Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၃၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝူယွမ် Vs ဟိုကျန်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>စင်အောက်ရှိ တပည့်များမှာ ဝူယွမ် စင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါမှသာ သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ ဝူယွမ်၏ နောက်တွင် ရှိနေသော ယင်းဟွမ်ဟွမ်မှာမူ သူ၏ ခန့်ညားထည်ဝါသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ဖခင်ကို သတိရသွားမိသည်။ သူမ၏ ဖခင်မှာလည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊ သူ ပေါ်လာသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် လုံခြုံမှုအပြည့် ခံစားရလေ့ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်... အဲဒီလူကို ပညာပေးလိုက်ပါ၊ ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ညီမလေးဟွမ်ဟွမ်က ဒီလောက်ချစ်ဖို့ကောင်းတာကို... သူက လက်ပါရဲတယ်လား...”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးဝူယွမ်... ဒါက သူမရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲနော်...”</p> <p> </p> <p>တပည့်များအားလုံးမှာ ယင်းဟွမ်ဟွမ်ကို ကာကွယ်ပြောဆိုနေပြီး ဟိုကျန်းကို အပြစ်တင်ကာ ဝူယွမ်ကို ထောက်ခံအားပေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက တပည့်တစ်ယောက်သက်သက်ပဲ၊ ငါ့ရှေ့မှာ ဘာမို့လို့ ဆရာကြီးလုပ်နေတာလဲ... မင်းရဲ့ မပြောပလောက်တဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆို ငါနဲ့စကားပြောဖို့တောင် အရည်အချင်းမရှိဘူး၊ မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာတပည့်ခေါင်းဆောင်ကိုပဲ ထွက်လာခိုင်းလိုက်စမ်းပါ...” ဟိုကျန်းက မျက်နှာပျက်‌သွားသော်လည်း လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ဂိုဏ်း၏ အစွမ်းထက်သော တပည့်အများစုမှာ လက်ရှိတွင် ကျင့်ကြံနေကြဆဲဖြစ်ကြောင်း သူသိရှိထားရာ၊ ယင်းရှောင်ရှောင်သာ ထွက်မလာပါက ကျန်ရှိသူများကို သူအနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက ငါတို့လေပြင်းခန်းမရဲ့ တိုက်ရိုက်အဓိကတပညည့်ပဲ၊ မင်းကို စိန်ခေါ်ဖို့ သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် လုံလောက်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် တောင်ဂိုဏ်းဘက်မှ ဝူတောင်က ရုတ်တရက် စကားထပြောလိုက်သည်။ သူက ဟိုကျန်းကို မကျေမနပ်ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့် လွယ်လွယ်ကူကူ လက်ပါ၍ မရပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝူယွမ်... သူ့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်စမ်းပါ၊ အတော်လေး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းဖြစ်ပါစေ...” ဝူတောင်က ဝူယွမ်ထံသို့ စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ကာ မှာကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယခန်းမသခင် ဝူတောင်ကိုယ်တိုင် ပြောလာပြီဖြစ်ရာ ဟုန်ယာတုန်ဘက်မှလည်း ငြင်းဆန်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာသောအကြီးအကဲမှာလည်း ဟိုကျန်းနှင့် ဝူယွမ်တို့၏ တိုက်ပွဲကို သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်က ဝူယွမ်၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းလေးများက လဆန်းကဲ့သို့ ကွေးညွှတ်သွားကာ ချိုမြိန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... အောက်ကို ဆင်းလိုက်တော့၊ ဒီလူက မျက်နှာပြောင်လွန်းလို့ ငါမျက်နှာချောင်သွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်မယ်... သူ့သွေးတွေ မင်းဆီ လာမစင်စေနဲ့ဦး...” ဝူယွမ်က သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြှး သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေကာ အရှိန်အဝါ ကြီးမားလွန်းလှလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဒီလိုပုံစံနဲ့နေတာကို ကျွန်မ သဘောကျတယ်...” ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ နုနယ်သော မျက်နှာလေးမှာ ရှက်သွေးဖြန်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ဝူယွမ်ကို ဆက်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ တပည့်များကြားထဲသို့ အမြန်ဆင်းပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်ဂိုဏ်းရဲ့ လေပြင်းခန်းမက တကယ်ပဲ ဆုတ်ယုတ်သွားပြီပဲ၊ တိုက်ရိုက်အဓိကတပည့်ဆိုတဲ့သူက နိဗ္ဗာန်အဆင့်ခုနှစ်ပဲ ရှိတော့တာလား... ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဖန်ထုံ ဖြစ်ရမှာလေ၊ ဘာလို့ လူပြောင်းသွားတာလဲ...” ဟိုကျန်းက ဝူယွမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရင်း မရင်းနှီးသလို ခံစားနေရသည်။ သူက တောင်ဂိုဏ်း၏ တပည့်ရင်း အားလုံးနီးပါးကို သိသော်လည်း ဤလူကိုမူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးချေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က “ဟဲဟဲ... မင်းက ငါတို့တောင်ဂိုဏ်းအကြောင်း အတော်လေး သိထားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက ခေတ်နောက်ကျနေပြီ... မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်စမ်းပါ၊ သူများဂိုဏ်းအရေး လိုက်စပ်စုမနေနဲ့၊ မင်းက ငါတို့တောင်ဂိုဏ်းသားမှ မဟုတ်တာ... ငါတို့ လူပြောင်းတာ မပြောင်းတာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”</p> <p> </p> <p>“မင်း...”