Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် ပွင့်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p>သူနှင့် ယင်းဟွမ်ဟွမ်တို့မှာ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြသူများဖြစ်ပြီး သူက ဟွမ်ဟွမ်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက စွဲလမ်းခဲ့ခြင်းမှာ တောင်ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး သိရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ သို့သော် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကမူ သူ့အပေါ် ဘာခံစားချက်မှမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>“မြေကမ္ဘာခန်းမက ချင်းယဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် - “အစ်ကိုကြီး၊ သူက မြေကမ္ဘာခန်းမရဲ့ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ပဲ၊ တောင်ဂိုဏ်းမှာ ယင်းရှောင်ရှောင်ပြီးရင် သူက အတော်ဆုံးပဲ၊ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရှစ်မှာ ရှိနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အခု တပည့်တွေကြားမှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အစွမ်းက သူ့ထက်သာတယ်လို့ ပြောနေကြပြီး၊ ခန်းမစစ်ဆေးပွဲမှာ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ပြိုင်စေချင်နေကြတာ၊ အခုတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ဆီကို ကိုယ်တိုင်လာရှာတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“သူက ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ပိုးပန်းနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ အခု အခြေအနေအရ သူက အစ်ကိုကြီးကို အချစ်ပြိုင်ဘက်လို့ သတ်မှတ်လိုက်ပုံရတယ်...”</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်၏ အကြည့်ကလည်း ချင်းယဲ့အပေါ်တွင် ရောက်နေကာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်တွင် ပိုးပန်းသူများစွာ ရှိပြီး ဤချင်းယဲ့မှာ အလားအလာ အရှိဆုံးသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ၏ အစ်ကိုကြီးက ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို စိတ်ဝင်စားနေသဖြင့် လင်းတုန်ကလည်း ဟွမ်ဟွမ်ကို သူ၏ မရီးလောင်းကဲ့သို့ သဘောထားလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ချင်းယဲ့အပေါ် အမြင်ကောင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ချင်းယဲ့၏ မိတ်ဆက်မှုကြောင့် အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ချင်းယဲ့ကို မကျေမနပ် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယဲ့က ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှပြန်မပြောပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အစား သူက ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ညီငယ်နှစ်ယောက်၊ ခန်းမလေးခုထဲမှာ လေပြင်းခန်းမကလွဲရင် ကျန်တဲ့ ခန်းမသုံးခုလုံးမှာ သက်ဆိုင်ရာ ကျမ်းစာတွေကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံထားတဲ့သူတွေ ရှိနေပြီ၊ အားလုံးက မင်းတို့အပေါ် မျှော်လင့်ချက်ကြီးနေကြတာ၊ မင်းတို့ အောင်အောင်မြင်မြင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ပါစေလို့ ငါ တကယ်ပဲ ဆုတောင်းပေးပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းက အရမ်းစွမ်းအားကြီးတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်၊ အကယ်၍ မင်းတို့သာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့ မြေကမ္ဘာခန်းမရဲ့ မြေကမ္ဘာဧကရာဇ်ကျမ်းက မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းထက် နိမ့်ကျသလားဆိုတာ ငါ စမ်းသပ်ကြည့်ချင်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ချင်းယဲ့က သူသည် မြေကမ္ဘာဧကရာဇ်ကျမ်းကို အောင်မြင်အောင် ကျင့်ကြံထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ဝူယွမ်တို့ရှေ့တွင် ကြွားဝါလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ပြုံးလျက် “စီနီယာ ချင်းယဲ့… အားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်ရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေက ကံတရားအပေါ်မှာလည်း မူတည်တယ်၊ တစ်ခါတလေမှာ အားလုံးက ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြပေမဲ့ ကိုယ်နဲ့မဆိုင်တဲ့ အရာဆိုရင်တော့ အတင်းအကျပ် ယူလို့မရဘူး၊”</p> <p> </p> <p>“အားလုံးက မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို လိုချင်ကြပေမဲ့ သူကတော့ ဟိုးအမြင့်မှာ ဂုဏ်ယူ၀ံ့ကြွားစွာ ရှိနေတုန်းပဲ၊ ရရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ကံပေါ့၊ မရရင်တော့ ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ၊ ဘာမှ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ အကောင်းဆုံးပဲ ကြိုးစားသွားမှာပါ...” