Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(389)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ယနေ့ခေတ်ကာလမှ စက်ရုံများမှာ နိုင်ငံပိုင်များသာ ဖြစ်ကြပြီး ရှိနေသင့်သော စက်ရုံများမှာလည်း အခြေတကျ ရှိနေကြပြီ ဖြစ်၍ ယေဘုယျအားဖြင့် စက်ရုံသစ်များ ထပ်မံဖွင့်လှစ်လေ့ မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက စက်ရုံသစ်တစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်ရန် ဇွတ်အတင်း ကြိုးပမ်းမည်ဆိုပါက ထိုသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဖြစ်စေ၊ တစ်ဦးချင်း စီးပွားရေးဖြစ်စေ ဥပဒေနှင့် မညီညွတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုပြစ်မှုကို “ဈေးကစားမှု” ဟု သတ်မှတ်ကာ အဖမ်းခံရပြီး  ပြုပြင်ရေးစခန်းသို့ ပို့ဆောင်ခံရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ စုန့်ဝေ့က ဤအကြောင်းကို စုံစမ်းမေးမြန်းလိုက်ချိန်တွင် ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက စုန့်ဝေ့အား သံသယဖြင့် ချက်ချင်း စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ထိုကဲ့သို့သော အတွေးမျိုး ရှိနေဦးမည်ဆိုပါက သက်ဆိုင်ရာကိုခေါ်၍ ဖမ်းခိုင်းတော့မည်ဟုထင်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အကြည့်များအောက်တွင် စုန့်ဝေ့က အခြေအနေကို အမြန်ရိပ်မိသွားကာ ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အာ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း မေးကြည့်တာပါ”</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက သံသယ မပြေသေးသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုန့်ဝေ့မှာ စိတ်ကူးတစ်ခု ရသွားပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်သည့်အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်တော့ ဒီလိုပါ... ကျွန်တော် သိတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သူက ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ စက်ရုံတစ်ရုံ ဖွင့်ထားသလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့ ပြောနေသောသူမှာ တခြားလူမဟုတ်ဘဲ လင်းကျန်းအန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မနေ့က လင်းကျန်းအန်းနှင့် လူကြီးမင်းချန်တို့၏ စကားဝိုင်းအရ လင်းကျန်းအန်း၏ စက်ရုံမှာ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း လုပ်ဆောင်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း စုန့်ဝေ့ ကောင်းစွာ သိရှိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်းအား ဒုက္ခပေးရန်အတွက် ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝန်ထမ်းဖြစ်သူက ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ချက်ချင်း ပြောလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်... ခင်ဗျားပြောတဲ့ကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ သေချာပေါက် စုံစမ်းစစ်ဆေးပါ့မယ် ၊ သတင်းပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်!”</p> <p> </p> <p>စုန့်ဝေ့က ပြုံးလိုက်ပြီးဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော် လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လှည့်ထွက်လာခဲ့သော်လည်း အပြင်ဘက်သို့ရောက်ချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာတို့က မည်းမှောင်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်း စက်ရုံတစ်ရုံကို မည်သို့ တည်ထောင်နိုင်မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>….</p> <p> </p> <p>ညနေ ခုနစ်နာရီတွင် လင်းရန် အလုပ်မှ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အိမ်တွင် အဘွားအိုနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူတို့သာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>တတိယအဒေါ် ယင်းဖန်သည်ကား ဆေးရုံတွင် ရှိနေသေးသောကြောင့် ပြန်မရောက်သေးပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်.. ပြန်လာပြီလား”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက သူမအား အပြုံးတစ်ခုဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သော်လည်း လက်ထဲမှ အလုပ်ကိုတော့ မရပ်နားခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ငါးနာရီခွဲတွင် အလုပ်ဆင်းခဲ့ပြီး အလုပ်ဆင်းသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်းက ပေါက်စီ စားချင်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့် သူမက အဘွားလင်းနှင့်အတူ မုန့်နှစ်ကို နယ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ ဒေါ်လေး.. တတိယအဒေါ် ပြန်မလာသေးဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်မှ ကောင်းကင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်ကာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အပြင်မှာအတော်လေးမှောင်နေပြီ ၊ သူ အခုထိပြန်မလာသေးဘူး.. ကိစ္စ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေလို့လား မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ဆေးရုံရှိ လူနာများအားလုံးမှာ စောစောအနားယူကြသည်။ </p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် လီရှို့လီအား အိပ်ရာဝင်ရန် ကူညီပေးပြီးပါက လုပ်စရာကိစ္စ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုအချိန်ထိ ပြန်မလာသေးသည်က အမှန်တကယ်ပင် တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်လားဟု တွေးတောစရာ ဖြစ်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ခုခု ဖြစ်ပျက်နေသည်ထက် ယင်းဖန်နှင့် လီရှို့လီတို့ ရန်ဖြစ်နေကြသောကြောင့် ပြန်မလာနိုင်ခြင်းများ ဖြစ်နေမည်လား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် တွေးတောရင်း ဆေးရုံသို့ သွားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လင်းကျန်းဖူက ခါးစည်းကို ချွတ်၍ လင်းရန်အား ကမ်းပေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... ပေါက်စီကို မင်းပဲ လုပ်လိုက်တော့နော်၊ ငါ ဆေးရုံကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူမက ဟင်းချက်သည့်နေရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်ခဲ့ပါချေ။ လင်းရန် ပြန်မလာသေးသည်ကို မြင်သောကြောင့်သာ အားတင်း၍ ဝင်လုပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခု စားဖိုမှူးအစစ် ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်၍ သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့်ပင် နေရာဖယ်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် တန်ဖိုးကြီးလွန်းသော ဂျုံဖြူများကို ဖျက်ဆီးမိမည်ကို အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်သည်ကား ဟင်းချက်ရမည်ကို ရှောင်လွှဲနေသော ဒေါ်လေး၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောမိသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဒေါ်လေးဖြစ်သူကို ဆေးရုံသို့ သွားကြည့်ရန် ပြောတော့မည့်အချိန်မှာပင် ဘေးနားရှိ အဘွားလင်းက အလျှင်အမြန် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့အမြင်တော့ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အတူသွားကြတာ ပိုကောင်းမယ်၊ ဒါမှ လမ်းမှာ ကိစ္စတစ်ခုခုကြုံရင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စောင့်ရှောက်လို့ ရမှာ..  ပေါက်စီကိုတော့ ငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်၊ မင်းတို့ မြန်မြန်သွားလိုက်ကြ!”</p> <p> </p> <p>အဘွားလင်းက ပြောနေရင်းဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့မှာလည်း အဘွားလင်း၏ မောင်းထုတ်မှုကြောင့် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ထွက်လာခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် ယခုကဲ့သို့ ညဉ့်နက်ချိန်တွင် လင်းကျန်းအန်းသာ ရှိနေပါက ပို၍ စိတ်ချရမည် ဖြစ်သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည်လည်း မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းက ကိစ္စတစ်ခုဖြင့် အခေါ်ခံရပြီး ယခုထိ ပြန်မလာသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုကိစ္စ၏အခြေအနေကိုလည်း  မည်သူမျှ မသိရှိကြသေးပေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့က ဆေးရုံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး လူနာဆောင်များဘက်သို့ လျှောက်လာချိန်မှာပင် စင်္ကြံလမ်း၌ တစ်စုံတစ်ဦး ရန်ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူနာပြုများနှင့် ဖျောင်းဖျနေသူများ၏ အသံများလည်း ရောနှောနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ထိုရန်ဖြစ်သံများထဲတွင် ယင်းဖန်၏ အသံ ပါဝင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်မိကြပြီး ကိစ္စမှာ ပြင်းထန်နေပြီဖြစ်ကြောင်းကို ရိပ်မိကာ လူအုပ်စုဝိုင်းနေသော နေရာသို့ အမြန်လျှောက်သွားလိုက်ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ဆရာဝန်တစ်ဦးလည်း ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူက လူငယ်ဆရာဝန်တစ်ဦး ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... အားလုံးပဲ တိတ်တိတ်နေကြ..  ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်သာ ဆက်ပြီး ရန်ဖြစ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ဆေးရုံကနေ ထွက်သွားခိုင်းရလိမ့်မယ်!”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်မှာ အသက်မကြီးသေးသော်လည်း အလွန်အာဏာရှိပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ရန်ဖြစ်နေသူ နှစ်ဦးအား တည်ငြိမ်သောမျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လျှင် သူတို့နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် စကားမဆိုရဲတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ ဆေးရုံကနေ နှင်ထုတ်ခံချင်ကြတာလား”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က ခေါင်းငုံ့ထားရင်း တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက အဲဒီလို ဖြစ်ချင်မှာလဲ၊ ဒါ့အပြင် ကျွန်မက တမင် ပြဿနာရှာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူမက အရင် စတာလေ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ရပ်နေသူမှာ သူမနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ သူမက ဆရာဝန် ရောက်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အလျှင်အမြန်ပင် တိုင်တန်းလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာ... ကျွန်မဘက်ကနေ ဆုံးဖြတ်ပေးပါဦး.. ကျွန်မက ရေယူဖို့တန်းစီနေတာကို ဒီတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ကျွန်မနေရာကို လုတယ်လေ</p> <p> </p> <p>သူမက အလျင်လိုနေလို့ အရင်ပေးဖို့ ပြောတယ်၊ သူမသာ အလျင်လိုနေရင် ကျွန်မရော အလျင်မလိုဘူးလား၊ ဒီတစ်ယောက်က တကယ့်ကို အဆင့်အတန်း မရှိတာပဲ၊ ဘယ်လူနာရဲ့ မိသားစုဝင်လဲ မသိပါဘူး၊  စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ!”