Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(398)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးဖိုဘေးတွင် ထိုင်ကာ အအေးဒဏ်ကိုလျော့ပါးစေရင်းနှင့် လင်းရန်က တွန့်ဆုတ်စွာ စကားစလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး... ဒီနေ့ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့လို့လား.. ထမင်းစားနေတုန်းက ဒေါ်လေးကို ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသလိုပဲ၊ စိတ်နဲ့ကိုယ်နဲ့လည်း မကပ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးမှ ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဖိအားပေးကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ငြင်းဆိုရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လင်းရန်၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိချိန်တွင်တော့ ဆက်လက်၍ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက တုန်ယင်သွားပြီးနောက် စိတ်မသက်မသာဖြစ်နေသော အပြုံးလေးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရန်ရန်... ရှောင်စုန့်က နင့်ကို ပြောပြလိုက်ပြီလား”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် သူမအနေဖြင့် မွန်းလွဲပိုင်းက ပြန်လာချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်အား မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ထင်ခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း စုန့်ရှီးယန််က တခြားမြို့တွင် ရှိနေသင့်သည်ဟူ၍ ယူဆထားသောကြောင့် မသေချာခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခု လင်းရန်က ဤသို့ မေးမြန်းလာချိန်တွင် သူမ မွန်းလွဲပိုင်းက မြင်လိုက်ရသူမှာ စုန့်ရှီးယန် ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး... သူက ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ပြောပြတာပါ စိတ်မပူပါနဲ့၊ တခြားဘယ်သူမှ မသိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>လင်းရန် ပြောလိုက်လေ၏။ သူမက ဒေါ်လေးဖြစ်သူ စိုးရိမ်မည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ရင်တော့ ကျွန်မ သူ့ကို လုံးဝ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး!”</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်၊ ရှောင်စုန့်ရဲ့ စရိုက်ကို ဒေါ်လေး ယုံကြည်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စက ပေါ်ပေါက်သွားပြီဖြစ်၍ လင်းရန်က တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေး ဘယ်လို စဉ်းစားထားလဲဟင်”</p> <p> </p> <p>သူမ ဘယ်လိုစဉ်းစားထားတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လင်းကျန်းဖူ ကိုယ်တိုင်ပင် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက တစ်ခွန်းသာ ပြောနိုင်ခဲ့တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာကျိုးက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သွားပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒေါ်လေးက ဒေါက်တာကျိုးကို ‘လူကောင်း’ ဘွဲ့ပေးလိုက်ပြီလား။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လင်းကျန်းဖူက ခေါင်းငုံ့လျက် ကျိုးကျယ်ပင်း၏ ကောင်းကွက်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ရေတွက်နေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုပ်ရည်ချောမောခြင်း၊ အလုပ်အကိုင် အခြေတကျရှိခြင်း၊ စိတ်သဘောထားကောင်းပြီး သူတစ်ပါးအပေါ် ကြင်နာတတ်ခြင်း၊ လူပျိုလူလွတ်ဖြစ်နေခြင်း စသည်ဖြင့် ချီးကျူးစကားများကို ဆက်တိုက်ပြောလာသောကြောင့် လင်းရန်မှာ ထပ်မံ၍ ရှုပ်ထွေးသွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီတော့ ဒေါ်လေးက သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားနေတာလား၊ စိတ်မဝင်စားတာလား။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လင်းကျန်းဖူက စိတ်ပျက်နေသည့် အပြုံးဖြင့် နောက်ဆုံးစကားကို ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူက သိပ်ကို ကောင်းလွန်းနေတာ၊ ဒေါ်လေးက သူနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုတော့ ဘယ်ဟုတ်မှာလဲ၊ ဒေါ်လေးကလည်း အရမ်းကို ကောင်းတဲ့သူပဲလေ၊ တကယ်လို့ ဒေါ်လေးဘက်က ဒုတိယအိမ်ထောင် ဖြစ်နေပြီး သူက လူပျိုဖြစ်နေလို့ မထိုက်တန်ဘူးလို့ ထင်နေတာဆိုရင်တော့ အဲဒါကို လုံးဝ စိတ်ထဲမှာမထားပါနဲ့”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယအိမ်ထောင်ပြုသူများအပေါ် နှိမ့်ချတတ်ခြင်းများ ရှိနိုင်သော်လည်း အချစ်၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နှစ်ဦးနှစ်ဖက် ထိတွေ့ဆက်ဆံကြည့်မှသာ သိနိုင်ပေမည်။ ထို့အပြင် ကွာရှင်းထားရုံဖြင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ဆက်လက်မရှာဖွေနိုင်ဆိုပါက အဓိပ္ပါယ်မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူက ဒါကို အရေးစိုက်တယ်ဆိုရင်လည်း သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပဲ ပြောပြလိုက်ပေါ့၊ အဆိုးဆုံးဖြစ်လာရင်တောင် အရင်ကလိုပဲ သူငယ်ချင်းအဆင့်မှာ ပြန်နေရရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား</p> <p> </p> <p>ဒေါ်လေး... အရင်က အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကျရှုံးခဲ့တာကြောင့်နဲ့ အချစ်အပေါ် ယုံကြည်မှုတွေ ပျောက်ကွယ်မသွားပါစေနဲ့!”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က လင်းကျန်းဖူအား အိမ်ထောင်ပြုရန် အတင်းအကြပ် တိုက်တွန်းလိုခြင်း မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ဒေါ်လေးအား ကျရှုံးခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးထဲတွင် တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေပြီး ရုန်းမထွက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမည်ကို မလိုလားခြင်းသာ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြစ်နေခြင်းက အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းစရာ ကောင်းလွန်းပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လင်းကျန်းဖူတွင် ဤအကြောင်းပြချက်တစ်ခုတည်းသာ ရှိနေသည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကြီးမားဆုံး အကြောင်းပြချက်ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒေါ်လေးက ကလေး မမွေးနိုင်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>သူမက ကျိုးကျယ်ပင်းနှင့် ပြည့်စုံသော မိသားစုတစ်ခုကိုပင် တည်ထောင်ပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အတော်လေး တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူမ၏ စိတ်ထဲမှ နာကျင်မှုနှင့် အားငယ်မှုတို့ကိုမူ သူမကိုယ်တိုင်သာ သိရှိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် လင်းရန်လည်း စက္ကန့်ပိုင်းမျှ တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် မည်သို့ ဖျောင်းဖျရမည်ကို မသိပါချေ။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လင်းကျန်းဖူသည် ဤကိစ္စကို အလွန်အရေးစိုက်နေပုံရပြီး သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ရင်သွေးလေးကိုလည်း အလွန်ပင် တောင့်တနေပုံ ရသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ ပြောပြရပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး... ဒေါ်လေး တစ်ခါလောက်များ တွေးဖူးလား၊ ကလေးမရနိုင်တာက ဒေါ်လေးရဲ့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘဲ လော့ပင်းရဲ့ ပြဿနာများ ဖြစ်နေမလားလို့လေ”</p> <p> </p> <p>သူမက ဤကိစ္စကို ယခင်က အသေအချာ မစဉ်းစားခဲ့ဖူးပါချေ။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဘွားလင်း၊ လင်းမိသားစုဝင်များနှင့် လင်းကျန်းဖူ ကိုယ်တိုင်ပင် ထိုသို့ ဝန်ခံထားကြသောကြောင့် သူမ၏ ဒေါ်လေးမှာ ကလေးမရနိုင်သူဟုသာ သူမ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း လွန်ခဲ့သောတစ်ခေါက်က အဘွားလင်းတို့ မြို့ပေါ်သို့လာချိန်တွင် ဘူတာရုံတွင် လော့ပင်း၏ လက်ရှိဇနီး တုန်လိလိမှာ တစ်ဖက်လူတစ်ဦးနှင့် ဖောက်ပြန်နေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်းကို သူမ သတိရမိလိုက်သောကြောင့် သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>လော့ပင်း၏ ကလေးဆိုသည်က သူ၏ကလေးသာမဟုတ်ခဲ့ပါက သူ၏ ကျန်းမာရေးက ကောင်းမွန်သည်ဟု  သက်သေမပြနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးတည်း၏ ကိစ္စမဟုတ်ပါချေ။ အမျိုးသား၏ အခန်းကဏ္ဍသည်လည်း အလွန်ပင် အရေးပါလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ လော့ပင်းသာ ကွာရှင်းပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေးကို အမှန်တကယ် ရရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း အဓိကအချက်မှာ သူသည်က ယခုထိတိုင် ရရှိခြင်း မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကပင် သူ၏ ကျန်းမာရေးတွင်လည်း ပြဿနာ ရှိနေနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းသာ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် ကြောင်အမ်းသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာ... လော့ပင်းက...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လော့ပင်းက အမျိုးသားတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲဒီလိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက အလယ်တန်းအထိ တက်ရောက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုခေတ်ကာလမှာ အလွန်ပင် ရှေးရိုးစွဲလှသောကြောင့် ကျောင်းဆရာများပင်လျှင် ခန္ဓာဗေဒနှင့် တစ်ကိုယ်ရေ သန့်ရှင်းရေးဆိုင်ရာ အသိပညာများကို သင်ကြားပေးလေ့ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>ကလေးမည်သို့ မွေးဖွားရသည်ကိုပင် လင်းကျန်းဖူ လက်မထပ်မီ တစ်ညအလို၌ အဘွားလင်းက အခန်းထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ကာ ရှင်းပြခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ သူတို့၏ အယူအဆတွင် ကလေးမရနိုင်ခြင်းမှာ အမျိုးသမီး၏ ပြဿနာသာ ဖြစ်သည်ဟု အမြဲတမ်း ယူဆထားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကလေးမှာ အမျိုးသမီး၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်၍ အမျိုးသားနှင့်  မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ထင်မြင်နေခဲ့ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးတွင် ကလေးမရနိုင်ပါက အမျိုးသားဘက်မှ မြုံနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်ဟူ၍  မထင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ ယခု လင်းရန်က ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် အလွန်ပင် အံ့ဩသွားရကာ ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်ကလည်း သူမကို ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အရင်က စာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ဖတ်ဖူးတယ်၊ အမျိုးသားဘက်က မြုံနေရင်လည်း ကလေးမရနိုင်ဘူးတဲ့၊</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲဆိုတာကိုတော့ကျွန်မ သိပ်ပြီး မမှတ်မိတော့ဘူး၊ကျွန်မတို့ ဆေးရုံသွားပြီး မေးကြည့်ကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် လင်းရန်က ထိုအခြေခံ ခန္ဓာဗေဒ အသိပညာများကို သိရှိထားသော်လည်း သူမဘက်မှသာ အလွန်အမင်း ရှင်းပြနေပါက လူများက သံသယဝင်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤခေတ်ကာလရှိ စာအုပ်ဆိုင်များတွင် ဤမျှအထိ အသေးစိတ်ကျသော စာအုပ်များ မရှိသောကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါးသာ ပြောဆိုနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းကျန်းဖူသည်ကား ဤအချက်အပေါ် သံသယမရှိဘဲ ယခုလေးတင် ရရှိလိုက်သော အသိပညာသစ်များကြောင့်သာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး...ကျွန်မတို့ ဒီကိစ္စကို ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သွားမေးကြည့်တာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်တယ်၊ ဒေါ်လေး ဘယ်လိုထင်လဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး လင်းရန်၏ အကြံပြုချက်ကို နားထောင်ကာ တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... သွားမေးကြတာပေါ့၊ ဒေါ်လေး မနက်ဖြန်ကျရင် ဆေးရုံသွားပြီး မေးကြည့်လိုက်မယ်!”