Book List

<h2 style="text-align: center;">ခေတ်သစ်သမားတော်</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">အင်အားသုံး၍ မရနိုင်၊ ဉာဏ်သုံးမှသာ အနိုင်ရမည်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစု စံအိမ်ကြီး၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း၌ ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် သူ၏သား ဝမ်ရှင်းယဲ့တို့ နှစ်ဦးတည်း ထိုင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယန်မိသားစုရဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်း ဘယ်လို မြင်လဲ" ဟု ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်နေဆဲ အမူအရာဖြင့် "ကြောက်စရာကောင်းတယ်။ တကယ်ကို ကြောက်ခမန်းလိလိပါပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ညတည်းနှင့် ယန်မိသားစု၏ အဓိက အမာခံလူ ခုနစ်ဦးစလုံးကို ရှင်းလင်းသုတ်သင်ပစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သေဆုံးမှုတိုင်းကို မတော်တဆမှုများအဖြစ် ဖန်တီးထားသေး၏။ ဤလုပ်ရပ်ကား အလွန်တရာမှ ရက်စက်ပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "သူ့လုပ်ရပ်တွေက ပြတ်သားပြီး ရက်စက်လွန်းတယ်။ နောင်လာမယ့် ပြဿနာတွေ အတွက် ဘာအစအနမှ ချန်မထားခဲ့သလို သဲလွန်စဆိုလို့ တစ်စက်ကလေးမှကို မကျန်ခဲ့တာ။ တကယ်ကို ထူးချွန်လွန်းတဲ့ ကောင်လေးပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှယ်နင်လေး စေ့စပ်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာတော့ နှမြောစရာပင်။ ထိုသို့သာ မဟုတ်လျှင် သူမအား ယဲ့ပုဖန်နှင့် သဘောတူလိုက်၍လည်း ဘာမျှ မှားယွင်းမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "အဖေကရော... ဒီကိစ္စကို ယဲ့ပုဖန် လုပ်တာလို့ ထင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါ မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် "ကျန်းပေ့မြို့ရဲ့ ထိပ်သီး မိသားစုကြီး လေးခုထဲက တစ်ခုအနေနဲ့ ယန်မိသားစုရဲ့ အင်အားက ဘယ်လောက် ကြီးမားသလဲ။ နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဘယ်သူမှ သူတို့ကို မထိရဲခဲ့ကြဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ယန်ရွှယ်မင်က သူ့ညီမကို ဖမ်းဆီးသွားပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ယန်မိသားစုတစ်ခုလုံး သေပွဲဝင်သွားရတယ်။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူလုပ်သလဲ ဆိုတာ လူမိုက်တောင် သိနိုင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ဒါပေမဲ့ ယန်မိသားစုက နှစ်တွေတစ်လျှောက် ရန်သူတွေ အများကြီး မွေးထားခဲ့တာလေ။ အထူးသဖြင့် ယန်ရွှယ်မင် ဆိုရင် မောက်မာပြီး သောင်းကျန်းလွန်းလို့ လူတော်တော်များများကို စော်ကားခဲ့ဖူးတယ်။ တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကများ ဝင်လုပ်သွားတာ ဖြစ်နိုင်မလား"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ယန်မိသားစုကို ကလဲ့စားချေချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတာက ဒုတိယအချက်ပဲ။ အရေးအကြီးဆုံးက အဲဒီလို လုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိဖို့ပဲ" ဟု ခပ်လေးလေး ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှဟိုအောက်၊ ယန်မိသားစုနှင့် ရှီမိသားစုတို့ကို သူတို့၏ အသက်ကယ်ကြေးများ အဆက်မပြတ် ထုတ်ပေးလာအောင် လုပ်နိုင်သူ၊ အသက်မငဲ့ဘဲ တိုက်ခိုက်တတ်သော လူမိုက်တစ်ယောက်ကိုပင် သေမတတ် ကြောက်လန့်သွားအောင် လုပ်နိုင်သူ... ဤစွမ်းရည်မျိုးကား ယဲ့ပုဖန်လို လူမျိုးထံ၌သာ ရှိနိုင်လောက်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "အဖေက ယဲ့ပုဖန်ကို တော်တော်လေး အထင်ကြီးနေပုံရတယ်" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်။ သူက တကယ်ကို ရှားပါးလှတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ သူ တကယ်ကို ထူးချွန်လွန်းတယ်" ဟု ဝန်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ တစ်သက်နှင့်တစ်ကိုယ် ဤမျှ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်မျိုးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ဒါဖြင့် အဖေက ညီမလေးနဲ့ သူ့ကို သဘောတူလိုက်တော့မလို့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း "ယဲ့ပုဖန်က ဘယ်လောက်ပဲ စွမ်းအားကြီးပါစေ သူက လူတစ်ယောက်တည်းလေ။ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်၊ အနှစ် နှစ်ဆယ်လောက် နေရင်တော့ သူ သေချာပေါက် ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာမှာပါ။ နှမြောစရာ ကောင်းတာက ငါတို့ ဝမ်မိသားစုမှာ အဲဒီလောက်အထိ စောင့်ဆိုင်းဖို့ အချိန်မရှိတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစုသာ အောင်မြင်ချင်လျှင် အင်အားကြီးမားသော ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုကို ရှာရမည်။ ဤအတွက် ချန်ဆွန်းမိသားစုက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယှဉ်ကြည့်လိုက်မည်ဆိုလျှင် ယဲ့ပုဖန် တစ်ယောက်တည်း၏ အင်အားက ချန်ဆွန်းမိသားစု တစ်ခုလုံးနှင့် ဘယ်လိုမျှ မယှဉ်နိုင်ချေ။ အများကြီး ကွာခြားလွန်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူတစ်ယောက်က မည်မျှပင် ထူးချွန်နေပါစေ… ရာစုနှစ်ချီ သမိုင်းကြောင်းရှိသော မိသားစုကြီး တစ်ခုနှင့်တော့ ဘယ်လိုမျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤစေ့စပ်ပွဲ ကိစ္စကို သူတို့ ဆက်လက် အကောင်အထည် ဖော်ရပေမည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ဒါဆို အခု ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လောက်က ပြင်ဆင်ထားတဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ ရှေ့ဆက်ကြမလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစု တစ်နေ့လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ယဲ့ပုဖန်ကို နှိမ်နင်းရန် အလုပ်များနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့၏ အစီအစဉ်အရ သူသည် အင်အားမသုံးမီ ယဲ့ပုဖန်ကို ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဦးစွာ ဖျောင်းဖျမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စကားပြောဆိုမှု အဆင်ပြေပါက ယဲ့ပုဖန်အား ဝမ်ရွှယ်နင်အနားမှ ထွက်သွားရန် သဘောတူစေနိုင်ပြီး အားလုံးအတွက် အကျိုးရှိသော အခြေအနေတစ်ရပ် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ စေ့စပ်ညှိနှိုင်းမှုသာ ကျရှုံးသွားပါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော သေနတ်သမားများကို အသုံးပြု၍ ရန်သူအား ကျည်ဆန်မိုးများအောက်တွင် အသေသတ်ရန် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မလုပ်နဲ့... အခု ငါတို့ရဲ့ အစီအစဉ်က အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်။ အင်အားသုံးပြီး ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူး။ ဉာဏ်သုံးမှသာ အနိုင်ရနိုင်လိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က ပြတ်သားစွာဖြင့် "အဲဒီ သေနတ်သမားတွေကို ပြန်လွှတ်လိုက်တော့။ လောလောဆယ် သူတို့ကို ငါတို့ မလိုအပ်တော့ဘူး" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယန်မိသားစု၏ ကိစ္စသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက် တစ်ခု အဖြစ် တည်ရှိနေ၏။ ယဲ့ပုဖန်လို လူမျိုးကို လွယ်လွယ်ကူကူ မစော်ကားသင့်ပေ။ ထိုသို့မဟုတ်လျှင် နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးများကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့က လက်မခံဘူး ဆိုရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ချန်ဆွန်းမိသားစုက မကြာခင် ကျွန်တော်တို့ဆီ ရောက်လာတော့မယ်။ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း အချိန်ဆွဲထားလို့တော့ မရတော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်ပြီး "မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သူတို့ သဘောတူလာအောင် ဖြေရှင်းရမယ့် နည်းလမ်းကို ငါ စဉ်းစားပါ့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အခု မင်း ညီမလေးကို အိမ်ပြန်လာဖို့ သွားခေါ်ချေ။ ငါ ကိုယ်တိုင် သူတို့နဲ့ စကားပြောချင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ။ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှမ်ချဲ့က "အဲဒီကို ရောက်ရင် သတိထားနော်။ ယဲ့ပုဖန်နဲ့ ဘာပြဿနာမှ မဖြစ်စေနဲ့" ဟု ထပ်မံ သတိပေးလိုက်သေး၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့သည် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် စာကြည့်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက စိတ်ထဲမှ ကြိတ်တွေးလိုက်သည်။ "ဒီလောက် ရက်စက်တဲ့ လူကို ငါက ဘယ်လိုလုပ် သွားစစရာ အကြောင်းရှိမှာလဲ။ သွားစမိရင် ငါ ဘယ်လိုသေမှန်းတောင် သိလိုက်ရမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်တို့သည် ထမင်းစားစားပွဲတွင် အတူတကွ ထိုင်ကာ နံနက်စာ စားသုံးနေကြသည်။ သူတို့၏ အသွင်အပြင်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနွေးထွေးလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ရှောင်ဖန်... မနေ့ညက ကိစ္စ ငါ နင့်ကို မမေးရသေးဘူးနော်။ ရှောင်ကျင်းကို ဘယ်လို ကယ်လာခဲ့တာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါ လက်တစ်ချောင်းတောင် အားစိုက်ထုတ်စရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။ သူမကို ငါ ရှာတွေ့တဲ့ အချိန်မှာ ရှောင်ကျင်းက တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာဆိုတော့ ဒီအတိုင်းပဲ ခေါ်လာခဲ့လိုက်တာ" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမကို ဖမ်းသွားတဲ့ လူတွေကရော ဘယ်ရောက်သွားလို့လဲ" ဟု မေးလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "ငါလည်း မသိဘူးလေ။ အိမ်သာများ သွားနေကြသလားပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူတွေကို ငါ မတွေ့ခဲ့ရဘူး" ဟု ဖြေ၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က သူမ၏ မျက်စောင်းလှလှလေးဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ။ မပြောချင်လည်း နေပေါ့။ နင်က သိပ်လူလည်ကျတာပဲ" ဟု နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင်ပင် အောက်ထပ်မှ လူခေါ်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက်စောစောစီးစီး ဘယ်သူ ရောက်လာပါလိမ့်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က တံခါးဖွင့်ရန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘယ်သူ ရှိရဦးမှာလဲ။ နင့်အစ်ကိုပဲ နေမှာပေါ့" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ငါ့အစ်ကိုဆီမှာ ဒီအိမ်သော့ ရှိတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ တံခါးဝ၌ ရပ်နေသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ရှင်းယဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအရာက သူမကို အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်ကို... အစ်ကို့ဆီမှာ သော့ မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ ခေါင်းလောင်း နှိပ်နေရတာလဲ" ဟု သူမက မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အာ... အင်း... အစ်ကို သော့ကျန်ခဲ့လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့ကမူ စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ "ငါ့ဆီမှာ သော့ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တည်း အိမ်ထဲမှာ ဘာတွေလုပ်နေကြမလဲ ဆိုတာ ဘယ်သူက သိနိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ယဲ့ပုဖန် အလုပ်များနေချိန် သွားနှောင့်ယှက်မိ၍ ဒေါသထွက်သွားလျှင်ကော။ သူကတော့ ရုတ်တရက် နှလုံးရပ်ပြီး သေချင်သည့် ဆန္ဒ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က သိပ်မစဉ်းစားတော့ဘဲ ဝမ်ရှင်းယဲ့ကို အပေါ်ထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် သူမအစ်ကို၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ခန့်မှန်းမိပြီး ဖြစ်သော်လည်း "အစ်ကို... