Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(390)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်ရှိနေသော ဆရာဝန်လေးမှာ ထိုအမျိုးသမီး၏ ပြောစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် ယင်းဖန်ဘက်သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ အမှားပဲ၊ ဒီဘက်ကအစ်မ... ဒီနေရာက ဆေးရုံပါ..  ဘာကိုပဲလုပ်လုပ် စနစ်တကျ ရှိရမယ်၊ နောက်ပိုင်းကျရင် ပိုပြီး သတိထားဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်တောင်မှ သူမဘက်က မကူညီဘူးလား!</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်တစ်ယောက် အလွန်ပင်  ဒေါသထွက်လွန်းသောကြောင့် အော်ဟစ်၍ငိုချင်လာရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်လေ၊ လက်မောင်းမှာလည်း အညိုအမည်းတောင်စွဲကုန်ပြီ!”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် ယင်းဖန်တစ်ယောက် လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့ လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ကူညီမည့်သူကို တွေ့လိုက်ရသည့်အတွက် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... စတုတ္ထယောက်မ၊ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီလား၊ ငါ ဒီမှာ အရမ်းအနိုင်ကျင့်ခံနေရတာ .. လာပြီး ကူညီကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့မှာ ယင်းဖန်တစ်ယောက် ငိုကြွေးရင်းဖင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာသည်ကို ကြည့်ရင်း မတိုင်မီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်လည် ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏ ထိခိုက်မှုက ပိုကြီးမားပုံရသော်လည်း တရားမျှတစွာ ပြောရလျှင် သူမဘက်က အရင်မှားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့မှာ ထိုအမျိုးသမီးအား အရင်ဦးဆုံး တောင်းပန်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း ယင်းဖန်၏ လက်မောင်းမှ ဒဏ်ရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ဒေါသများ လျော့နည်းသွားခဲ့လေသည်။ သူမက လင်းရန်တို့ကို ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ.. ကောင်းပြီ၊ ဒါက ကြီးကြီးမားမား ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး.. ဒါပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက နင်တို့ရဲ့ ဆွေမျိုးဆိုတော့ နည်းနည်းတော့သင်ပြထားသင့်တယ်</p> <p> </p> <p>ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် မြို့ပေါ်မှာက ကျေးလက်မှာထက် စည်းကမ်းတွေ ပိုများတယ်လေ.. သူမကို သေသေချာချာ ပြောပြထားကြဦး၊</p> <p> </p> <p>မဟုတ်ရင် နေက်ပိုင်းမှာလည်း ဒီလိုမျိုး ထပ်ဖြစ်ရင် အတော်လေးစိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးက ရေဇလုံကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်သွားခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးသည်လည်း လူစုခွဲသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ထွက်သွားပြီးမှသာ ယင်းဖန်တစ်ယောက် ခေါင်းကို ပြန်မော့ရဲခဲ့ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်ကျောကို တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခင်ကဲ့သို့ ဆူညံစွာဖြင့် ရန်ဖြစ်ရဲခြင်း မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ တတိယအဒေါ်... တခြားလူတွေလည်း ပြန်သွားကြပြီ၊ လီရှို့လီကို သွားပြောလိုက်ဦး၊ ပြီးရင်ကျွန်မတို့ ပြန်ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က ယင်းဖန်၏ ပုခုံးကို အသာပုတ်ကာ သူမ၏ လုပ်လက်စ အလုပ်ကို အမြန်အဆုံးသတ်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။ သို့မှသာ သူတို့လည်း အိမ်ကိုပြန်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယင်းဖန်သည်ကား မတိုင်မီက အဖြစ်အပျက်ကြောင့် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းတော့သည့်အတွက်ကြောင့် လီရှို့လီအကြောင်းကို ထပ်မံ၍ မကျေမနပ် ပြောဆိုနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ လင်းရန်အား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်၊ ငါက နင့်အမေကို မကောင်းပြောချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး.. အဲဒီ လီရှို့လီကတော့ တကယ်ကြီး လူကို နှိပ်စက်လွန်းတာပဲ၊ သူမက ဘယ်လိုများ...