Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(400)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဟေး... မင်းတို့ဇနီးမောင်နှံ နောက်တစ်ခါ ထပ်ရောက်လာပြန်ပြီလား ၊ ပြီးခဲ့တဲ့လကမှ တစ်ခါ လာသွားသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အခုဗိုက်ကို ကြည့်ရတာ အတော်လေး ပိုကြီးလာပြီပဲ၊ နောက်ထပ် နှစ်လလောက်ဆိုရင်  ကလေးမွေးတော့မှာ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ် ဒေါက်တာ...ကျွန်မကို မြန်မြန်လေး စစ်ဆေးပေးပါဦး၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်ပြီး နေလို့မကောင်းလို့ပါ ဘာဖြစ်လို့လဲ မသိဘူး၊ ကလေးမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်နေလို့လားဟင်”</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ဦး... အရင်ဆုံး ခုတင်ပေါ်မှာ လှဲလိုက်လေ၊ ကျွန်မ ကြည့်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးမှာ ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ သူမ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပေးရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း အလွန်ပင် ခက်ခဲစွာ ရရှိထားရသော သူ၏ရင်သွေးလေးအား တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ လင်းရန်နှင့် လင်းကျန်းဖူတို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုပါက ဤလူနှစ်ဦးမှာ တခြားလူများ မဟုတ်ဘဲ လင်းကျန်းဖူ၏ ခင်ပွန်းဟောင်း လော့ပင်းနှင့် တုန်လိလိတို့ ဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှာ ယခုအချိန်တွင် ကိုယ်ဝန် ရှစ်လရှိနေပေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့်ဆိုလျှင် နောက်ထပ် လအနည်းငယ်အတွင်း သူမ၏ ကလေးကို မွေးဖွားတော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤမျှအထိ ကြီးမားသော ဝမ်းဗိုက်ကြီးနှင့်ပင် သူမက ခရိုင်မြို့လေးမှ မြို့ပေါ်အထိ တကူးတက လာရောက် စစ်ဆေးခြင်းဖြစ်၍ သူမ၏ ကလေးအပေါ် မည်မျှဂရုစိုက်ကြောင်း သိနိုင်ပေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤအကြောင်းရင်းကြောင့်ပင် လော့ပင်းသည်က တုန်လိလိ၏ ဆိုးသွမ်းလွန်းသော စိတ်နေစိတ်ထားကို အကြိမ်ကြိမ် သည်းခံနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက သူ၏ကလေးအတွက်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်နေရခြင်းဖြစ်၍ သူ သည်းခံရမည်ဟုသာ တွေးထားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က တုန်လိလိအား စစ်ဆေးပြီးနောက် မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းလိုက်ကာ အဆုံးတွင်တော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အရင်က ပြောထားသားပဲ... စားတာသောက်တာကို စနစ်တကျ ထိန်းသိမ်းပါလို့။ အခုတော့ မင်းက အစားအသောက်တွေကို အလွန်အကျွံ စားထားတော့ ဗိုက်ထဲက ကလေးက အရမ်းကြီးထွားနေပြီ</p> <p> </p> <p>ဒီအတိုင်းဆိုရင် ကလေးမွေးတဲ့အချိန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆိုရလျှင် အတော်လေး ခက်ခဲနိုင်ချေ ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သန္ဓေသားက ကြီးထွားလွန်းနေပါက မွေးဖွားချိန်တွင် အပြင်သို့ ထွက်လာရန် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“အာ... ဒါဆို ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ်ကြရမလဲ”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှာ အစားအလွန်အကျွံ စားမိခြင်းကြောင့် ပြဿနာ တက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။ ထို့ကြောင့် သူမက ဘေးနားရှိ လော့ပင်းအား ချက်ချင်းပင် ကျိန်းမောင်းပြောဆိုလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင်နဲ့ ရှင့်အမေကြောင့်ပဲ! ကျွန်မ ဒီလောက်အများကြီး မစားနိုင်ဘူးလို့ ပြောနေတာကို ရှင့်အမေက ကျွန်မအတွက် ဟင်းရည်တွေ၊ အသားတွေ နေ့တိုင်း ချက်ပေးနေတာ</p> <p> </p> <p>သူမက ကျွန်မ ကလေးမွေးတဲ့အချိန်မှာ အသက်ထွက်အောင် လုပ်ချင်နေတာလား၊ ရှင့်တို့ လော့မိသားစုက ဒီကလေးကို တကယ်ရော လိုချင်ကြရဲ့လား!”</p> <p> </p> <p>လော့ပင်းမှာလည်း ဆရာဝန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်  တုန်လိလိ၏ ကျိန်းမောင်းပြောဆိုမှုများမှာ အမှန်တကယ်ပင် အခြေအမြစ်မရှိလွန်းပါချေ။</p> <p> </p> <p>ဤကိစ္စအတွက် သူ၏အမေကို မည်သို့ အပြစ်တင်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်က နေ့စဥ်နေ့တိုင်း ဗိုက်ဆာသည်ဟုဆိုကာ ငါးဟင်း၊ အသားဟင်းများ စားချင်သည်ဟူ၍ ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင် စားချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးအတွက် စားပေးခြင်းဖြစ်သည်ဟူ၍ ပြောခဲ့သောကြောင့်သာ သူ၏အမေမှာလည်း သူမ၏ အလိုကိုဖြည့်ဆည်းပေးရန် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစား၍ ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍တစ်ရက်လောက်သာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားရပါက သူမက တစ်နေကုန် မျက်နှာပျက်နေတတ်ပြီး လော့မိသားစုက သူမ၏ ကလေးအပေါ် မကောင်းဟု ဆိုကာ ကလေးကို ဖျက်ချပစ်မည်ဟုပင် ခြိမ်းခြောက်တတ်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ထိုသို့ ပြောလာချိန်တွင် လော့မိသားစုက မည်သည့်အရာကို လုပ်နိုင်ပါဦးမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူမအား ဘိုးဘေးများကဲ့သို့ပင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းကာ ပြုစုခဲ့ကြရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီအချိန်ကျတော့ ဘာတွေဖြစ်လာပြန်တာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူမကိုယ်တိုင်က အစားအသောက်များကို အတင်းအဓမ္မ စားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ကလေးတွင် ပြဿနာ ရှိလာချိန်တွင်တော့ သူတို့ကိုသာ ပြန်လည်၍ အပြစ်တင်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ပင်းတစ်ယောက် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း ကလေးကို ထောက်ထား၍ နောက်ဆုံးတွင် အောင့်သက်သက်ဖြင့်သာ သည်းခံလိုက်ရကာ ဆရာဝန်ထံသို့ အကူအညီ တောင်းခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်လိုလုပ်သင့်လဲဆိုတာ ကူညီပေးပါဦး</p> <p> </p> <p>ကျွန်တော့်မှာ ဒီကလေးကိုရဖို့ အတော်လေး ခက်ခဲခဲ့ရတာ၊ ကလေးရဲ့ မျက်နှာကိုတောင် မမြင်ရသေးဘဲ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားမှာကို ကျွန်တော်ကြောက်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်အနေဖြင့် ဤဇနီးမောင်နှံကို ကြည့်ကာ ဒေါသလည်း ထွက်ပြီး အကူအညီလည်းမဲ့နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မ အရင်က မှာခဲ့တဲ့ သတိထားရမယ်ဆိုတဲ့ အချက်တွေကို ရှင်တို့ နားထောင်ခဲ့ကြရဲ့လား အဲဒီအချိန်တုန်းကသာ ကျွန်မပြောတာကို နားထောင်ခဲ့ရင် အခုလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>သူမက ဤစုံတွဲမှာ သိပ္ပံနည်းကျ အယူအဆရှိပြီး အသိဥာဏ်ရှိသူများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့ခေတ်တွင် စနစ်တကျဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် စစ်ဆေးမှု လာရောက်ပြုလုပ်သူမှာ အမှန်တကယ်ပင် နည်းလွန်းပေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာ.. ကူညီပါဦး!”</p> <p> </p> <p>လော့ပင်းတစ်ယောက် ငိုကြွေးတော့မည့်အမူအရာမျိုး ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက်ထိ အလောတကြီး ဖြစ်မနေပါနဲ့ဦး.. ကလေးမွေးဖို့က နောက်ထပ် တစ်လကျော်လောက် လိုသေးတာပဲ အဲဒီမတိုင်ခင်အထိတော့ ကျွန်မပြောတာကို သေသေချာချာ နားထောင်ရမယ်၊ အစားလျှော့စားသင့်တဲ့အချိန်မှာ လျှော့စားရမယ်</p> <p> </p> <p>လိုအပ်တဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေ ပြည့်စုံရင် လုံလောက်ပြီ ကျန်တဲ့ အားဆေးတွေသောက်တာကိုတော့ လောလောဆယ် ခေတ္တရပ်ထားလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်မက သူတို့အား သတိထားရမည့် အချက်များကို မှာကြားပြီးနောက် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လျှင် သေသေချာချာ ဖတ်ရှုနိုင်ရန် စာရွက်ပေါ်တွင် စာဖြင့် ရေးသားပေးနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် တစ်ဖက်မှ လင်းကျန်းဖူနှင့် လင်းရန်တို့မှာ နာရီပေါင်းများစွာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စစ်ဆေးချက်ရလဒ်များကို ရရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်၍ အခန်းတံခါးကို အလောတကြီး ဖွင့်၍ ဝင်လာခဲ့ကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒေါက်တာ... ရလဒ်တွေ ထွက်လာပါပြီ!”</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူ၏ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်သံမှာ ဆရာဝန်၏ ရုံးခန်းထဲရှိ တခြားလူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းရန်သည်လည်း သူမ၏နောက်တစ်လှမ်းအကွာတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး လင်းကျန်းဖူက ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မသိစိတ်ဖြင့် အခန်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက်တွင်တော့ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသော လော့ပင်းနှင့် ဘေး၌ လှဲလျောင်းနေသော တုန်လိလိတို့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရန်သူတွေဆိုတာက မဆုံချင်ရင်တောင်မှ ဆုံရတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သူတို့ကို ဒီမှာ တွေ့လိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်ထားခဲ့ဘူး။</p> <p> </p> <p>“ရလဒ်တွေ ထွက်လာပြီလား၊ ဒါဆိုရင် ခဏလောက် ဘေးမှာ စောင့်နေကြပါဦး ကျွန်မ သူတို့အတွက် သတိထားရမဲ့ အချက်လေးတွေ ရေးပေးလိုက်ဦးမယ်၊  ပြီးရင် ချက်ချင်း