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်သည်ကား မူလက အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်လေ၏။ သို့သော်လည်း လီရှို့လီက မျက်နှာသစ်ပြီးမှ အိပ်ချင်သည်ဟု ပြောလာသောကြောင့် သူမ ရေသွားခပ်ပေးခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ရေလာခပ်သူများစွာရှိနေပြီး နေရာတွင် တန်းစီနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသာ ဆက်လက် တန်းစီနေမည်ဆိုပါက မည်သည့်အချိန်မှ ပြီးဆုံးမည်ကို မသိသောကြောင့် ရေခပ်နေသော အမျိုးသမီးအား သူမ အရင်ခပ်ခွင့်ရရန် တောင်းပန်လိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ထိုသို့ပြောလိုက်လျှင် တစ်ဖက်လူက ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မည်ဟု  ထင်ထားခဲ့သည်။ ဆိုရလျှင် ကျေးလက်တွင်ရှိစဉ်က လူတိုင်းက ဤကဲ့သို့ပင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကူညီတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက ရေခပ်ရန် ဇလုံကို လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူက သူမအား တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တန်းစီခြင်းမရှိဘဲ ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု အော်ဟစ်ကျိန်းမောင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်တစ်ယောက် တွန်းထုတ်ခံရသောကြောင့် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့ရလေ၏။ သူမက အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားရသောကြောင့်ဤကဲ့သို့ ရန်ဖြစ်ကြခြင်းဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဤဆေးရုံတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မသိပါချေ။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီက သူမ၏ အလုပ်ရှင်ဖြစ်သောကြောင့် သူမဘက်မှ ရပ်တည်၍စကားပြောပေးသင့်သော်လည်း လီရှို့လီကလည်း ဤနေရာသို့ လာနိုင်သည့် အခြေအနေ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ယင်းဖန်က သူမကို သွားရောက်ပြောပြသည့်အချိန်တွင်တွင်လည်း လီရှို့လီက သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ နေသည့်အပြင် ယင်းဖန်ဘက်မှ သူမကိုအရှက်ခွဲသည်ဟူ၍ပင် ပြောဆိုလာသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက တန်းစီခြင်း မရှိသောကြောင့် အဆင့်အတန်းမရှိသူဟူ၍ အပြစ်တင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်တစ်ယောက် ရုတ်တရက် ကူကယ်ရာမဲ့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကလည်း သူမကို အထင်သေးသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည်က အရှက်ရစရာလုပ်ရပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည့်  အဆင့်အတန်း နိမ့်ကျသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အကြည့်မျိုးသာ ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ဘာတွေများ မှားသွားလို့လဲ။ တန်းစီနေတဲ့ကြားထဲကို ဝင်တိုးမိရုံလောက်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p> </p> <p>အဲဒါတောင် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အဲဒီအမျိုးသမီးက သဘောမတူရင်လည်း ပါးစပ်ပြောပြလိုက်ရင်မရဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ဘာလို့ သူမကို တိုက်ရိုက်တွန်းထုတ်ရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အားနည်းသည့်စိတ်နှင့် ဒေါသကြီးသည့်စိတ်တို့က ရောနှောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် တစ်ဖက်လူများက အားကြီးနေလျှင် သူမက အားနည်းသွားတတ်ပြီး တစ်ဖက်လူများ အားနည်းလျှင်တော့ သူမက ဒေါသအပြည့်ရှိနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ယခုကဲ့သို့ လူအများ၏ လက်ညှိုးထိုးဝေဖန်မှုကို ခံနေရချိန်တွင် သူမအား အလွန်အမင်းစိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသကဲ့သို့ အလွန်လည်း နာကျင်စေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ထိုသူများ အားလုံးက သူမအား ကျေးလက်တောရွာမှလာသူ၊ အဆင့်အတန်းမရှိသူဟု ခေါ်နေကြခြင်းက သူမအား ပို၍ ဒေါသထွက်ပြီးဝမ်းနည်းစေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြို့သားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် ပါးစပ်ဆိုးနေကြတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူမ ကျေးလက်ကလာတယ်ဆိုတဲ့အချက်က သူတို့ကို ဘာတွေများထိခိုက်စေလို့လဲ!</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save