Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း(394)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ ဒေါသများ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လင်းရန်ကို ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးသော့ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် နှစ်လလောက်အလုပ်တွေများနေခဲ့တာ၊ အခုမှ ရက်နည်းနည်းလောက် ခွင့်ရလို့ ပြန်လာတာလေ”</p> <p> </p> <p>သူမ ဤနေရာသို့ ပြောင်းလာသည်ကို သူ မည်သို့ သိရှိထားသည်ဟူသော မေးခွန်းအတွက်တော့...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်က လင်းရန်အား မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... မင်း အိမ်ပြောင်းတာကို ကိုယ့်ကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် နေ့လယ်ပိုင်းကတည်းက ယခင်အိမ်ဟောင်း၏ တံခါးဝတွင် သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူက တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သောကြောင့် အနီးအနားရှိ လူများက သူ့အား အိမ်ခြေရာမဲ့တစ်ဦးဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြလောက်သည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ သူသာ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ ၊ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ကြီးကလည်း သူ့အား မှတ်မိခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူ့အနေဖြင့် ရဲစခန်းသို့ပင် အတိုင်ခံရနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင်မှသာ ထိုအဒေါ်ကြီးက လင်းရန် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လင်းရန်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဝမ်ရှို့ကျူကသာ ထိုအိမ်တွင် နေထိုင်နေကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှ သူ ဤနေရာသို့ အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူ၏စကားကို ကြားလျှင် မျက်တောင်အနည်းငယ်ခတ်လိုက်မိကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဤနေရာသို့ စတင်ပြောင်းရွှေ့စဉ်က စုန့်ရှီးယန်အား အမှန်တကယ်ပင် ပြောပြချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စားသောက်ဆိုင်၌ အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း မတိုင်မီက စုန့်ရှီးယန်၏ မကောင်းသော အပြုအမူကြောင့် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က အပြင်မှာပဲ နေ့တိုင်း ပတ်ပြေးနေတာကိုး.. ရှင့်ကို ဆက်သွယ်လို့ ရ၊ မရ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် စုန့်ရှီးယန် ယခင်က ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် လင်းရန်အား သူ၏ တပ်ရင်း ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာ ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုလိပ်စာက သူ့အား အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူသည်က ထိုတပ်ရင်းတွင် အမြဲတစေ ရှိနေမည်မဟုတ်ဘဲ တာဝန်ဖြင့် အပြင်သို့ထွက်ရလျှင် တစ်လခန့်အထိ ပြန်မလာဘဲ ရှိနေတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် လင်းရန်မှ တမင်ပြောလာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သတိမပြုမိဘဲ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ လင်းရန်အား ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကိုယ့်ရဲ့အမှားပါ၊ ဒီကိစ္စကို ကိုယ် အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်အောင် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်၊ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးနော် ရန်ရန်”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်၏ လက်ဖဝါးမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ လင်းရန်အနေဖြင့် မူလက သူမ၏လက်ကို အေးစက်နေသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း သူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ လုံးဝလွှတ်အပေးချင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အတိတ်ဘဝ၌ လူငယ်ချစ်သူများက ဆောင်းရာသီတွင် လက်တွဲထားရသည်ကို အဘယ်ကြောင့် အလွန်နှစ်သက်ကြသည်၊ အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူတို့၏လက်ကို ချစ်သူကောင်လေး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ထည့်ထားချင်ကြသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လက်ရှိတွင်တော့ သူမနားလည်သွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ တစ်နေ့လျှင် (24)နာရီလုံးလုံး အားသွင်းစရာမလိုဘဲ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်သည့်အပူပေးစက်လေးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်အနေဖြင့် လက်တွဲဖော်တစ်ဦး ရှာဖွေထားခြင်းက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန် မတိုင်မီက ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် ပတ်သက်လျှင်တော့ သူမက စိတ်ထဲတွင် လုံးဝမထားပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် လက်ထပ်သည့်အချိန်ကတည်းက ဤအခြေအနေများကို တွေးတောထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် တမင်သက်သက်စနောက်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ၊ အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ မြန်မြန် အထဲကိုဝင်ရအောင်!”</p> <p> </p> <p>သူမက စုန့်ရှီးယန်အား အိမ်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ ရောက်ချိန်တွင် လင်းရန်က စုန့်ရှီးယန်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်  ထမင်းစားပြီးပြီလား”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် တစ်ဖက်လူက နေ့လယ်ပိုင်းကတည်းက ဗိုက်ဆာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အားပင်ပြတ်လုနီးပါးဖြစ်နေကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ စားသောက်နိုင်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ပထမဆုံးရှာရမယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူးလား! ရှင်က အသက်ငယ်သေးလို့ ကျန်းမာရေးကောင်းနေတယ်ဆိုပြီးရဲတင်းလွန်းနေတာပဲ၊ အသက်ကြီးလာတဲ့အချိန် အစာအိမ်ရောဂါ ဖြစ်လိမ့်မယ်!”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲချက်ပေးရန် အလျှင်အမြန်ပင် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်သည်ကား သူမ၏ ဆူပူမှုကို ခံနေရသော်လည်း ဒေါသထွက်မည့်အစား ပျော်ရွှင်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရန်ရန်၏ ပါးစပ်လေးမှာ အတော်လေး မာထန်လွန်းသော်လည်း စိတ်နှလုံးကတော့ နူးညံ့လွန်းပေသည်။ သူမက သူ့အပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဂရုစိုက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် ချက်ပြုတ်နေချိန်မှာပင် စုန့်ရှီးယန်က ရေတစ်ပုံးကို အမြန်ခပ်ကာ ရေချိုးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရေအေးဖြင့် ချိုးရခြင်းက သူ့အတွက် မအေးလှပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ အလုပ်ကြောင့် ဤသည်ကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူ ရေအေးဖြင့် ချိုးလိုက်သည်ကို သိရှိသွားချိန်တွင် သူ့အား မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်သည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အရှုံးပေးသည့်အမူအရာဖြင့် အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ် မှားသွားပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာပေါက် ရေနွေးနဲ့ ချိုးပါ့မယ်!”