Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝူယွမ် Vs ဟိုကျန်း(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မိုလင်းနှင့် အခြားသူများမှာလည်း ကောင်းကင်နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ဤနေရာမှ လှုပ်ခတ်မှုများကို အာရုံစိုက်ကာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ဝူယွမ် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မိုလင်း၊ တုယွမ်နှင့် ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး ဝူယွမ်၏ နံဘေးသို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>မူလ မဟာယန်ပြည်ထောင်စုမှ ထွက်ခွာလာစဉ်က သူတို့အားလုံးမှာ တန်းတူညီတူပင် ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ညီအစ်ကိုသဖွယ် ရင်းနှီးစွာ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ တောင်ဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်တွင်မူ ဝူယွမ်၏ အဆင့်အတန်းမှာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူသည် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့်ပင် အတူတကွ နေထိုင်နိုင်သည့် အဆင့်အတန်းမျိုး ပိုင်ဆိုင်ထားလေပြီ။ </p> <p>ဤသည်မှာဤသည်မှာ အခြားသူများ မနာလိုမရှုစိမ့် ဖြစ်ရုံသာ တက်နိုင်သော အခွင့်အရေးမျိုးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝူယွမ်ကြောင့် သူတို့က တောင်ဂိုဏ်းအတွင်း၌ အကာအကွယ်ကောင်းများ ရရှိထားကြသည်။ ဝူယွမ်နှင့် ပြည်ထောင်စုတစ်ခုတည်းမှ လာသူများဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသဖြင့် မည်သူမျှ သူတို့ကို လာရောက်မနှောင့်ယှက်ရဲကြသလို၊ အထူးဂရုစိုက်ခြင်းကိုပင် ခံကြရသည်။</p> <p> </p> <p>အထူးသဖြင့် စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ကောင်းကင်နန်းတော်၏ ဂျူနီယာညီမလေး ယင်းဟွမ်ဟွမ်မှာ သူတို့ကို အမြဲတစေ အထူးတလည် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်လေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်အပေါ် ထူးခြားသော ခံစားချက်ရှိနေသည်ကို မိုလင်းနှင့် အခြားသူများ အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ တိုးတက်မှုက တော်တော်လေး ကောင်းတာတာပဲ၊ မဆိုးဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် မိုလင်းနှင့် အခြားသူများကို အကဲခတ်ကာ အသာအယာ ဆိုလိုက်သည်။ တောင်ဂိုဏ်းသို့ စတင်ဝင်ရောက်စဉ်က သူတို့မှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်သုံး၌သာ ရှိကြသေးသော်လည်း၊ ယခုအခါ အဆင့်လေးကို ကျော်လွန်နေကြပြီဖြစ်ကာ မိုလင်းမှာ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ငါးသို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလမှာလည်း များစွာမကြာမြင့်သေးပေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက အစ်ကိုကြီးရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်ပါ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>မိုလင်းနှင့် အခြားသူများ၏ ရင်ထဲတွင် ဝူယွမ်အပေါ် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးတင်လိုသည့် ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ တောင်ဂိုဏ်းသို့ မရောက်ရှိဘဲ မဟာယန်ပြည်ထောင်စု၌သာ ရှိနေဦးမည်ဆိုလျှင် နိဗ္ဗာန်အဆင့်သို့ ရောက်ရန်ပင် ခဲယဉ်းလှပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဟာ မင်းတို့ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားမှုရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ၊ ငါက လမ်းစလေးတွေ ဖန်တီးပေးရုံသက်သက်ပဲ...” ဝူယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>မသေမျိုးအနှစ်သာရ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကို ရရှိပြီးနောက်ပိုင်း၊ မိုလင်းနှင့် အခြားသူများကို မဟာရှေးဟောင်းကျောက်တိုင်အတွင်း၌ လေ့ကျင့်စေလိုသော်လည်း၊ ယခုအခါ တောင်ဂိုဏ်းနှင့် မဟာရှေးဟောင်းဂိုဏ်းမှာ တစ်ဂိုဏ်းတည်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ မသေမျိုးဝိညာဉ်သီးများကို အကန့်အသတ်မရှိ ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မိုလင်းတို့အတွက် မည်သည့်နေရာတွင် ကျင့်ကြံသည်ဖြစ်စေ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါနဲ့... ဒီဟုန်ယာတုန်ရဲ့ အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ၊ ထူးထူးခြားခြား လက်ပေါက်ကပ်တဲ့သူတွေရော ပါသလား...” ဝူယွမ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>(မှတ်ချက်  -  ဟုန်ယာတုန်ဆိုတာ ဟုန်ယာ ဂူရဲ့ နာမည်အပြည့်စုံပါ ရှေ့ပိုင်းက Hongya Caveလို့သုံးခဲ့ပေမဲ့ ဒီအပိုင်းမှာဒီအပိုင်းမှာ Hongyadong လို့သုံးထားတာကြောင့်ပါ)</p> <p> </p> <p>သူသည် ဟုန်ယာတုန်မှ လူများရှိရာဘက်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အရှေ့ဆုံးတွင် မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုနှစ်ဦး ထိုင်နေကြပြီး၊ သူတို့၏နောက်တွင်မူ လက်ပိုက်လျက် ထိုင်နေသော လူမည်းဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များမှာ စင်ပေါ်ရှိ ယင်းဟွမ်ဟွမ်နှင့် ဆုန့်ယန်တို့ထံသို့ စူးစိုက်ကျရောက်နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အထင်သေးပြက်ရယ်ပြုလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>မိုလင်းက ဝူယွမ်အား ထိုလူကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည် “အဲဒီလူက ဟုန်ယာတုန်ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေထဲမှာ အသန်မာဆုံးဖြစ်တဲ့ ဟိုကျန်းပဲ၊ သူက နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရှစ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီး အဆင့်ကိုးကို အချိန်မရွေး တက်လှမ်းနိုင်တဲ့သူလို့ ပြောကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပြီး သူက အခုထိ လှုပ်ရှားမှု မလုပ်သေးတဲ့ ဟုန်ယာတုန်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဟိုကျန်း၏ အရှိန်အဝါမှာ စင်ပေါ်ရှိ ဆုန့်ယန်ထက် သိသိသာသာ သန်မာပြီး သွေးကျောက်မြေရိုင်းတွင် သူတွေ့ခဲ့ဖူးသော စုလေ၊ လော့ယီတို့နှင့် အဆင့်တူလောက် ရှိပေလိမ့်မည်။ တောင်ဂိုဏ်းထဲ၌ဆိုလျှင် ချင်းရီ၊ မုလီတို့နှင့် အဆင့်တူပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယာတုန်၏ မျိုးဆက်သစ်များမှာ အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှချေ၊ ထို့ကြောင့်လည်း တောင်ဂိုဏ်းကို လာရောက်စိန်ခေါ်ရဲခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်ယ</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်းက ဝူယွမ်ကို သတိပြုမိသွားသော်လည်း၊ ဝူယွမ်သည် နိဗ္ဗာန်အဆင့်ခုနှစ်၌သာ ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ အထင်သေးစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ကာ သူထပ်မကြည့်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က စင်မြင့်ပေါ်တွင်ရပ်နေပြီး လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှိနေကြရာ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများမှာ လေထုထဲ၌ပင် ပွတ်တိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်ပသော အနီရောင်ကြာပွတ်ရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဆုန့်ယန်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး “ညီမလေး... အစ်မရဲ့ ကြာပွတ်က တော်တော်လေး နာတယ်နော်၊ အသာတကြည်ပဲ စင်ပေါ်က ဆင်းသွားပါလား...”</p> <p> </p> <p>“အစ်မရဲ့ ကြာပွတ်က တိုလွန်းနေတယ်လေ၊ ကျွန်မနားကိုတောင် ရောက်နိုင်ပါ့မလားလို့ စိုးရိမ်မိတယ်...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်က အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည်လည်ူ ချက်ချင်းပင် သူမ၏ ကောင်းကင်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာလက်နက်ဖြစ်သော စိမ်းပြာ‌ေရာင်စောင်းကို ထုတ်ယူကာ သူမရှေ့၌ ကန့်လန့်ဖြတ် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်မအတွက် သီချင်းတစ်ပုဒ်လောက် တီးပြပါရစေ... အစ်မ နားလည်နိုင်ပါ့မလားတော့ မသိဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်... ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ဖြူစင်နုနယ်သော လက်ချောင်းလေးများက စောင်းကြိုးများပေါ်တွင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် စောင်းသံစဉ်များမှာ ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး စင်မြင့်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p> </p> <p>မြးစိမ်းရောင်အသံလှိုင်းများက ဆုန့်ယန်ထံသို့ ဦးတည်တိုး၀င်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖျန်း...”