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ စကားထဲတွင် ချင်းယဲ့အား အပိုတွေ လိုက်လုပ်မနေရန် သွယ်ဝိုက်၍ သတိပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယဲ့၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။ ဝူယွမ် ပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို သူမည်သို့ နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ ဤသည်မှာ မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ကို ယင်းဟွမ်ဟွမ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သော်လည်း ကံမပါလျှင် မရနိုင်ကြောင်း ပြောလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤညီငယ်လေးမှာ နှုတ်ထွက်အတော်လေး ကြမ်းလှသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ ချင်းယဲ့က ဝူယွမ်ကို ခက်ခဲသော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး၊ ယုံကြည်မှုလေး ရှိစမ်းပါဦး၊ ကျွန်မက ရှင့်အပေါ် အများကြီး မျှော်လင့်ထားတာ သိလား...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်၏ စကားထဲမှ ဆိုလိုရင်းကို နားမလည်ဘဲ၊ ဝူယွမ်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နှုတ်ခမ်းဆူကာ “ငါက ယုံကြည်မှုရှိတယ်လို့ ပြောတော့လည်း ကြွားတယ်လို့ ပြောတယ်၊ အခုတော့လည်း ဒီလိုပဲ ပြောပြန်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>“အရင်က ရှင့်အကြောင်း ကျွန်မသိပ်မသိလို့ပါ၊ အခုတော့ ရှင့်ရဲ့ ပါရမီက အတော်လေး ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ပြီ၊ မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ အခွင့်အရေး အများကြီး ရှိပါတယ်...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ရယ်မောကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မအောင်မြင်လည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်မအစ်မတောင် အဲဒီတုန်းက မအောင်မြင်ခဲ့တာပဲ၊ ရှက်စရာမဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက ဝူယွမ်ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ယခုအခါ ဝူယွမ်အတွက် မသိစိတ်ကပင် စိုးရိမ်ပေးနေပြီး၊ သူ ရှုံးနိမ့်သွားလျှင် စိတ်ဓာတ်ကျမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမနှင့် သူမ၏ အစ်မတို့ သီးသန့်ဆွေးနွေးခဲ့ကြရာတွင်၊ ဝူယွမ်သည် စီနီယာ ကျိုးထုံကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေသူဖြစ်သဖြင့် မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းမှာ သူကျော်ဖြတ်ရမည့် တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍ မကျော်ဖြတ်နိုင်ပါက သူ စိတ်ဓာတ်ကျသွားနိုင်သည်ဟု ထင်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုတစ်ခေါက်‌တွင် ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်အတွက် စိတ်တည်ငြိမ်စေသည့် ဆေးလုံးများကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ချင်းယဲ့မှာမူ မနာလိုစရာ ကောင်းလောက်သည့် အပြုအမူများကို ကြည့်နေရရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ဝူယွမ်က ဆုလာဘ်ရရှိပြီးနောက် ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို နိဗ္ဗာန်ဆေးလုံး သန်းငါးရာ ပေးခဲ့သည်ကို သူ သိရှိထားပြီ၊ သူကိုယ်တိုင်ပင် ထိုမျှအထိ မပေးနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် ဖွင့်လှစ်မည့်အချိန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းခန်းမ၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာတွင် အလွန်ကြီးမားလှသော တောင်ထိပ်တစ်ခု ရှိလေသည်။ ထိုတောင်ထိပ်မှာ ခြောက်သွေ့နေပြီး၊ မည်သည့် သစ်ပင်ပန်းမန်မျှ မရှိဘဲ ကန္တာရသဖွယ် အထီးကျန်ဆန်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုတောင်ထိပ်၏ အထက်တွင် ဧရာမ ဆေးမြစ်ကြီးတစ်ဆင်း စီးဆင်းနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အမြဲတမ်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စီးဆင်းနေသော ဆေးမြစ်မှာ ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် စီးဆင်းမှုမှာ နှေးကွေးသွားပြီး၊ ဆေးမြစ်ထဲမှ အတိုင်းအဆမရှိသော နိဗ္ဗာန်အရှိန်အဝါများက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာကာ တောင်ကြီးကို ရေလောင်းပေးနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>နိဗ္ဗာန်အရှိန်အဝါများမှာ ရေကြီးနေသကဲ့သို့ တောင်ကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး တောင်ထိပ်ကို စိုစွတ်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ တောင်ကြီးမှာ တုန်ခါလာပြီး၊ ကျောက်ခဲများ ပြုတ်ကျကာ တောင်ထိပ်တွင် ဧရာမ အက်ကြောင်းကြီးများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝှစ်... ဝှစ်... ခဏအကြာတွင် လေတိုးသံများနှင့်အတူ လူပေါင်းများစွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံးတွင် လူပင်လယ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမြဲတမ်း အေးချမ်းနေသော ဤနေရာမှာ ချက်ချင်းပင် စည်ကားသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တပည့်ပေါင်းများစွာ ဤနေရာသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမလေးခုလုံးမှ တပည့်များသာမက၊ ခန်းမသခင်များပါ ဤထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်ကို ကြည့်ရှုရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ပွင့်ပြီ၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ကြ...”