Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(391)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်း ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းရန်က ယင်းဖန်ကို လီရှို့လီနှင့်ကျန်ရှိသော ကိစ္စများကို အမြန်ဆုံးသွားရောက်အဆုံးသတ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယင်းဖန်သည်ကား မတိုင်မီက အဖြစ်အပျက်ကြောင့် အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်ပါဝင်စားမှု မရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမြို့ပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ သူမ ထင်မှတ်ထားသကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ မရှိနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>လုပ်စရာ များပြားလွန်းသည့်အပြင် ဤမြို့သားများ၏ အထင်သေးမှုကိုလည်း ခံနေရ၏။</p> <p> </p> <p>အထင်သေးကြောင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြသလျှင်ပင် သူမအား အရေးတယူ လုပ်ကြမည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မြို့ပေါ်တွင် စည်းကမ်းများက ဤမျှအထိ များပြားကြောင်းလိမ့်မည်ဟု မသိထားခဲ့။</p> <p> </p> <p>ဒီလူတွေက အခုလို စည်းတွေဘောင်တွေနဲ့ နေထိုင်ရတာ မပင်ပန်းကြဘူးလား။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်တစ်ယောက် မတိုင်မီက ဖြစ်ရပ်ကြောင့် ထိတ်လန့်နေကြောင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လင်းရန်က လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တတိယအဒေါ်... မြို့ပေါ်က ဘဝဆိုတာက အဒေါ်ထင်နေသလောက် မရိုးရှင်းသလို လွယ်လည်းမလွယ်ကူပါဘူး၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေက နေ့တိုင်း ဖြစ်ပျက်နေတာ</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ အဒေါ့်ဆီမှာ အရည်အချင်း တစ်ခုခု မရှိဘူးဆိုရင် လူအများကြီးက အဒေါ်ကို အထင်သေးကြပြီး ဒုက္ခပေးကြလိမ့်မယ်၊</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်ကတော့ ဒီမှာ မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာရပ်တည်ချင်တယ်ဆိုရင် အဒေါ်က တစ်ဖက်လူတွေထက် အများကြီး သာလွန်နေမှ  နည်းနည်းလောက် သက်သောင့်သက်သာနေထိုင်နိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>ယခင်ကဆိုလျှင် ယင်းဖန်က ဤစကားကို လက်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီဖြစ်၍ လင်းရန်၏ စကားကို အမှန်တကယ်ပင် နားဝင်သွားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ယင်းဖန်သည်က မြို့ပေါ်တွင် နေထိုင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ကူးယဉ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဤမျှနှင့် လက်လျှော့ရန် မဖြစ်နိုင်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက ဇွဲမလျှော့သေးဘဲ လင်းရန်ကို မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... ဒါဆို ငါ့လို အရည်အချင်း မရှိတဲ့သူက မြို့ပေါ်မှာ တကယ်ပဲ အခြေချလို့ မရနိုင်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ပြောပြပါဦး၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ်သင့်သလဲ၊ ငါ ဘာတွေလုပ်နိုင်မလဲ”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ရှိသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရချိန်တွင် လင်းရန်က ရက်စက်လွန်းသော အဖြေကို ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တတိယအဒေါ်၊  အဒေါ်မှာ ပညာအရည်အချင်းလည်း မရှိဘူး၊ ကျွမ်းကျင်မှုလည်း မရှိဘူး.. ဒါပေါ့ လယ်ယာလုပ်ငန်းကို လုပ်နိုင်တယ်ဆိုတာကိုတော့ ထည့်ပြီးစဉ်းစားလို့ ရနိုင်ပေမဲ့ မြို့ပေါ်မှာ အဒေါ် စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် မြေမရှိဘူးလေ</p> <p> </p> <p>ဒါကြောင့် အဒေါ်ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ လုပ်နိုင်တဲ့အလုပ်ဆိုရင် လူနာကို ပြုစုရတဲ့ အလုပ်မျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် အင်အားသုံးရတဲ့ အလုပ်မျိုးတွေပဲ ရှိတယ်</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အဲဒီလို အင်အားသုံးရတဲ့ အလုပ်တွေကလည်း အချိန်တိုင်း နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့်...”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ စကားများမှာ ယင်းဖန်၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ရေအေးဖြင့် လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော နှလုံးသားကို အေးစက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် ပြောသည့်စကားများက မှန်ပေသည်။ သူမတွင် ပညာလည်း မရှိ၊ ကျွမ်းကျင်မှုလည်း မရှိသောကြောင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့်သာ အလုပ်လုပ်ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် လူနာပြုစုရခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးတွင်ပင် အင်အားသုံးရသည်ကတော့ အတော်လေး ခက်ခဲပေ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤထက် ပို၍ပင်ပန်းသော