ကြည့်ပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်က ခေါင်းမော့ကာ လင်းကျန်းဖူတို့အား တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ သတိပေးချက်များကို အမြန်ဆုံးပြီးရန် ဆက်လက် ရေးသားနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အခန်းတွင်းရှိ လူများကြားထဲမှ ထူးဆန်းသော လေထုကို သတိမထားမိခဲ့ပါချေ။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူသည်ကား လော့ပင်းနှင့် တုန်လိလိတို့ကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် မျက်နှာအမူအရာက အေးစက်သွားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက ယနေ့တွင် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖြေရှင်းရန် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူမ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို လော့ပင်းနှင့် တုန်လိလိတို့အား မသိစေလိုပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူမက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ထိုသူနှစ်ဦး ထွက်မသွားမချင်း တိတ်ဆိတ်နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သူမက တုန်လိလိတို့ကို မသိသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေရန် ကြံစည်ထားလျှင်ပင် တုန်လိလိသည်ကတော့ မနေနိုင်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>သူမက လင်းကျန်းဖူအား အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စူးစူးဝါးဝါးအသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းကျန်းဖူ! နင် ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ ၊ နင် ငါတို့နောက်ကို လိုက်ချောင်းပြီး ပြဿနာရှာဖို့ ကြံနေတာလား”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှာ ဆရာဝန်မှ သူမကို အစားအလွန်အကျွံ စားသောကြောင့် အာဟာရ လွန်ကဲနေသည်ဟု ပြောဆိုလာခြင်းကို ခံခဲ့သောကြောင့် လော့ပင်းအား ဆဲဆိုထားပြီးသည့်တိုင် ဒေါသ မပြေသေးပါချေ။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင် သူမ၏ရန်သူဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြန်သည့်အတွက် သူမ၏ အရှက်ရဖွယ်ရာ ကိစ္စများအားလုံးကို ရန်သူက သိရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာရလေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းဖူသည်ကား ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် သူမအား အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အကျင့်မကောင်းတဲ့လူတွေကတော့ လူတိုင်းကို ကိုယ့်လိုမျိုး ထင်နေကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှာ လင်းကျန်းဖူက သူမအား အကျင့်မကောင်းသူဟု ဆဲလိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်ရန် နှစ်စက္ကန့်မျှ အချိန်ယူလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“လင်းကျန်းဖူ! နင်ကများ ငါ့ကို ဆဲရဲတယ်ပေါ့! နင် ယုံလား... အား ... ငါ့ဗိုက်တွေ နာလာပြီ</p> <p> </p> <p>လော့ပင်း... ရှင်က ဘာလို့ ဒီမှာ အရူးလို ရပ်နေတာလဲ၊ ဟိုတစ်ယောက်က ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတာကို မမြင်ဘူးလား!”</p> <p> </p> <p>တုန်လိလိမှာ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ကိုင်ထားရင်း လော့ပင်းအား သူမအတွက် လက်စားချေပေးရန် ခိုင်းစေနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လော့ပင်းသည်ကား မူလက တုန်လိလိသည်သာ ပြဿနာကို စတင်သူဖြစ်သောကြောင့် သူမအား စကားမများရန် တားမြစ်လိုသော်လည်း သူမက ဗိုက်နာသည်၊ နေ၍မကောင်းဟု ပြောလာချိန်တွင်တော့ သူမ အမှန်တကယ် ဒေါသထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးတွင်တော့ သူ့အနေဖြင့် သူ၏ ကလေးကို ထိခိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ရလေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်၍ လော့ပင်းတစ်ယောက် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းကျန်းဖူအား တွန့်ဆုတ်နေသော မျက်နှာဖြင့် အနေခက်စွာပြောလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျန်း... ရဲဘော်လင်းကျန်းဖူ၊ လိလိက ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ၊ သူနဲ့ ရန်မဖြစ်ပါနဲ့ဦး.. သူဝရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ကလေး ရှိနေသေးတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>ဗိုက်ထဲတွင် လော်ပင်း၏ ကလေးရှိနေခြင်းက တုန်လိလိအနေဖြင့် လူတိုင်းကို လိုက်ဟောင်နေရန်အတွက် အကြောင်းပြချက် မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် တုန်လိလိ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးမှာ လော်ပင်း၏ ကိုယ်ပိုင် ရင်သွေး အစစ်အမှန် ဖြစ်၊ မဖြစ်ဆိုသည်မှာလည်း မသေချာနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save