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က လင်းရန်ထံတွင် မကျေမနပ် ညည်းညူနေချိန်၌ လင်းကျန်းဖူမှာ မတိုင်မီက ဆရာဝန်အမျိုးသားက ထွက်မသွားသေးဘဲ လင်းရန်အား စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မသိစိတ်ဖြင့် လင်းရန်၏ အရှေ့သို့ တိုးသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးကို လုံအောင် ကာကွယ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုဆရာဝန်ဘက်သို့ သတိပေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် လင်းကျန်းဖူ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိချိန်မှသာ  အလျှင်အမြန် သတိဝင်လာပြီး နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်မိကာ အားနာသည့်အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး ရှင်းပြလာခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီက  ရဲဘော်.. ကျွန်တော့်ကို အထင်မမှားပါနဲ့၊ ကျွန်တော်က ရန်ရန်ဆိုတဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးသလို ရှိနေလို့ပါ.. အဲဒီနာမည်က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းရဲ့ ဇနီးရဲ့နာမည်နဲ့ တူနေလို့..”</p> <p> </p> <p>သူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် လင်းကျန်းဖူ၏မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားခဲ့ပြီး ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် ကြားဖြတ်၍ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီဘက်ကရဲဘော်... အခုခေတ်မှာ ဒီလိုနည်းနဲ့ စကားလာပြောတာမျိုးက ခေတ်မစားတော့ပါဘူး</p> <p> </p> <p>ရှင်က ဆရာဝန်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ကိုယ့်ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ သိက္ခာကို ပိုပြီး သတိထားသင့်တယ်နေည်၊</p> <p> </p> <p>ကျွန်မရဲ့တူမက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားပါ.. ရှင့်ရဲ့ အကြည့်တွေကို ထိန်းသိမ်းပါဦး”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားရသော်လည်း ဒေါသထွက်ရမည့်အစား ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က “ရန်ရန်” ဟု ခေါ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ အမှန်တကယ် အံ့သြသွားရလေ၏။  ဤနာမည်က စုန့်ရှီးယန်၏ ဇနီး၏နာမည်နှင့် တူနေသည်ပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လောကကြီးတွင် အမည်တူသူများစွာ ရှိနိုင်သောကြောင့် သူမက စုန့်ရှီးယန်၏ ဇနီး ဖြစ်နေလောက်အောင်အထိ တိုက်ဆိုင်နေလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်မိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ယင်းဖန်မှ လီရှို့လီမှာ ရန်ရန်၏ အမေဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်ကို ကြားရချိန်တွင်တော့ အရှေ့မှ မိန်းကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် စုန့်ရှီးယန်၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်းကို သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်ကဲ့သို့ “သစ်တုံးကြီး” ကိုတောင် ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်သည့် မိန်းကလေးက မည်သို့သောလူမျိုးဖြစ်နေလောက်မည်ကို သူ အမြဲတစေသိချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူ့ဘက်မှ ထူးခြားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟူ၍ သတ်မှတ်ထားသော လင်းရန်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သတိလက်လွတ်ဖြင့် သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်မိသွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လင်းကျန်းဖူက လင်းရန်အပေါ်တွင် စိုးရိမ်စိတ်သောကြောင့်သာ ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူ စိတ်မဆိုးပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူက နားလည်မှု လွဲနေသည်ကို ရှင်းလင်းရန်အတွက်  စုန့်ရှီးယန်၏ နာမည်ကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရဲဘော်... ခင်ဗျား တကယ်ကို နားလည်မှု လွဲနေတာပါ.. စုန့်ရှီးယန်နဲ့ ကျွန်တော်က ငယ်သူငယ်ချင်းတွေလေ၊</p> <p> </p> <p>သူ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတာကို ကျွန်တော် သိထားပေမဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေကြောင့် သူနဲ့ ရဲဘော်လင်းရန်တို့ရဲ့ လက်ထပ်ပွဲကို မတက်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ ဒါကြောင့်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်နှင့် သူမ၏ဖခင်တို့ ယခင်က ပြောပြဖူးသော လူတစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး ကျိုးကျယ်ပင်းအား အံ့ဩတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို.. ရှင်က  ဒေါက်တာကျိုး... ကျိုးကျယ်ပင်းလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူ၏နာမည်ကို သိနေသေးကြောင်း သိလိုက်ရမှသာ ကျိုးကျယ်ပင်းလည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် စုန့်ရှီးယန်က အသိစိတ်ရှိနေသေးပြီး လင်းရန်ထံတွင် သူ့အကြောင်း ပြောပြထားခဲ့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူ့ဘက်မှ  ရှင်းပြရန် လွယ်ကူတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကို တွေးမိပြီးနောက် ကျိုးကျယ်ပင်းက ခေါင်းညိတ်၍ ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်ပါပဲ.. တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ရဲဘော်လင်းရန်၊ ခင်ဗျားရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးနေတာ ကြာပြီ”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်သည်ကား သူ၏ လေးနက်လွန်းသော စကားများကြောင့် အနေခက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က ဒေါက်တာကျိုးရဲ့ ရှေ့မှာ သူမရဲ့အကြောင်းတွေကို ဘာတွေများပြောထားတာလဲ ။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်တာကျိုးက သူမကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေက အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်တွေ ပါနေသလိုပဲ။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သူမက အရေးကြီးသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>အခွင့်အရေးရလျှင် စုန့်ရှီးယန်ကို သေသေချာချာ ပြန်မေးရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်ရှိနေသော လင်းကျန်းဖူသည်ကား ကျိုးကျယ်ပင်းက လင်းရန်နှင့် အမှန်တကယ် သိရှိသူဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချက်ချင်းပင် ရှက်ရွံ့သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>မတိုင်မီက သူမအနေဖြင့် ဒေါက်တာကျိုးအား လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကာ နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ကျိန်းမောင်းပြောဆိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ကျိုးကြောင်းမဆီလျော်သော လုပ်ရပ်ကို တွေးမိချိန်တွင် လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် အလွန်ပင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အနေရခက်မှုနှင့် ရှက်ရွံ့မှုတို့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ကျိုးကျယ်ပင်းအား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ် ဒေါက်တာကျိုး... ကျွန်မ ခုနတုန်းက...”</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် အလွန်ရှက်နေသော်လည်း တောင်းပန်သင့်သည်ဟု ထင်မိသည့်အတွက် စိတ်ရင်းဖြင့် တောင်းပန်လိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးကျယ်ပင်းကတော့ သူမ ထင်ထားသည်ထက် များစွာ စိတ်သဘောထားကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လင်းကျန်းဖူ၏ စကားကို အမြန်ပင် ကြားဖြတ်၍ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း ခုနတုန်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောပြနိုင်ခဲ့လို့ပါ.. အစကတည်းက ရှင်းပြလိုက်ရင် ဒီလိုမဖြစ်လောက်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်း၏ စကားကို ကြားလျှင် လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် ပို၍ပင် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်းတွင် သူ့ဘက်မှ စကားကို အဆုံးသတ်အောင်မပြောရသေးမီ သူမက ကြားဖြတ်၍ပြောဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းက ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် မထားလေလေ၊ လင်းကျန်းဖူက ပို၍ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားရလေလေပင်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် နောက်ထပ် အချိန်နှင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုခုရရှိပါက ကျိုးကျယ်ပင်းအား အလေးအနက်ဖြင့် ထပ်မံတောင်းပန်ရန် စိတ်ကူးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤတစ်ယောက်မှာ ရှောင်စုန့်၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်၍ သူမ၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် သူတို့၏ကြားတွင် အဖုအထစ်များ မဖြစ်စေလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်နှင့် ကျိုးကျယ်ပင်းတို့ ခေတ္တမျှ စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးကျယ်ပင်းထံတွင် လူနာဆောင်များသို့ လှည့်လည်စစ်ဆေးရန် ရှိနေသောကြောင့် လင်းရန်တို့အား နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် မထွက်ခွာမီ စုန့်ရှီးယန် ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ထမင်းအတူစားကာ စကားပြောဆိုကြရန်လည်း ချိန်းဆိုခဲ့ကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လင်းရန်က မြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်၍ အသိအကျွမ်းတစ်ဦး တိုးလာခြင်းက အထောက်အပံ့တစ်ခု ရရှိခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save