</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်းက ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့သဖြင့် ဒေါသများ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ပါးစပ်က တော်တော်လေး ထက်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကရော အဲဒီလောက် မာပါ့မလားလို့ ငါ သိချင်မိတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...” ဟိုကျန်း ရုတ်တရက် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ အလွန်အမင်း အားကောင်းသော ယွမ်စွမ်းအင်များ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ဖိအားတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝူယွမ်ကိုလွှမ်းမိုးထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုအရှိန်အဝါမှာ ဝူယွမ်၏ ရှေ့သို့ မရောက်မီမှာပင် ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ဝူယွမ်မှာ ရိုးရှင်းသူမဟုတ်ကြောင်း သိသွားသဖြင့် သူက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြန်သည်။ ကြမ်းတမ်းသော ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ လှိုင်းတံပိုးများကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာလည်း အမည်းရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဝူယွမ်၏ ရှေ့မှောက်သို့ လျှပ်တပြက် ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂူတောင် လက်သီး...”</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ဝူယွမ်က လက်ဖဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ ကြီးမားသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး ဟိုကျန်း၏ လက်မောင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်းက ရုန်းကန်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း ဝူယွမ်၏ ဖမ်းဆုပ်ထားမှုမှ မည်သို့မျှ မလွတ်မြောက်နိုင်ချေ။ ဝူယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ဟိုကျန်းမှာ ခွေးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ဖမ်းထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ...!”</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။ ကြီးမားသော ယွမ်စွမ်းအင်လက်ဝါးကြီးဖြင့် သူက ဟိုကျန်းကို ဖမ်းကိုင်လျက် ပစ္စည်းတစ်ခုကို ဝေ့ယမ်းနေသကဲ့သို့ စင်ပေါ်တွင် ဘယ်ပြန်ညာပြန် ရိုက်နှက်တော့သည်။ ဤသည်မှာ မည်သည့်သိုင်းပညာရပ်မျှ မပါဝင်ဘဲ စစ်မှန်သော ခွန်အားသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူက သူ၏ ချစ်စဖွယ်ကောင်းသော ဟွမ်ဟွမ်လေးကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲသဖြင့် ဝူယွမ်က သူ့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ဟိုကျန်းမှာ လူသားတူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး စင်မြင့်ပေါ်တွင် တရစပ် ရိုက်နှက်ခြင်း ခံနေရသဖြင့် စင်ပေါ်တွင် ကျင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ပြီးနောက်မှ ဝူယွမ်က သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ဟိုကျန်း၏ မျက်နှာမှာ မြေပြင်နှင့် ပွတ်တိုက်ကာ မီတာအတော်ကြာသွားပြီးမှ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ရဆိုးလွန်းနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်းက ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ထရပ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူ၏ ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးစွန်းရာများ ထင်ကျန်နေသည်။ သူ၏ နား၊ မျက်စိ၊ နှာခေါင်းနှင့် ပါးစပ်တို့မှ သွေးများ စီးကျနေပြီး ယွမ်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုမှာလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ဝူယွမ်၏ ကြမ်းတမ်းသော ရိုက်နှက်မှုကြောင့် သူ အတော်လေး ဒဏ်ရာရသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း အလွန်အမင်း ညိုမဲမှောင်မိုက်နေကာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဒေါသများမှာ ဝူယွမ်ကို ပြာဖြစ်သွားအောင် လောင်မြိုက်ပစ်တော့မည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>စောစောက ဝူယွမ်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရခြင်းထက် ပို၍အရှက်ရစရာ ကောင်းလှသည်။ ထိုတိုက်ခိုက်မှုမျိုးမှာ စော်ကားမှုသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၊ မိုလင်းနှင့် အခြား တောင်ဂိုဏ်းတပည့်များမှာမူ ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဟုန်ယာတုန်မှ လူများမှာမူ မျက်နှာများ အလွန်အမင်း ပျက်ယွင်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ငါ့ရဲ့ဒေါသကို အောင်မြင်အောင် ဆွလိုက်တာပဲ...!”</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်းက အေးစက်စက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ နိဗ္ဗာန်အဆင့်ရှစ် အထွတ်အထိပ် ခွန်အားများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သော ယွမ်စွမ်းအင်လှိုင်းများမှာ သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာတော့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ယာ မိစ္ဆာတောင် ကိုယ်ခန္ဓာ...