အလုပ်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် လုံးဝ ခံနိုင်ရည် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူများကို ပြုစုရသည့် အလုပ်ကို ကိုယ်တိုင်စမ်းသပ်လုပ်ကိုင်ကြည့်ပြီးမှသာ ထိုအလုပ်မှာလည်း မည်မျှအထိ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု ဖြစ်စေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင် အလုပ်သမားလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရပြီး တစ်ဖက်တွင်တော့ စည်းကမ်းမရှိသူဟု ဝေဖန်ခြင်းကို ခံနေရသည်ထက် ကျေးလက်ဒေသရှိ အိမ်တွင် နေရခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အနည်းဆုံးတော့ အလုပ်လုပ်ရသည်က ပင်ပန်းသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်အောင် လုပ်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>နှိုင်းယှဉ်မှု မရှိလျှင် ထိခိုက်မှုလည်းမရှိပေ။ ယခုကိစ္စကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက်တွင်တော့ ယင်းဖန်တစ်ယောက် မြို့ပေါ်၌ ရပ်တည်ရန်က ထင်သလောက် မလွယ်ကူကြောင်းကိုသိသွားရပေပြီ။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် သူမကဲ့သို့ အရည်အချင်း မရှိသူများအတွက် ထိုကဲ့သို့သော ကံကြမ္မာမျိုး မရှိကြောင်းကို သဘောပေါက်သွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ အချိန်တိုအတွင်း သူမက မြို့ပေါ်သို့ အလုပ်လာလုပ်မည်ဟူသော စကားကို ထပ်မံ၍ ပြောဆိုတော့မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်သည်လည်း ယင်းဖန်၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဘေးမှနေ၍ ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက မြို့ပေါ်တွင် အခြေချမည့် အစီအစဉ်ကို လက်လျှော့လိုက်ပုံရသည်ကို မြင်လျှင် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေသည်။</p> <p> </p> <p>မှန်ပေ၏။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ ကိုယ်တိုင် နာကျင်အောင် အရိုက်ခံရဖူးမှ၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ဒုက္ခကြုံဖူးမှသာ တချို့သော အမှန်တရားများမှာ တစ်ဖက်လူများက သူမအား ခြောက်လှန့်ရန် ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ရှေးလူကြီးမိဘများ၏ သွေးမျက်ရည်များ၊ အတွေ့အကြုံများနှင့် သင်ခန်းစာများမှတစ်ဆင့် စုစည်းထားခြင်းသာဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤတစ်ကြိမ်ပြီးနောက်တွင်တော့ ယင်းဖန်က သူမ၏ဇာတိသို့ ပြန်သွားလျှင်ပင် နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံ၍ ပြဿနာရှာတော့မည်မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အတတ်ပညာတစ်ခုခု သင်ယူထားရန် သို့မဟုတ် သူ၏အရည်အချင်းကို မြှင့်တင်ထားရန်က မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း သိမြင်သွားနိုင်ကောင်းပါ၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကလည်း သူမ၏ နောင်ရေးအတွက်လည်း အကျိုးရှိစေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မကြာမီမှာပင် ယင်းဖန်တစ်ယောက် စိတ်ကိုပြန်လည်စုစည်းပြီး လူနာဆောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ဤအလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့သော်လည်း လီရှို့လီအား အသိပေးရန်တော့ လိုအပ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမက တစ်နေကုန် အပင်ပန်းခံ နှိပ်စက်ခံထားရသော်လည်း လုပ်အားခကို မရရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤပိုက်ဆံကို သူမအနေဖြင့် များစွာသော အားထုတ်မှု၊ အရှက်ရမှုတို့ဖြင့် ရှာဖွေထားခြင်းဖြစ်၍ သေချာပေါက် ရအောင်ယူထားရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အခန်းထဲတွင်ရှိနေသောလီရှို့လီက ယင်းဖန် ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင်  မကျေမနပ် ညည်းညူတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ.. နင့်ကို စောင့်ရင်း ငါတောင် အိပ်ပျော်တော့မယ်! နင့်ရဲ့ လက်တွေခြေတွေက နှေးကွေးလိုက်တာ..  နောင်ကျရင် ဘယ်သူကများ နင့်ကို အလုပ်ခန့်ဦးမလဲ”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်သည်ကား နောက်ထပ် အလုပ်လုပ်ရန် စိတ်ကူးမရှိတော့သည့်အတွက်ကြောင့် လီရှို့လီ၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ဆက်လက်၍ သည်းခံနေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူမက ဇလုံကို စားပွဲပေါ်သို့ ဘန်းကနဲ အသံမြည်အောင် တင်လိုက်ပြီးနောက် လီရှို့လီထံသို့ လက်ဖြန့်ပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ မနက်ဖြန်ကစပြီး ထွက်ပြီ၊ ဒီနေ့အတွက် လုပ်အားခကို အခုချက်ချင်းပေးတော့..ကျွန်မ သွားတော့မယ်!”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီမှာ ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ကြောင်အမ်းသွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာ.. နင်က မလုပ်တော့ဘူး ဟုတ်လား၊ နင်မလုပ်ရင် ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရတော့မလဲ!”