Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(395)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လင်းရန်တစ်ယောက် စုန့်ရှီးယန် ယူဆောင်လာသော သတင်းကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရခြင်းက ပြဿနာမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ခါတရံ စုန့်ရှီးယန်သာ ဘေးနား၌တွင်ရှိနေပါက ဘဝက ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့ညကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် မည်မျှပင်နွေးထွေးသော အိပ်ရာထဲတွင် အိပ်စက်နေခဲ့သော်လည်း အအေးဓာတ်တို့အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း စုန့်ရှီးယန် ရောက်ရှိလာခြင်းက လျှပ်စစ်စောင်တစ်ခုကို ခင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>... ဒီလျှပ်စစ်စောင်ကသာ သူမကို အဆက်မပြတ် နှိပ်စက်တာမျိုးမလုပ်ရင်ပေါ့။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်အစောပိုင်းတွင် လင်းရန်တစ်ယောက် နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အိပ်ရာမှ ထခဲ့ရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်တွင်တော့ အဓိက တရားခံဖြစ်သူ စုန့်ရှီးယန်မှာ အားဆေးများ သောက်ထားသကဲ့သို့ လန်းဆန်းတက်ကြွနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် တစ်ဖက်လူကိုကြည့်ရင်းနှင့် ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လာသောကြောင့် စုန့်ရှီးယန်အား မနက်ခင်းတွင် အမျိုးမျိုးအလုပ်များကို ခိုင်းစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ စုန့်ရှီးယန်အတွက်တော့ အပြစ်ပေးခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူက ပျော်ရွှင်စွာပင် လုပ်ဆောင်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်: “...”</p> <p> </p> <p>ပိုပြီးတော့ ဒေါသထွက်လာပြီ!</p> <p> </p> <p>မကြာမီပင် အချိန်က ရှစ်နာရီဝန်းကျင်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ လင်းရန်က အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်က သူမအား တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့လေသည်။ မူလက သူ့အနေဖြင့် လင်းရန်ကို စားသောက်ဆိုင်တံခါးဝအထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်လိုသော်လည်း လင်းရန်က ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် တားဆီးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ စုန့်ရှီးယန်သာ ထိုနေရာသို့ လိုက်လာပါက ဆိုင်တွင်ရှိနေသော လူများက သူမထံတွင် သူ့အကြောင်းကို သေချာပေါက် မေးမြန်းကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူမက စုန့်ရှီးယန်အား စိတ်ဆိုးနေဆဲဖြစ်၍  တစ်ဖက်လူကို မဖော်ပြလိုသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ရှီးယန်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် လင်းရန် သူ၏မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိသာ ငေးကြည့်၍ နေခဲ့ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က အိမ်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ  စုန့်ရှီးယန်ကို အားလပ်မည်ဆိုပါက ကုန်တိုက်သို့ သွား၍ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူကို ညစာ လာစားရန် ဖိတ်ခိုင်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုန့်ရှီးယန် ပြန်ရောက်လာခြင်းက သတင်းကောင်းဖြစ်ပြီး သူတို့လည်း မဆုံတွေ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြီးဆုံးအဒေါ်အတွက်တော့ သူမ အလုပ်သွားသည့်အချိန်တွင်မှ တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်လျှင် ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်သည်လည်း ဤကိစ္စကို ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိပါချေ။ သူက ညနေပိုင်းတွင် ကုန်တိုက်သို့ သွားကာ ဒေါ်လေးထံသို့ အကြောင်းကြားရန် စီစဉ်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် ထွက်သွားပြီးနောက် မကြာမီပင် စုန့်ရှီးယန်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ခွင့်ဖြင့် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခွင့်ရက်အတွင်း၌ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်ရလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် မြို့တော်ဆေးရုံမှာလည်း ဤနေရာနဲ့ မဝေးလှသောကြောင့် ကျိုးကျယ်ပင်းကို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံရန်လည်း စိတ်ကူးထားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သွားရသည့်အကြောင်းရင်းမှာတော့..