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေပြီး လက်ဟန်များမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အလျှင်အမြန် ပြောင်းလဲနေသည်။ များပြားလှသော ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ အရေပြားအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး၊ မူလအရေပြားအရောင်မှ ညို၀ါရောင်သို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲသွားကာ ခြောက်သွေ့သော တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ အရောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အရောင်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ လက်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ ညို၀ါရောင် ယွမ်စွမ်းအင်များမှာ လက်ထဲတွင် စုစည်းသွားပြီး ညိုဝါရောင်လှံရှည်တစ်စင်းအဖြစ် ရုပ်လုံးပေါ်လာလေသည်။ ထိုလှံရှည်ထံမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုန်ယာ မိစ္ဆာလှံ...”</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူက ဝူယွမ်ကို အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသဖြင့် အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ကွက်ကိုထုတ်သုံးကာ ဝူယွမ်ထံသို့ အစွမ်းကုန် အရှိန်ပြင်းပြင်း ထိုးစိုက်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ထိုမျှ အားကောင်းလှသော လှံတိုက်ချက်ရှေ့တွင်တောင် ဝူယွမ်မှာ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိ ရပ်မြဲရပ်နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>လှိထိပ်ဖြားင သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ဝူယွမ်က လက် ဆန့်ထုတ်ကာ လှံထိပ်ဖျားကို တိုက်ရိုက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထိုခဏ၌ သူ၏လက်မှာ ခရမ်းရွှေရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ပြိုင်ဘက်၏ လှံထိပ်ဖျားမှာ ကြေမွသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟိုကျန်းက ထိတ်လန့်အံ့ဩသွားသော်လည်း ဒေါသကြောင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ကင်းမဲ့နေပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး ယွမ်စွမ်းအင်များကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ကာ လှံဖျားကို ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ခွင်းလှံ...”</p> <p> </p> <p>လှံကိုယ်ထည်မှာ တုန်ခါသွားပြီး သူ၏ လက်ထဲရှိ လှံမှာ အရွယ်အစား ထပ်မံကြီးမားလာခဲ့သည်။ လှံထပ်ဖျားတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ စုစည်းနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိကျိန်းမတတ်ပင်။</p> <p> </p> <p>“ကြီးလာတာလား... ဒါပေမဲ့ အသုံးမဝင်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အထင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင် သူသည် လက်ခလယ်ကိုသာ ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်၏ လှံဖျားကို အသာအယာ တောက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက လက်ချောင်းတစ်ချောင်းတည်းနဲ့ ငါ့ရဲ့ လှံကြီးကို တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့...” ဟိုကျန်းက ဝူယွမ်ကို ရူးနေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြီးနေရင်ရော ဘာထူးမှာလဲ... မင်းရဲ့လှံက မမာဘူးလေ...” ဝူယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းမှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ ဟိုကျန်း၏ လှံပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများစွာ ထင်ကျန်သွားပြီး ခဏချင်းမှာပင် လုံးဝဥဿုံ ပျက်စီးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ငါ့ရဲ့ ဓားကြီးကို မြည်းစမ်းကြည့်ဦး...”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဝူယွမ်၏ ကိုယ်အတွင်းမှ လေပြင်းစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော လေပြင်းစွမ်းအားများမှာ သူ၏ ကိုယ်အတွင်းမှ ဟိန်းဟောက်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ မီတာပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော ကြီးမားသည့် ကန္တာရဓားကြီးတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကန္တာရဓားကြီးမှာ စင်မြင့်တစ်ခုလုံးနီးပါးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး ဓားသွားပေါ်တွင် အက်ကြောင်းအချို့ ရှိနေကာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ... အကြီးကြီးပဲ...”</p> <p> </p> <p>လေပြင်းခန်းမမှ တပည့်များမှာ ဝူယွမ် ထုတ်ဖော်လိုက်သော ကန္တာရဓားကြီးကို မြင်သောအခါ အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူမှားသွားကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ လေပြင်းခန်းမ၏ အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရပ်ဖြစ်ပြီး ကန္တာရဓား၏ အရွယ်အစားမှာ မိမိကိုယ်အတွင်းရှိ လေပြင်းစွမ်းအား မည်မျှပြင်းထန်သည်အပေါ် မူတည်သည်။ သို့သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော ကန္တာရဓားမျိုးကို မည်သည့်တပည့်ထံတွင်မှ သူတို့ မမြင်ဖူးထဲ့ကြချေ။ ထို့ပြင် ဝူယွမ်၏ ဓားထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လေပြင်းစွမ်းအားမှာ ပိုစူးရှပြီး စင်ကြယ်နေသည်ကို သူတို့ အတိုင်းသား ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ယင်းဟွမ်ဟွမ်၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာလည်း ဝိုင်းစက်သွားသည်။ ဝူယွမ်က ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးကာစ ရှိသေးသော်လည်း ကန္တာရဓားကို ဤမျှအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ဝူယွမ်၏ဟာကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားလွန်းလှသည်။ (ဓားနော်ဓား၊လက်ထဲကဓား၊ အတွေးမမှားကြနဲ့၊ အဟင်းအဟင်း)</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က “ငါ့ဓားကြီးရဲ့ ငတ်မွတ်မှုကို မင်း ခံစားမိရဲ့လား...”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save