတ်၍ သူမ၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“စိတ်ချပါ အစ်မ၊ ဒီဟင်းတွေက သန့်ရှင်းပါတယ်၊ စားပြီးရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိစေရပါဘူး.. တကယ်လို့ ပြဿနာရှိရင်တောင် ဒါက ကျွန်မရဲ့စိတ်ကူးပဲလေ၊</p> <p> </p> <p>အစ်မကို လုံးဝ အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ဒီထမင်းချိုင့်လေးကို ခဏ ငှားလိုက်မယ်နော်၊ ပြီးရင် ပြန်ပေးပါ့မယ် ဒါဆို ယူသွားပြီနော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် ယင်းဖန်က သူမ၏ လက်ထဲမှ ထမင်းချိုင့်ကို ဆွဲယူကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လူနာဆောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်မဝင်သေးပါချေ။ ဆိုရလျှင် အချိန်တိုအတွင်း ဟင်းများ ချက်ပြီး ပြန်လာသည်ဟု ဆိုပါက မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဟင်းပွဲများကိုလည်း တခြားသူ စားထားသည်ဟု မရိပ်မိစေရန် သေသေသပ်သပ် ပြန်ပြင်ရဦးမည် ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်မှအမျိုးသမီးမှာ  ယင်းဖန်အား မတားနိုင်လိုက်ဘဲ သူမ ပြေးထွက်သွားသည်ကိုသာ ငေးကြည့်နေမိတော့သည်။ သူမက လီရှို့လီတို့၏ လူနာဆောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ငါနဲ့ မဆိုင်ဘူးနော်၊ အပြစ်တင်ချင်ရင် နင်ငှားထားတဲ့သူကိုပဲ အပြစ်တင်တော့.. ငါ့ဟင်းတွေကလည်း သန့်ရှင်းပါတယ်၊ စားလို့ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>တခြားသူစားထားသော ဟင်းများကို စားရမည်ဆိုသည်က အနည်းငယ်လောက်တော့ ရွံစရာကောင်းပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က အပြင်တွင် ခေတ္တစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကာ ဟင်းများကို သေသေသပ်သပ် ပြန်ပြင်လိုက်ပြီးနောက် စားကြွင်းစားကျန်ဟင်းများက ကြည့်၍ကောင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ခေတ္တကြာပြီးနောက်သူမ လူနာဆောင်သို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် လီရှို့လီက ထမင်းချိုင့်ထဲမှ ဟင်းများကိုကြည့်ပြီး သံသယမျှ မဝင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ယင်းဖန်၏ ဟင်းချက်လက်ရာက အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟုသာ တွေးမိနေပြီး တစ်ယွမ်တည်းနှင့် ဟင်းလျာများစွာ ရအောင် စီစဉ်နိုင်သည်ကို အံ့ဩနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ နင် အိမ်ကနေ ချက်လာတာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှို့လီက စားရင်းနှင့် ယင်းဖန်ကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။ ယင်းဖန်က ဝေဝေဝါးဝါးပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အင်းလေ... မြန်မြန်စားလိုက်၊ ခဏနေရင် အေးကုန်လိမ့်မယ်!”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီလည်း မည်သည်ကိုမျှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ဟင်းများကို အလျှင်အမြန် စားသောက်လိုက်လေ၏။  ထမင်းချိုင့်ထဲတွင် ဟင်းလုံးဝမကျန်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် စားကြွင်းစားကျန်များကို ကျွေးခြင်းက ပြဿနာမရှိဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း လီရှို့လီ၏ အားပါးတရ စားနေသည့် ပုံစံကို မြင်ချိန်တွင် အနည်းငယ်တော့အနေရခက်မိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားနေရပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ထမင်းချိုင့်ကို သိမ်းဆည်းဆေးကြောရန် အလျှင်အမြန်ပင် ယူဆောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထွက်သွားမီ လီရှို့လီအား မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ရှင့်ရဲ့ စုန့်ဝေ့က တစ်မနက်လုံး ဘယ်ပျောက်နေတာလဲ နေ့လယ်စာ စားဖို့တောင် ပြန်မလာဘူးလား”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့မှာ ယမန်နေ့ညကမှ ဆေးရုံတက်ထားရခြင်း ဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ စောစောစီးစီး ဆေးရုံမှဆင်းသွားရန် အကြောင်းမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် မနက်ကတည်းက စုန့်ဝေ့ကို မတွေ့သောကြောင့် အပြင်သို့သွားသည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း တစ်မနက်လုံး မတွေ့ရရုံသာမက နေ့လယ်စာစားချိန်အထိ ပြန်မလာသည်က ထူးဆန်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့အကြောင်း မေးသည်ကို ကြားချိန်တွင် လီရှို့လီမှာ ရုတ်တရက် သတိကြီးသွားရပြီး ပြန်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“နင် ဒါကို ဘာလို့ မေးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန် ကြောင်အသွားရသည်။ လီရှို့လီ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ သတိထားနေရသည်ကို သူမနားမလည်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“မေးတောင် မမေးရတော့ဘူးလား၊ ကျွန်မက သူ့ကို ကြိုက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား!”