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးဝူတောင် ကိုယ်တိုင်ရောက်ရှိလာပြီး ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လေပြင်းခန်းမ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး တောင်ထိပ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ပတ်ဝန်းကျင်၌ လူများ ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။ တောင်ကြီးမှာ တုန်ခါနေပြီး အက်ကြောင်းကြီး တစ်ခု ပေါ်လာကာ၊ ထိုအက်ကြောင်းထဲမှ မီးခိုးရောင်ရှိ ဧရာမ ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး၊ ကန္တာရဆန်သော အရှိန်အဝါတို့က လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံး၏ အကြည့်မှာ တောင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အလျားပေတစ်ထောင်ခန့်ရှိသော ဧရာမ အရာဝတ္ထုကြီးပေါ်တွင် ကျရောက်နေခဲ့သည်။ ထိုကျောက်တိုင်ကြီးမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ခံ့ညားထည်ဝါစွာ ရပ်တည်နေသည်မှာ၊ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>“မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်...”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ထိုကျောက်တိုင်ကြီးကို အံ့သြမှင်တက်စွာ ကြည့်နေကြပြီး ဖန်ထုံ၊ ဆုန့်ကျိုး၊ ကျန်းဟောင်နှင့် ဖန်းယွမ်တို့မှာ ကျောက်တိုင်အောက်တွင် ရပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့လည်း ရောက်ရှ်လာကာ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းခန်းမ၏ တိုက်ရိုက်တပည့်များသာ ဤကျောက်တိုင်ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားခွင့် ရှိကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ခြောက်ယောက်စလုံးက ကျောက်တိုင်ကြီးအောက်တွင် အလွန်သေးငယ်နေကြသည်။ တောင်ကြီးက တုန်ခါမှု ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ကျောက်တိုင်ကြီးမှာ ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> ကျောက်တိုင်၏ မျက်နှာပြင်မှာ ရှေးဟောင်းဆန်သည့် အဝါရောင် ရှိနေပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့သည့် အသွင်ကို ဆောင်နေကာ၊ လေပြင်းခန်းမတစ်ခုလုံး ကန္တာရဆန်သော အရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်းမှ လူတိုင်းမှာ ဤနေရာသို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာမလာ ဆိုသည်မှာ ကျောက်တိုင်ရှေ့ရှိ လူခြောက်ယောက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>လေပြင်းခန်းမ...</p> <p> </p> <p>မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် တည်ရှိရာ တောင်ထိပ်သည် လူများဖြင့် ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခန်းမမှ ယင်းရှောင်ရှောင်၊ မြေကမ္ဘာခန်းမမှ ချင်းရဲ့နှင့် အသိပညာခန်းမမှ မုလိ စသည့် အခြားခန်းမကြီးသုံးခုမှ ပါရမီရှင်များအားလုံး လာရောက်လေ့လာကြသည်ဖြစ်ရာ ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်း၏ အထက်တန်းလွှာများဖြစ်ကြသော ဂိုဏ်းချုပ် ယင်းရွှမ်းဇီ၊ အကြီးအကဲများနှင့် ခန်းမသခင်များအားလုံးသည်လည်း မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်မှ အခြေအနေကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်းနှင့် ဝူတောင်တို့သည် တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်ရပ်ကာ အခြေအနေကို ကြီးကြပ်နေကြသည်။ လေပြင်းခန်းမ၏ တိုက်ရိုက်အဓိကတပည့် ခြောက်ဦးသည် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်အနီးသို့ ကပ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“စကြစို့...”</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်းက မိုးထိအောင် မြင့်မားသော ကျောက်တိုင်ကြီးကို အလေးအနက် ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မှတ်ထားကြ... အတင်းအကျပ် မလုပ်ကြနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မနိုင်ဝန် မထမ်းမိစေနဲ့၊ မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းက စွမ်းအားကြီးပေမယ့် အစွမ်းအထက်ဆုံးက ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားပဲ ...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခန်းမသခင်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် အခြားငါးဦးက အရိုအသေပေးကာ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် အနီးသို့ တိုးကပ်သွားကြသည်။ ဖန်ထုံနှင့် အခြားသူများမှာ ယခင်က ကြိုးစားဖူးကြသဖြင့် ကျွမ်းကျင်စွာပင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကျောက်တိုင်ကြီးနှင့် စတင်အချိတ်အဆက် ပြုလုပ်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားကျယ်ပြန့်သည့် ကန္တာရစွမ်းအင်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရှေးဟောင်းဆန်ကာ အဆုံးအစမဲ့သော နယ်မြေတစ်ခုဆီသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ စိတ်အာရုံတွင် ထင်ဟပ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ဆီမှ မသိမသာ တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျောက်တိုင်ဝိညာဉ် က စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ အသိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save