</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ အခြေအနေပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်၏ ခေါက်ဆွဲမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ပထမတော့ သိပ်ပြီးဗိုက်မဆာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကို ရလိုက်ချိန်တွင်တော့ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အသံများ မြည်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်စားလိုက်လေ၊ မလောက်ရင် ထပ်ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ လင်းရန်တစ်ယောက် မသနားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ လေသံမှာလည်း များစွာ ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမက မနေ့က အေးနေသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေမည့် စွပ်ပြုတ်တစ်မျိုးမျိုး သောက်ချင်သည့်အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် ချက်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် အကုန်မသောက်ခဲ့ဘဲ မနက်ခင်းတွင် ခေါက်ဆွဲချက်ရန်အတွက် ဖယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် ကံကောင်းစွာဖြင့် စွပ်ပြုတ်တချို့ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့မဟုတ်ပါက စုန့်ရှီးယန်အတွက် ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က ခေါင်းငုံ့၍ ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ်တွင် လင်းရန်ကလည်း သူ၏ဘေး၌ ဝင်ထိုင်ကာ စုန့်ရှီးယန်အား မသိမသာကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူမ ကြည့်လေလေ သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ တွန့်ချိုးလာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိလာလေလေဖြစ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်မှာ ပိန်သွားသည်ဟု သူမ  ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိန်သွားရုံသာမက အသားအရောင်မှာလည်း ညိုညစ်သွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်က အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားလွန်းသော နေရာတစ်ခုခုသို့ တာဝန်ဖြင့် သွားခဲ့ရခြင်းများ ဖြစ်နေသည်လား။</p> <p> </p> <p>သူမက သူ၏ အလုပ်ကို နားလည်ပေးပြီး အားပေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ပို၍ ဂရုစိုက်စေချင်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမသာ ထပ်မံ၍ ဆူပူ ပြောဆိုနေပါက စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် သူမအား စကားများသူဟု ထင်မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လင်းရန်တစ်ယောက် တုံ့ဆိုင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့်သာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က ခေါက်ဆွဲကို ကုန်အောင်စားပြီး စွပ်ပြုတ်ကိုလည်း အကုန်သောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေပုံရသော လင်းရန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လာရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရမိလိုက်ပြီး ရန်ရန်အား ပျော်ရွှင်သွားစေရန်အတွက် သတင်းကောင်းကို ချက်ချင်းပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... ကိုယ် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာက ခွင့်ယူဖို့သက်သက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က အတွေးများထဲမှ ပြန်လည် နိုးထလာကာ မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကိစ္စလဲ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့် ရာထူးတိုးတော့မယ် ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို လဲ့ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့ဆီကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်တို့ ရှိနေသော ပြည်နယ်မှာ လဲ့ပြည်နယ် ဖြစ်ပေသည်။ စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ယခင်က ကွမ်းပြည်နယ်ရှိ တပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာမည်ဆိုပါက လင်းရန်နှင့် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ များစွာ ပို၍ နီးကပ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားကာ အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လား!”</p> <p> </p> <p>“အင်း”</p> <p> </p> <p>သူမ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ပျော်ရွှင်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာတစ်ခုမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘူးဆိုရင် နောက်လမှာ ကိုယ် ဒီကို ပြောင်းလာတော့မယ်၊ ဒါ့အပြင် နောက်ပိုင်းကျရင် တာဝန်နဲ့ ထွက်သွားရတာတွေကလည်း အရင်ကထက် နည်းသွားလိမ့်မယ်</p> <p> </p> <p>အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလပ်ရက်တိုင်းမှာ ကိုယ် မင်းဆီကို  လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးနိုင်တော့မှာ”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန် ပြောသည့်စကားက အတည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားချိန်တွင် လင်းရန်က ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားကာ မျက်လုံးလေးများလည်း ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာနေနိုင်ပြီး အချိန်ပေးနိုင်တော့မည်ဟူသော သတင်းကြောင့် လင်းရန် အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြောင်းကို မြင်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း သူ၏ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများက အလကားသက်သက်မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း  ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လဲ့ပြည်နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ရန် စုန့်ရှီးယန် မည်မျှအထိ ကြိုးပမ်းခဲ့ရသည်ကို လင်းရန် မသိရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန် ပိန်သွားသည်၊ အသားညိုသွားသည်ဟု သူမ ခံစားရခြင်းမှာလည်း သူသည်က အလွန်အန္တရာယ်များသော တာဝန်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရန်အတွက် ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး ထိုတာဝန်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် ပြောင်းရွှေ့ခွင့်တို့ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတာဝန်ကြောင့်ပင် သူ၏အသက်ပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လင်းရန်အား ပြောပြရန် မလိုအပ်ဟု သူ ယူဆထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအား ထိတ်လန့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ရုံသာမက ပြောပြလိုက်ပါကလည်း သူမက သူ့ကို သေချာပေါက် ဆူပူပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည်က သူ၏အသက်ကို ကာကွယ်ပါမည်ဟု သူမထံ၌ ကတိပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save