</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယန်၏ အနီရောင်ကြာပွတ်မှာလည်း လေထုကို ခွင်းလျက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ကြာပွတ်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော မီးတောက်ချီစွမ်းအင်များ ဝန်းရံနေပြီး၊ ၎င်းက ရုတ်ချည်းပင် အရှိန်ပြင်းသော မြွေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်သဖွယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်ထံသို့ လျှပ်စီးကဲ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းနီနီများက အသံလှိုင်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေပြီး လက်ချောင်းများက စောင်းကြိုးများကို ခပ်သွက်သွက် ခတ်လိုက်ပြန်သည်။ နောက်ထပ် မြစိမ်းရောင် အသံလှိုင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မီးမြွေကြီးနှင့်  ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ချိန်၌ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ဆုန့်ယန်က လျှပ်တပြက် လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူမ၏ ပျော့ပျောင်းသော ကြာပွတ်ရှည်မှာ လှံတစ်စင်းကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားပြီး ကြာပွတ်ထိပ်ဖျားမှာ ကင်းမြီးကောက် အမြီးကဲ့သို့ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်ခုံးအလယ်ဗဟိုသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ချိန်ရွယ်ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လွန်းလှရာ အစောပိုင်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ နူးညံ့မှုမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“မီးယွမ်ကြာပွတ်လှံ...”</p> <p> </p> <p>စူးရှသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ကြာပွတ်လှံသည် တိုးထွက်သွားသည်။ ပြင်းထန်သော လေဖိအားကြောင့် နိဗ္ဗာန်အဆင့်ခုနှစ် ပညာရှင်အချို့၏ နိဗ္ဗာန်ရွှေကိုယ်ထည်ပင်လျှင် အဖောက်ခံရနိုင်သည့် အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း အရောင်ပြောင်းသွားသည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးက စောင်းကြိုးကို ဖိနှိပ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော အသံလှိုင်းတစ်ခု လျှပ်စီးအလား ထွက်ပေါ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုထူးဆန်းသော အသံလှိုင်းက ဆုန့်ယန်၏ အမြင်အာရုံကို ခဏတာ ဝေဝါးသွားစေရာ ကြာပွတ်လှံ၏ ဦးတည်ချက် လွဲချော်သွားပြီး ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ပခုံးနားမှ ကပ်၍ ဝဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယန်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ကြာပွတ်လှံ၏ လမ်းကြောင်းကို ဘေးတိုက် ပြောင်းလဲကာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်ကာ လွှဲရိုက်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂလန်း...”</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင်စောင်းမှာ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်သွားပြီး ယင်းဟွမ်ဟွမ်က စောင်းဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။ နှင်တံသည် စောင်းကိုယ်ထည်နှင့် ထိမိကာ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>စောင်းကို မတ်မတ်ကိုင်လျက် ယင်းဟွမ်ဟွမ်က သူမ၏ နုနယ်သော လက်မောင်းလေးဖြင့် သိမ်းဖက်လိုက်သည်။ မူလက စည်းနှောင်ထားသော သူမ၏ ဆံနွယ်များမှာ ပြင်းထန်သော လေတိုးမှုကြောင့် ပြေလျော့သွားပြီး ရင်ဘတ်ပေါ် ရေတံခွန်လေးကဲ့သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ ဤသို့ မြင်ရသည်မှာ မိန်းမပျိုလေးအား ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်မျိုး ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် မော့တက်သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များဖြင့် ဆုန့်ယန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ လက်ချောင်းများက စောင်းကြိုးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လှိုင်းတံပိုးတစ်ခုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ရာ စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုမူ သူမ၏ အစွမ်းထက်ဆုံးအကွက်ကို ထုတ်ဖော်တော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ဗောဓိသံစဉ်... ဗောဓိပြုံး...”