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က မျက်လုံးကို အသာဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာက  ကျွန်မနဲ့မဆိုင်ဘူး.. မြန်မြန် ပိုက်ဆံပေးတော့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီရေတွေနဲ့ ရှင့်ကို ပက်မိလိမ့်မယ်</p> <p> </p> <p>ကျွန်မရဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့စိတ်နဲ့ဆိုရင် ဘာတွေလုပ်မိမလဲဆိုတာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်တောင် မသိဘူးနော်!”</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီမှာ ယင်းဖန်ဘက်မှ အမှန်တကယ်ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်သည်က သူတစ်ပါးကို ပြုစုရာတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမကို ကူညီပေးနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမ ထွက်သွားလျှင် သူမ(လီရှို့လီ)အနေဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ပြန်ဖြစ်သွားတော့မည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမက စကားလုံးတချို့ ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် လင်းရန်က တံခါးဝမှ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပိုက်ဆံကို  ပေးရမယ့်အချိန်မှာ ပိုက်ဆံပေးလိုက်ပါ ၊ ကတိမဖျက်သင့်ဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် လီရှို့လီအနေဖြင့် လင်းရန်နှင့် ဆက်ဆံရေးပျက်ပြားသွားမည့်ကိစ္စကို လုံးဝ မလုပ်ရဲတော့ပါချေ။ အဆုံးတွင် လင်းရန်က သူမအား ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး သူမအပေါ် သိတတ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်နေဆဲပင်မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ လင်းရန်က ထိုသို့ပြောလာချိန်တွင် သူမက လင်းရန် ရှာပေးခဲ့သော “အရည်အချင်းရှိသူ”က တစ်ရက်တည်းနှင့် ထွက်သွားသည်ဟု မကျေမနပ် ပြောဆိုရင်းဖြင့် ပိုက်ဆံကိုထုတ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ..ယူသွားလိုက်!  ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကလွဲရင် တခြားဘယ်သူကမှ နင့်ကို အလုပ်ခန့်မှာ မဟုတ်ဘူး!”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်အနေဖြင့် ပိုက်ဆံရရှိသွားချိန်တွင်မှသာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လီရှို့လီ ပြောသည်မှာ မှန်ကန်ကြောင်းကို သူမ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့ အပြောခံရခြင်းကိုတော့ မကျေမနပ်ဖြစ်နေရဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမက လီရှို့လီအား နောက်ထပ် မြင်တွေ့ရတော့မည် မဟုတ်သည့်အတွက် လှောင်ပြောင်လိုစွာ ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ၊ ရှင့်လို အရူးမျိုးကပဲကျွန်မကို အလုပ်ခန့်တာနေမှာပေါ့.. ဒါနဲ့... နေ့လယ်က စားခဲ့တဲ့ ထမင်းက စားလို့ကောင်းရဲ့လား၊</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ စားကောင်းတယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်ကျရင်လည်း ဘေးခန်းက အဒေါ်ကြီးကို ထပ်ချက်ခိုင်းဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော် ၊ မဟုတ်ရင် သူ့ရဲ့ လူနာက အကုန်စားပစ်လိုက်လို့ ရှင့်အတွက် စားစရာ မကျန်ဘဲ နေဦးမယ်!”</p> <p> </p> <p>ယင်းဖန်က ပြောပြီးသည်နှင့်  ပိုက်ဆံကို အိတ်ထဲသို့ထည့်ကာ ခေါင်းကို မော့လျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲမှ အာဃာတများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်နိုင်သောကြောင့် သူမ အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်သွားရပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီရှို့လီသည်ကား ယင်းဖန် ပြောလိုက်သည့် အဓိပ္ပာယ်ကို အစပိုင်း၌ သဘောမပေါက်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုစကားမှာ မကောင်းသောအရာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု အလိုလို သိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် ယင်းဖန်၏ ထိုလှောင်ပြုံးမှာ ဆိုးရွားသောအရာတစ်ခုကို လုပ်ထားသကဲ့သို့ဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့တွင် ဘေးဘက်အခန်းမှ လူနာဆောင် တံခါးဝမှ စကားသံများကို ကြားလိုက်ရချိန်မှသာ သူမ အမှန်တရားကို သိရှိသွားခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူနာစောင့်တစ်ဦးက ယင်းဖန်မှ ယမန်နေ့က ဆင့်ငါးဆယ်ပေးကာ စားကြွင်းစားကျန်များကို ဝယ်ယူသွားကြောင်း ပြောဆိုနေခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မနေ့က ယင်းဖန်က သူမအား နေ့လယ်စာ တစ်ကြိမ်သာ ကျွေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့ဆိုလျှင် မနေ့က သူမ ခံတွင်းတွေ့စွာ စားခဲ့သော ထမင်းမှာ တစ်ဖက်လူများ၏ စားကြွင်းစားကျန်များ ဖြစ်နေခဲ့သည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် လီရှို့လီတစ်ယောက် ဗိုက်ထဲမှ ပြန်အန်ချင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အံကိုကြိတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယင်းဖန်! နင်နဲ့ ငါကတော့ ဘယ်တော့မှ မကျေအေးနိုင်တော့ဘူး!!!”</p> <p> </p> <p>…</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save