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သေး၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "အဖေ လွှတ်လိုက်လို့ပါ။ ညီမလေးကို အိမ်ခဏပြန်လာဖို့ သူက ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ခေါင်းခါယမ်းလျက် "ညီမ မပြန်ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစုထံသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြန်လည်ထွက်ခွာလာရန် အလွန် ခက်ခဲသွားမည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ အဖေက ဘာရည်ရွယ်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ညီမလေးနဲ့ မစ္စတာယဲ့ကို အိမ်ပြန်လာပြီး စကားပြောချင်ရုံ သက်သက်ပါ" ဟု ရှင်းပြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က သံသယဖြင့် "တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းလို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံကြမ္မာဆိုးက ယန်မိသားစုအပေါ် မည်သို့မည်ပုံ ကျရောက်သွားသည်ကို သူမ မသိရိုး အမှန်ပင်။ ထို့ပြင် သူမ၏ မိသားစုသည်လည်း ယဲ့ပုဖန်ကြောင့် အကြောက်တရားဖြင့် ဖိစီးနေရကြောင်း သူမ လုံးဝ မရိပ်မိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရှင်းယဲ့က "ဟုတ်တယ်။ အဖေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒါဟာ ညီမလေးရဲ့ ဘဝအတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စဖြစ်လို့ မစ္စတာယဲ့နဲ့ သေချာ စကားပြောချင်တယ်လို့ ပြောတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောလာသော်လည်း ဝမ်ရွှယ်နင်မှာ လုံးလုံးလျားလျား မယုံကြည်နိုင်သေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက် ယဲ့ပုဖန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်ပါ သခင်လေးဝမ်... ခင်ဗျား အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါ။ ကျွန်တော်တို့ နောက်မှ အတူတူ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူ၏ စကားမှာ အမှန်လော၊ အမှားလော ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း ဝမ်ရှင်းယဲ့မှာ အတင်းအကျပ် ဆက်မပြောရဲတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ဒါဆိုလည်း ကောင်းပါပြီလေ... ကျွန်တော် အရင် ပြန်နှင့်မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကမန်းကတန်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထွက်သွားသော သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ရွှယ်နင်က နားမလည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် "ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီနေ့ ငါ့အစ်ကို့ရဲ့ အမူအရာက နည်းနည်း တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလိုပဲ" ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘာတွေက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချာတော့ မပြောတတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတယ်။ သူ နင့်ကို ကြောက်နေသလိုပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် သူမအစ်ကို၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ ယန်မိသားစုဝင် ယန်ရွှယ်မင်လောက် မောက်မာပြီး သောင်းကျန်းမှု မရှိသော်ငြား သူသည် အလွန် မာနကြီးသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ သူ၏ အပြုအမူကို သူမ အတော်လေး အံ့အားသင့်နေမိခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်သည်။ သူက ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုသည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိထားပြီးသား ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူက "နင် စိတ်ထင်နေတာ နေမှာပါ" ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုကိစ္စကို ဆက်မစဉ်းစားလိုတော့ပေ။ ထို့နောက် သူမက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "အဖေက ငါတို့ကို ပြန်လာစေချင်နေတယ်။ အခု ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါက နင့်နောက်ကို လိုက်ပေးရုံသက်သက်ပဲလေ။ အဆုံးအဖြတ်ကတော့ နင်ပေးရမှာပေါ့" ဟု ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save