</p> <p> </p> <p>သူမဘက်မှ ကလေးမရနိုင်ခြင်းကြောင့်သာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်အတွင်း အဆုံးမရှိသော နာကျင်မှုများကို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲမှ အကြီးမားဆုံးသော ဒဏ်ရာကြီးလည်းဖြစ်နေခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူမအနေဖြင့် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ မိသားစုဝင်များအား စိုးရိမ်ပူပန်မှု မဖြစ်စေရန်အတွက် ကလေးမရှိလျှင်ပင် ဘဝက ကောင်းမွန်နေသည်ဟုသာ အမြဲတစေ ဟန်ဆောင်နေခဲ့ရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမက ကလေးများကို ချစ်ခင်လွန်းပြီး သူမ၏ကိုယ်ပိုင် ရင်သွေးလေးကို ရရှိရန်အတွက်  အိပ်မက် မက်မေခဲ့ရပေ၏။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ ဤပြဿနာမှာ သူမ၏ ပြဿနာမဟုတ်ဘဲ လော့ပင်း၏ ပြဿနာသာ ဖြစ်နေခဲ့မည်ဆိုလျှင် အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဘေးနားတွင်ရှိနေသော လင်းရန်က ဒေါ်လေးဖြစ်သူက စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် သူမအား အဆောင်သို့ လိုက်ပို့ပေးရန်ပြောခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး နေထိုင်သော နေရာမှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့်သာ ဝေးကွာသောကြောင့် သိပ်ပြီး မဝေးလှပါချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် လင်းကျန်းဖူက လက်ကာပြလိုက်ပြီး စိတ်ကို အလျှင်အမြန်ပင် ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ် ရန်ရန်..  ဒေါ်လေးဘာသာ ပြန်ပါ့မယ်၊ မင်းကသာ ဒေါ်လေးကို လိုက်ပို့ပြီးရင် တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာရမှာဆိုတော့ တစ်ခုခုဖြစ်မှာကို ဒေါ်လေးက ပိုပြီးစိုးရိမ်ရသေးတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းရန်တစ်ဦးတည်း ညဉ့်နက်အချိန်တွင် သွားလာနေရခြင်းက သူမထက် ပို၍ အန္တရာယ်များလှသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>စုန့်ရှီးယန်အား လိုက်ပို့ခိုင်းရန်မှာလည်း မလိုအပ်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူက ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသော ပုံစံသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လင်းရန်လည်း ဆက်လက်၍ အတင်းအကြပ် မလုပ်တော့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်မ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ဒေါ်လေးနဲ့အတူ ဆေးရုံ လိုက်ခဲ့မယ်လေ၊ ၁၀ နာရီခွဲ မတိုင်ခင် စားသောက်ဆိုင်ကို ပြန်ရောက်ရင် အဆင်ပြေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် အကြီးဆုံးအဒေါ်က ဆိုင်တွင် ပြင်ဆင်မှုများ လုပ်ဆောင်ပေးနေပြီ ဖြစ်၍ သူမ စိတ်အေးနိုင်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူမှာ ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ငြင်းပယ်ခြင်း မပြုခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း မနက်ဖြန် ဆေးရုံသွားရမည့် အကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်သေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ သူမ သွားမေးလိုက်ပြီးနောက် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ရှိခဲ့ပါက သူမအနေဖြင့် ဆက်လက် တောင့်ခံနိုင်ပါဦးမည်လား။</p> <p> </p> <p>သူမ ကြောက်ရွံ့နေမိရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ... ဒါဆို မနက်ဖြန် ဒေါ်လေး စောစောလာခဲ့မယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ရန်ရန်ပဲ ဒေါ်လေးနဲ့အတူ ဆေးရုံကို လိုက်ခဲ့ပေးနော်”</p> <p> </p> <p>“ဒေါ်လေး.. ကျွန်မတို့က မိသားစုဝင်တွေပဲလေ၊ ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>လင်းရန်က သူမအား အားမရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီကောင်းပြီ၊ ဒေါ်လေး စကားပြောမှားသွားပါတယ်!”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အချိန်ဆွဲမနေတော့ဘဲ လင်းရန်၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save