Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">နောက်ကွယ်မှ အကောင်ကြီးကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">အချိန်မှာ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရွှယ်နင်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိသေးပေ။ သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်း အနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် မှုခင်းတပ်ဖွဲ့မှ ယူနီဖောင်းဝတ် လူခုနစ်ယောက်၊ ရှစ်ယောက်ခန့်သည် သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာပြီး လမ်းပိတ်ရပ်လိုက်ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ကျွန်မ ဘာများ ကူညီပေးရမလဲရှင်" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အမှုတစ်ခု စုံစမ်းဖို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ယဉ်ကျေးမှု မရှိဟန်ဖြင့် ဖြေကြားလိုက်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်ကို တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ကာ "မင်းက ယဲ့ပုဖန်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... ကျုပ်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် စီမာဝေထံမှ သတိပေးချက်ကို ယခုလေးတင် ရရှိထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် သက်သေခံ ကတ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ပြလိုက်ပြီး "ငါက ကျန်းပေ့မြို့ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့က ကော်ကျင်းပဲ။ အမျိုးသားနေ့ အားလပ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့တဲ့ အမှုတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး မင်းဘက်က ပူးပေါင်းပါဝင် စုံစမ်းခံဖို့ လိုအပ်နေတယ်။ အခု ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဝမ်ရွှယ်နင်ကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို ပြောပြလို့ ရမလားရှင်" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"တောင်းပန်ပါတယ်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွေအရ လျှို့ဝှက်ထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းသည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူနှစ်ယောက် ချက်ချင်း ထွက်လာပြီး ယဲ့ပုဖန်အား ဖမ်းဆီး ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခဏလေး နေပါဦး..."</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် တစ်ယောက် စိတ်ပူသွားပြီး ဒေါသပေါက်ကွဲတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ယဲ့ပုဖန်က သူမကို တားမြစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူတို့က ငါ့ကို နည်းနည်းပါးပါး စစ်ဆေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။ ငါ ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..." </p> <p style="text-align:justify">မှုခင်းတပ်ဖွဲ့၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခြင်းကို တားဆီးခြင်းမှာ ပြဿနာ ဖြေရှင်းရာ မရောက်ကြောင်း ဝမ်ရွှယ်နင် သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် "စိတ်မပူနဲ့နော်... ကူညီပေးနိုင်မယ့် သူတစ်ယောက်ယောက်ကို ငါ အခုပဲ ရှာလိုက်မယ်" ဟု အလျင်စလို ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး။ ငါ ဥပဒေနဲ့ မလွတ်ကင်းတာ ဘာမှ မလုပ်ထားပါဘူး။ ငါ့ကို ယုံပါ... ခဏနေရင် ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် ကော်ကျင်းနှင့်အတူ ကုန်တိုက်ကြီးထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ကျန်းပေ့မြို့ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့ ရုံးသို့ ရောက်ရှိလာကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းသည် ချဉ်းကပ်၍ မရနိုင်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်လျက် မျက်နှာကို တင်းမာစွာ ထားရှိပြီး ယဲ့ပုဖန်ကို စစ်ကြောရေး အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သံခုံပေါ်တွင် လက်ထိပ်ခတ်ခံထားရလျက် ထိုင်နေသော ယဲ့ပုဖန်ကို သူက တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် "မင်းဆီကို ငါတို့ ဘာလို့ လာရတာလဲ ဆိုတာ မင်း သိလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးလျက် "သိတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်း အနည်းငယ် မှင်တက်သွား၏။ ဤသည်မှာ ပုံမှန် မေးနေကျ မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်ငြား