Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် ပွင့်ပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">မဟာရှေးဟောင်းကျမ်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“သခင်... ဒီ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်က ကျွန်တော့်အတွက် ရင်းနှီးနေသလိုပဲ၊ ပြီးတော့ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တချို့လည်း ရောနေတယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် အနီးနား၌ ရပ်နေသော လင်းတုန်သည်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော တုန်ခါမှုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် သားငယ်အိမ်များ ကျုံ့သွားသည်။ သူသည် ရှေးဦးစွာ ကျောက်တိုင်ကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဝူယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ် ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ကျောက်လက်ဖွဲ့က တုံ့ပြန်နေတယ်၊ ဒီ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်က ကျောက်လက်ဖွဲ့နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိပုံပဲ...”</p> <p> </p> <p>“စိတ်မလှုပ်ရှားနဲ့... ဒါတွေက ရှေးပဝေသဏီကတည်းက တည်ရှိခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းတွေမို့ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် လက်နက်ဝိညာဉ်တွေ ရှိကြတယ်၊ အရင်က သူတို့အချင်းချင်း မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာနေမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ... အချိတ်အဆက် ရှိနေတယ်ဆိုရင် ငါတို့ဘက်က ကြိုးကိုင်လို့ရနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးရှိတာပေါ့၊ ဒီအချက်ကို သုံးပြီး မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ ကျောက်တိုင်ဝိညာဉ်နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်ရင် မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို ငါတို့ ရကောင်းရနိုင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ အခြေအနေက သိပ်ကောင်းပုံမရဘူး၊ မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ ပြဿနာမျိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရပုံပဲ... နှစ်ခုစလုံးက ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးတွေရဲ့ ညစ်ညမ်းမှုကို ခံထားရတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ အကြည့်များသည် အခြားသူများ သတိမထားမိနိုင်သော ကျောက်တိုင်ပေါ်ရှိ မသိမသာ ပြောင်းလဲမှုအချို့အပေါ် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကျောက်တိုင်ကြီး၏ မျက်နှာပြင်သည် အချိန်ကာလ၏ တိုက်စားမှုကြောင့် ဝါဖျော့နေပြီး ချိုင့်ခွက်များနှင့် ပိုးမွှားကိုက်ရာကဲ့သို့ အက်ကွဲကြောင်းငယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် ကျောက်တိုင်ကြီးတစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင် ထိုအရာများက ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုဟု မထင်ရပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သေချာစွာ ဂရုစိုက်ကြည့်ရှုပါက ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အနက်ရောင် အစက်အပျောက်ငယ်များကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်သည်လည်း ထိုအနက်ရောင်အစက်များကို သတိထားမိသွားသည်။ သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ ထိုနေရာကို ထိလိုက်သောအခါ အလွန်အမင်း အေးစက်ပြီး ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခု သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုတုန်ခါမှုသည် ရေခဲတမျှ အေးစက်နေပြီး အသက်ဓာတ်ကင်းမဲ့ကာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးရှိ အရာခပ်သိမ်းကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုသော ထူးဆန်းသည့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမျိုး လျှို့ဝှက်ပါဝင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်သည် ရုတ်တရက် လက်ချောင်းကို ပြန်ရုတ်လိုက်မိပြီး မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားကာ ထိုအနက်ရောင်အစက်များကို ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ဒါ မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ထဲက ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးအငွေ့အသက်တွေပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်းတုန်က တုန်လှုပ်စွာဖြင့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ထဲမှာလည်း ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးဘုရင်တစ်ပါး အပိတ်လှောင်ခံထားရပုံပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကြည့်ရတာ ဒီကျောက်တိုင်ကြီးရဲ့ အခြေအနေက ငါ့ဆီက မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်ထက်တောင် ပိုဆိုးနေပုံရတယ်၊ အဆင်သင့်ပြင်ထား... သူ့ရဲ့ ကျောက်တိုင်ဝိညာဉ်နဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ ကြိုးစားကြမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူက မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်၏ အခြေအနေကို ကြိုတင်သိရှိပြီးသားပဲဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို ရရှိရန် ယုံကြည်ချက်ရှိနေခြင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တိုင်ဝိညာဉ်နှင့်သာ ဆက်သွယ်နိုင်ပါက မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို ပေးအပ်ရန် ဖျောင်းဖျနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်တို့က ခြေချိတ်ထိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချန်ကျန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားသော လေပြင်းစွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကောင်းကင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျောက်တိုင်ကြီး၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ကျန်း၏ စွမ်းအင်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ကျောက်တိုင်ကြီးသည် တဝုန်းဝုန်း မြည်ဟည်းကာ တုန်ခါသွားပြီး အဝါရောင်ရင့်ရင့် အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျောက်တိုင်ရှေ့ရှိ ဝူယွမ်အပါအဝင် လူခြောက်ဦးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရင်းနှီးနေသော ခံစားမှုမျိုး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဝူယွမ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်တိုင်မျက်နှာပြင်မှ တွန်းလှန်၍မရသော စုပ်ယူအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ အသိစိတ်များ ဝေဝါးလာပြီး အမြင်အာရုံများ လျင်မြန်စွာ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံထားသော အလင်းတိုင်ကြီးအတွင်း၌ ဝူယွမ်နှင့် အခြားငါးဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ မလှုပ်မယှက် ကျန်ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူတို့၏ ဝိညာဉ်များမှာမူ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ခွာသွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အစ်မ... မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုက ဘာလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ကောင်းကင်ထက်မှနေ၍ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ချင်းရဲ့၊ မုလိနှင့် အခြား တိုက်ရိုက်အပည့်တော်များကလည်း ယင်းရှောင်ရှောင်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။  </p> <p>လေပြင်းခန်းမမှ တိုက်ရိုက်အဓိကတပည့်များမှလွဲ၍ ယင်းရှောင်ရှောင်ကဲ့သို့ အခွင့်ထူးခံ ပါရမီရှင်တစ်ဦးသာလျှင် မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ရန် အခွင့်အရေး ရဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်၏ သွယ်လျသော မျက်ခုံးတန်းလေး အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ငေးငိုင်မှုအချို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကျောက်တိုင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီကျောက်တိုင်ကြီးကိုယ်တိုင်က အလွန်စွမ်းအားကြီးတဲ့ အင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... ကျောက်တိုင်ကြီးကို ဉာဏ်အလင်းပွင့်ဖို့ ကြိုးစားသူတိုင်း သူ့ရဲ့ အတွင်းပိုင်းနယ်မြေထဲကို စုပ်ယူခံရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီနေရာမှာ အဆုံးအစမဲ့တဲ့ ကန္တာရနယ်မြေကြီး ရှိတယ်၊ အဆုံးသတ်မရှိဘူး... အသက်ဓာတ်မရှိဘူး... ကန္တာရဆန်မှုတွေပဲ ရှိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ဘာကို စမ်းသပ်တာလဲ၊ အစ်မတုန်းက ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ...” ချင်းရဲ့ကလည်း တွေးတောရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက စမ်းသပ်မှုကို မအောင်မြင်ခဲ့ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်က နောက်ဆုံးမှာ ဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ငါ နားမလည်ခဲ့ဘူး၊ ငါကတော့ နေရာတစ်နေရာမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေဖို့ပဲ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်က ခေါင်းခါရင်း ထိုကန္တာရနယ်မြေထဲတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို ပြန်ပြောင်းသတိရမိသည်။ အမှန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး အဓိကပြဿနာမှာ ဘာလုပ်ရမှန်း လုံးဝမသိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းက တကယ်ကို နားလည်သဘောပေါက်ဖို့ မလွယ်ကူဘူး၊ ငါတို့ တောင်ဂိုဏ်းကို ဒီနေရာမှာ တည်ထောင်ခဲ့တာကလည်း ဒီကျောက်တိုင်ကြီးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လို့ပဲ၊ ဒီကျောက်တိုင်က သာမန်မဟုတ်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်၊ အရင်က အကြီးအကဲတွေ အများကြီး ကြိုးစားခဲ့ဖူးပေမယ့် ဘယ်သူမှ မရွှေ့နိုင်ခဲ့သလို ဖွင့်လှစ်မယ့်အချိန်ကိုလည်း မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ကြဘူး၊ မဟာရှေးဟောင်းကျမ်းကိုသာ အလွယ်တကူ နားလည်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ယွမ်ဂိတ်ကို ငါတို့ ကျော်တက်သွားနိုင်တာ ကြာလှပြီ...”