</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်စုတ်လေးထံတွင် လက်တွဲဖော် ရှိ၊မရှိ သွားရောက် စပ်စုရန်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် သူ၏ ကိစ္စတချို့ကို အရင်ဦးဆုံး သွားရောက် ဖြေရှင်းပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းရန် အလုပ်လုပ်သည့် ဆိုင်သို့ သွားရောက် စားသောက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထမင်းသွားစားခြင်းမှာ တရားဝင် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် လင်းရန်အနေဖြင့် သူ့အား အပြစ်တင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းရန် အလုပ်လုပ်သည့် စားသောက်ဆိုင်နှင့် ကျိုးကျယ်ပင်း အလုပ်လုပ်သည့် ဆေးရုံမှာ နာရီဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးသောကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်နေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းက အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်၍ ဤမျှလောက် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ပြောဆိုနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ထမင်းကျွေးမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ၏ဇနီးကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ကြံစည်ထားသော စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် မြို့တော်ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း အစားအသောက်ထည့်ထားသော အိတ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏အရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးသည်ကား လင်းရန်၏  ဒေါ်လေးဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူသာဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာများက အရသာမရှိကြောင်းကို နှိမ့်ချ၍ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးကျယ်ပင်းသည်ကား ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ မင်း ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက အရသာ မဆိုးပါဘူး၊ ကိုယ်ကတော့ ဒီဟင်းတွေကို အရမ်းကြိုက်တယ်၊ အရမ်းကို ကြိုက်တာ!”</p> <p> </p> <p>သူ့အနေဖြင့် ထိုလက်ရာများကို တစ်သက်လုံး စားသွားချင်သည်ဟုလည်း ပြောချင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက  လင်းကျန်းဖူကို ပြောခဲ့သည့်စကားတို့က အလိမ်အညာ မဟုတ်ကြောင်းကို သက်သေပြချင်သကဲ့သို့  ထမင်းဘူးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ အထဲမှ အစားအသောက်ကိုပင် စားသောက်ပြခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်လေ..  ကိုယ်က ဒါတွေကို အရမ်းကြိုက်တာ၊ ဒီအစားအသောက်တွေက အကောင်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>သူက စားသောက်နေရင်းဖြင့် လင်းကျန်းဖူကိုလည်း သူပြောသမျှစကားတို့က အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာတို့ကြောင့် လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် ရယ်မောမိသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် တစ်ခါက လော့ပင်းအတွက် ဤကဲ့သို့သော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပေးပြီး သူ အလုပ်မှပြန်လာချိန်တွင် အတူစားရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လော့ပင်းကတော့ နောက်ပိုင်း သူ့အတွက် ဟင်းမချက်ပေးရန်နှင့် သူသည်က စားသောက်ဆိုင်တွင်သာ စားမည်ဖြစ်ကြောင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမ ချက်ပြုတ်သည်ကို မစားချင်ဘဲ သူမ၏လက်ရာကို အထင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူမလည်း ဟင်းချက်ရန်အတွက် ပျင်းရိလာခဲ့ပြီး နေ့စဉ် ဗိုက်ပြည့်ရန်အတွက်သာ စားသောက်ခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ဟင်းချက်အရည်အချင်းမှာလည်း တိုးတက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လော့ပင်းကို တွေးမိသွားသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ လင်းကျန်းဖူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရုံးခန်းထဲကို  ပြန်ပြီး စားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်၊ အပြင်မှာ လေတွေတိုက်နေတော့ ဟင်းတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်၊ ဒါဆို ကျွန်မ အရင် ပြန်နှင့်ပါ့မယ် ၊ ညနေကျမှ ထမင်းဘူးကို လာယူလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းကျန်းဖူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းသည်ကား ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအသောက်များ ပြည့်နေသောကြောင့် သူမကို လှမ်း၍ မတားနိုင်ခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။ မတိုင်မီက ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူအနေဖြင့် ယခင်က