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် လီရှို့လီမှ သူမ၏ခင်ပွန်းသည်ကို လုယူမည်ကို စိုးရိမ်နေသည်ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လီရှို့လီက စုန့်ဝေ့၏ သတင်းကို မပြောရဲခြင်းမှာ  စုန့်ဝေ့ကိုယ်တိုင်က သူမအား သူ သွားသည့်နေရာကို တစ်ဦးတစ်ယောက်ကိုမျှ မပြောရန် မှာထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လီရှို့လီကိုယ်တိုင်ပင် စုန့်ဝေ့ သွားသည့်ကိစ္စကို အတိအကျ မသိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက မနက်ခင်းတွင် ရုတ်တရက် ဆေးရုံဆင်းမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။  ထို့နောက် လီရှို့လီ၏ တားဆီသည့်စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ဆရာဝန်ထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီမှာ  စုန့်ဝေ့မှ ဆေးရုံစောစောဆင်းပြီး သူမအား ပစ်ထားခဲ့၍ ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့မိလေ၏။ သို့သော်လည်း ကံကောင်းစွာဖြင့် စုန့်ဝေ့က အဝတ်အစားကို လဲလှယ်ပြီး အလောတကြီး ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူက ကျန်ရှိသော ပစ္စည်းများကို ယူမသွားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ပြန်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ခန့်မှန်းထားလေ၏။</p> <p> </p> <p> စုန့်ဝေ့က ထွက်ပြေးသွားခြင်းမျိုးမဟုတ်ဘဲ သူကိုယ်တိုင် စက်ရုံတစ်ရုံတည်ထောင်ရန်အတွက် လိုအပ်ချက်များကို သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ သွားရောက်စုံစမ်းနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုတော့သူမ မသိရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေ၏။ ယမန်နေ့မွန်းလွဲပိုင်းက လင်းကျန်းအန်းနှင့် ခေါင်းဆောင်ချန်တို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်ပြီးနောက် စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်ကား လင်းကျန်းအန်းအား တစ်ခါမျှ အလေးအနက်မထားခဲ့ဖူးပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မနေ့က ဖြစ်ရပ်များက သူ အထင်သေးခဲ့သော လင်းကျန်းအန်းမှာ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းမှာလည်း သူကိုယ်ပိုင် စက်ရုံဖွင့်လှစ်ခြင်းကြောင့်ပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ မနေ့ညက စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် လူနာခုတင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေခဲ့ကာ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပါချေ။ သူ့အနေဖြင့် အကြောင်းအရာတစ်ခုကိုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ တွေးတောနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ လင်းကျန်းအန်းကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက ရလဒ်က မည်သို့ရှိမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ဝေ့တစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာအောင် စဉ်းစားပြီးနောက်တွင် သူသည်က လင်းကျန်းအန်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟူသော ကောက်ချက်ကို ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ ကျွမ်းကျင်မှုရှိသည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အလုပ်အတွေ့အကြုံရှိသည်ဖြစ်၍ လင်းကျန်းအန်းထက် ညံ့ဖျင်းစရာ အကြောင်းမရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤကိစ္စမျိုးမှာ ယခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် စုန့်ဝေ့အနေဖြင့် တွေးပင်တွေးမိမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည်က အလုပ်လက်မဲ့တစ်ဦး ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ကျန်ရှိသော စုဆောင်းငွေဖြင့်သာ ရပ်တည်နေရခြင်းက သူ့အား အလွန်ပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မနေ့က လင်းကျန်းအန်း၏ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူ့အား လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အတွက်ကြောင့် စုန့်ဝေ့၏ စိတ်ထဲမှ အလိုဆန္ဒကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ စက်ရုံဖွင့်ရန် လျှောက်ထားချင်စိတ်တို့ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေး လုပ်ကိုင်ခြင်းကို ခွင့်မပြုသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည်က ဥပဒေချိုးဖောက်ရလောက်အောင်အထိ တုံးအသူမဟုတ်သောကြောင့် စက်ရုံတည်ထောင်ခြင်းအတွက် အခြေအနေက မည်သို့ရှိနေကြောင်းကို သက်ဆိုင်ရာဌာနများသို့ သွားရောက်၍ ရှင်းလင်းစွာ မေးမြန်းရန်တွေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သိုသော်လည်း  စက်ရုံတည်ထောင်ခြင်းက သူထင်ထားသည်ထက် ခက်ခဲနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save