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ အံ့အားသင့်စရာတွေ ယူဆောင်လာပေးနိုင်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းရှောင်ရှောင်သည် ဝူယွမ်နှင့် လင်းတုန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် မျှော်လင့်ချက်အရှိဆုံး သူများဖြစ်ကြောင်း သူမ ဝန်ခံရမည်ပင်...</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် မှုန်ဝါးသော မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးသည် အဆုံးအစမဲ့ ကျယ်ပြန့်သော ကန္တာရမြေကြီး ဖြစ်သည်။ မြေပြင်သည် မီးခိုးရောင်သမ်းကာ ဝါဖျော့နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ခြောက်သွေ့သော မြက်ပင်များ ရှိသော်လည်း သက်ရှိဟူ၍ အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။ အဆုံးမဲ့ အက်ကွဲကြောင်းများသာ မြေပြင်အနှံ့ ဖြာထွက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းက ဝူယွမ်အတွက် အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေပြီး မဟာကန္တာရ မိစ္ဆာမျက်လုံး၏ ဝိညာဉ်ကမ္ဘာနှင့် ဆင်တူနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ သေးငယ်သော ပုံရိပ်သည် ဤကျယ်ပြောလှသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရပ်နေပြီး သူ့ကို အဝါရောင်မြေမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဤနေရာတွင် ထာဝရ မြှုပ်နှံပစ်ချင်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသော ကန္တာရဆန်မှုက သူ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် စဉ်းစားရခက်နေခဲ့သည်။ ဤနေရာက မည်သည့်ဘက်သို့ သွားသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လင်းတုန်သည်လည်း အလားတူ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရောက်ရှိနေသည်။ သူ သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကိုယ်တည်း ဆိတ်ငြိမ်မှုက ဝူယွမ်ထက်ပင် သူ့အတွက် ပို၍ ရင်းနှီးနေသေးသည်။ ဝါးမျိုခြင်းဘိုးဘေးအဆောင်ကို သန့်စင်စဉ်ကနှင့် ဆင်တူလှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... သွားကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ လင်းတုန်က ခြေလှမ်းစတင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ သူ့နာမည်နှင့် လိုက်ဖက်စွာပင် သူသည် စောင့်ဆိုင်းရသည်ကို နှစ်သက်သူ မဟုတ်။ ဘာမျှမရှိလျှင်ပင် သူ ရွေ့လျား နေမည်။</p> <p> </p> <p>အဆုံးအစမဲ့သော ကန္တာရကမ္ဘာတွင် လင်းတုန်သည် ဦးတည်ချက်တစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် ဝူယွမ်သည် လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ ထိုင်ခြင်း မပြုဘဲ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်သည်။ သူ ကျင့်ကြံသော သိုင်းပညာမှာ ‘မဟာရှေးဟောင်း ဧကရာဇ်ကျမ်း’ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤနေရာ၌ မဟာရှေးဟောင်း ဧကရာဇ်ကျမ်းထဲရှိ သိုင်းပညာများကို နှံ့စပ်အောင် လေ့ကျင့်ရန် ကြံရွယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်လမ်းကို ကြိုသိနေသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် လမ်းလျှောက်ခြင်း၊ ထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအရာများ လုပ်ဆောင်ခြင်းသည် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်၏ စမ်းသပ်မှုနှင့် သိပ်မဆိုင်ကြောင်း သူသိထားသည်။</p> <p> </p> <p>မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် လိုချင်သည်မှာ ကြီးမားသော ပါရမီရှိပြီး သူ ဖိနှိပ်ထားသော ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးဘုရင်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်မည့် အလားအလာရှိသူ ပါရမီရှင်မျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို ကျောက်တိုင်ကမ္ဘာထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းမှာ သူတို့၏ စစ်မှန်သော အလားအလာနှင့် ပါရမီကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ရန် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် သဘောကျစေရန် သူ့စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေနိုင်မည့် စွမ်းအားကို ထုတ်ဖော်ပြသရပေမည်။</p> <p> </p> <p>မဟာရှေးဟောင်း ဧကရာဇ်ကျမ်းကို ‘မဟာရှေးဟောင်းဧကရာဇ်’ က ဖန်တီးခဲ့ပြီး မဟာရှေးဟောင်းဧကရာဇ်နှင့် မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် ဝိညာဉ်တို့က မိတ်ဆွေများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဝူယွမ်က မဟာရှေးဟောင်း ဧကရာဇ်ကျမ်းကို ကျင့်ကြံပြခြင်းဖြင့် သူသည် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတစ်ဦး၏ အမွေဆက်ခံသူဖြစ်ကြောင်း ကျောက်တိုင်ကြီးကို ပြသလိုခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကျောက်တိုင်ကြီးကို ပြောပြချင်သည်မှာ... ‘ကြည့်စမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ အစ်ကိုတော် မဟာရှေးဟောင်းဧကရာဇ်က ငါ့ကို အထင်ကြီးပြီး သူ့အမွေတွေ ပေးခဲ့တယ်လေ၊ မင်းကော ငါ့အပေါ် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု မလုပ်ချင်ဘူးလား...’ ဟူ၍ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save