</p> <p> </p> <p>မြစိမ်းရောင် အသံလှိုင်းများက စောင်းအတွင်းမှ ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ နောက်တွင် ကြီးမားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရုပ်လုံးပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအရိပ်ကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်ကာ ရယ်မောနေပုံရပြီး အလွန်အမင်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော မြစိမ်းရောင်သံလှိုင်းများမှာ ဆုန့်ယန်ထံသို့ မိုးကြိုးအရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူး...”</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယန် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ကြာပွတ်ကို အမြန်လည် ရုပ်သိမ်းကာ စက်ဝိုင်းပုံစံ လည်ပတ်လိုက်ပြီး အသံလှိုင်းအားလုံးကို ပိတ်ဆို့ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ကောင်းကင်နန်းတော်၏ အထူးသိုင်းပညာရပ်ဖြစ်သော ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ ဗောဓိသံစဉ်ကို ထိုမျှလွယ်ကူစွာ ပိတ်ဆို့နိုင်မည်လော။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တုန်ခါသွားပြီး နောက်သို့ တရစပ် ဆုတ်ခွာသွားရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စောင်းတီးခြင်းမှာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ လက်ဖျားခါလောက်သည့် အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမက စောင်းကြိုးကို ထပ်မံခတ်လိုက်ပြန်ရာ မြရောင်အလင်းတန်းမှာ မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်သွားပြီး ခုခံရန် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သော ဆုန့်ယန်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုန့်ယန်က စင်ပေါ်မှ ခုန်ချရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဟိုကျန်း စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာလေပြီ၊ သူက ဆုန့်ယန်၏ ရှေ့တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်ကာ မြစိမ်းရောင်အလင်းတန်းကို အသာအယာ တောက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး...”</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်း၏ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့် စင်အောက်ရှိ တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များကြားတွင် ဆူညံသွားသည်။ သူတို့က ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ရှုနေကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤရုတ်တရက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုက ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ညှိုးနွမ်းသွားပြီး ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်စစ်ကို ကာကွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က စလှုပ်ရှားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မြင့်မားထည်ဝါသော ကိုယ်ဟန်က ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ ရှေ့တွင် လျှပ်တပြက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဝူယွမ်က လက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ လေထဲတွင် တလူလူလွင့်ပျံ နေခဲ့သည်။ မြစိမ်းရောင်အလင်းတန်းမှာ ဝူယွမ်၏ ရှေ့တစ်မီတာ အကွာသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်သွားပြီး မမြင်နိုင်သော မြူခိုးများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ဟိုကျန်းကို အေးစက်စက် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းအသာချကာ ဆိုလိုက်သည်မှာ...</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး... မင်းက သိုင်းလောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို မလိုက်နာဘူးပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း ကြည့်ရဆိုးသွားသော်လည်း၊ ဝူယွမ်က နိဗ္ဗာန်အဆင့်ခုနှစ်၌သာ ရှိသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လှောင်ပြောင်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save