မည်သည့်အကြောင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ မသိရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူနှင့် သူမ၏ကြားတွင် မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီဟု ထင်ရတိုင်း၊ သူမက သူ့အပေါ်တွင် သံယောဇဉ်ရှိသည်ဟု ခံစားရတိုင်း သူမက ရုတ်တရက် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားတတ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနာဟောင်း သို့မဟုတ် ဆူးတစ်ချောင်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်း၏ စရိုက်အရ သူတစ်ပါး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တကူးတက စပ်စုတတ်သူ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း လင်းကျန်းဖူနှင့် နီးစပ်ခဲ့ပြီးနောက် လင်းကျန်းဖူမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည်လည်း သူမအပေါ်တွင် ရေရှည်လက်တွဲလိုသည့် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဤတိုးတက်မှုမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ ခက်ခဲနေပုံရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဟင်း.. လင်းရန်နှင့် ဆုံတွေ့တဲ့အချိန်ကျမှ အခြေအနေတွေကို မေးမြန်းကြည့်ရတော့မှာပဲ။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်စုတ်လေး...မင်းက  ဒီလို ကိစ္စကြီးကိုတောင်တိတ်တိတ်ကလေး လုပ်နေတာလား!”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်း တစ်ယောက်တည်း သက်ပြင်းချနေချိန်မှာပင် စုန့်ရှီးယန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်၏ ပြုံးရယ်ချင်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သို့သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် မချိပြုံးသာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း မြင်သွားပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန် ကြောင်အသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခုနကမှ အဆင်ပြေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခုခုများ လွဲချော်သွားလို့လား။</p> <p> </p> <p>သူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ မြင်ခဲ့တယ်၊ မင်းနဲ့ ရန်ရန်ရဲ့ ဒေါ်လေးကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းသည်ကား ယခုအချိန်တွင် သံသယများနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖွင့်ထုတ်စရာနေရာ မရှိဖြစ်နေချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန် ရောက်လာသောကြောင့်  မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လင်းကျန်းဖူနှင့် သူ၏ အခြေအနေများကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လင်းကျန်းဖူအနေဖြင့် မကောင်းသော အတွေ့အကြုံတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိ၊ မရှိ စုန့်ရှီးယန်အား မေးမြန်းလိုခြင်းသာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမက သူ့ထံမှ တစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို မုန်းတီးနေသကဲ့သို့  ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသိစိတ်က ထိုသူမှာ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းမှာ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။  သူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို မင်းက သူ့ရဲ့ အကြောင်းကိုတောင် သေသေချာချာ မသိဘဲနဲ့ သူ့ကို ချစ်မိသွားတာပေါ့ ဟုတ်လား?”</p> <p> </p> <p>ကျိုးကျယ်ပင်းမှာ စုန့်ရှီးယန်၏ “မင်းက ဒီလိုမျိုးအချစ်ကြီးတတ်တဲ့သူဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး” ဟူသော မျက်နှာထားကြောင့် အနေခက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုသည်က အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ့အနေဖြင်် ဆေးရုံတွင် လင်းကျန်းဖူနှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်ကတည်းက သူမကို ငေးကြည့်ချင်နေခဲ့ပြီး သူမဘက်မှ သူ့အား ဆူပူချိန်တွင်ပင် မသိစိတ်ဖြင့် သူမအတွက် ဆင်ခြေပေးမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းတွင် သူမက သူ့ကို လာရောက် တောင်းပန်ချိန်တွင် သူက ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူ၍ ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင် သူတို့က သူငယ်ချင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူက အလုပ်များသောကြောင့် ဟင်းမချက်နိုင်ကြောင်းကို စနောက်လိုသည့်ပုံဖြင့်ပြောဆိုကာ သူမကို ဟင်းလာပို့ခိုင်းခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမှတစ်ဆင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save