တစ်ဖက်လူက ဤကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် အဖြေပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ပြောစမ်းပါဦး... မင်းဆီက ငါတို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဒါ မေးနေစရာ လိုသေးလို့လား။ သေချာပေါက် ပြဿနာ လာရှာတာပေါ့" ဟု ဖြေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းက မျက်နှာထားကို ပိုမို တင်းမာလိုက်ပြီး "ဘာစကား ပြောတာလဲ။ ငါတို့က ဥပဒေနဲ့အညီ လုပ်ဆောင်နေတာကွ" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ကျုပ် ဘယ်ဥပဒေကို ချိုးဖောက်ထားလဲ ဆိုတာ ပြောပြပါလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယန်မိသားစုက လူခုနစ်ယောက် တစ်ညတည်းနဲ့ သေဆုံးသွားတယ်။ ပြီးတော့ ယန်ရွှယ်မင်ကလည်း ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ဆုံးသွားတယ်။ ဒီကိစ္စတွေက မင်းနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်ဘူးလို့ ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ခင်ဗျားပဲ ကျုပ်ကိုယ်စား ပြောပြီးသွားပြီလေ။ ဒီကိစ္စတွေက ကျုပ်နဲ့ တကယ်ကို ဘာမှ မပတ်သက်ပါဘူး" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်း ထွက်ဆိုရင် သက်ညှာခွင့် ရမယ်ဆိုတာ မင်း သိလား"</p> <p style="text-align:justify">"သိပါတယ်... ကျုပ် အခု အရမ်းကို ရိုးသားစွာ ဖြေနေတာပဲလေ"</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းက "ယန်ရွှယ်မင်က မင်းရဲ့ ညီမ အိုရန်ကျင်းကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနောက် ယန်မိသားစုမှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ မင်းက သံသယ တရားခံ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို ငါ ယုံမယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယုံတာ၊ မယုံတာက ခင်ဗျား အပိုင်းလေ။ ကျုပ်ကို ဖမ်းချင်တယ် ဆိုရင် သက်သေ အထောက်အထား ထုတ်ပြ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါတို့ သက်သေ အထောက်အထားကို စောစောဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်ကျမှဖြစ်ဖြစ် ရအောင် ယူမယ်" </p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းက "အခု ပြောစမ်း... အဲဒီညက မင်း အတိအကျ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲ" ဟု မေးခွန်း ထုတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကျုပ် ညီမလေး အဖမ်းခံရတယ် ဆိုတာ ကြားကြားချင်း ကျုပ် အရမ်း ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမကို နေရာအနှံ့ လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ မြို့ပြင်က စွန့်ပစ်ထားတဲ့ စက်ရုံဟောင်း တစ်ခုမှာ ကျုပ် ညီမကို ဖမ်းသွားတဲ့ ကားကို တွေ့လိုက်ရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီနောက် ကျုပ် စက်ရုံထဲ ဝင်ရှာတော့ ကျုပ် ညီမကို တိုင်တစ်တိုင်မှာ ကြိုးတုပ်ထားတာ တွေ့တာနဲ့ သူမကို ဖြည်ပေးပြီး ခေါ်လာခဲ့တာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ရော..."</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ ကျုပ်တို့ အိမ်ပြန်လာကြတာပေါ့။ အဲဒီမှာ တစ်ညလုံး အိပ်နေခဲ့ရမှာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန်... မင်းရဲ့ ပြောဆိုပုံ အမူအရာကို သတိထားနော်"</p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ် အမူအရာ အရမ်း ကောင်းနေပါပြီ။ ခင်ဗျား မေးသမျှကို ဖြေပေးနေတာပဲလေ"</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး "အထဲက ပြန်ပေးဆွဲတဲ့ ကောင်တွေရော ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ဟု ထပ်မံ မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မသိဘူးလေ... ကျုပ် အဲဒီကို ရောက်သွားတဲ့ အချိန်မှာ အထဲမှာ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူး။ ကျုပ် ညီမကတော့ အဲဒီလူတွေက သူမကို ကြိုးတုပ်ထားပြီး ထွက်သွားကြတယ်လို့ ပြောတာပဲ။ တိကျတဲ့ အကြောင်းရင်းကိုတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ခင်ဗျားတို့ပဲ အဲဒီ ပြန်ပေးသမားတွေကို မိအောင် ဖမ်းသင့်တာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရင်း ကော်ကျင်းက "အဲဒီနောက် ဘာဆက်ဖြစ်လဲ။ အဲဒီညက မင်း ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့လဲ" ဟု ဆက်မေးလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီမလေးကို အိမ်ပြန်ပို့ပြီးတော့ ကျုပ်လည်း အိမ်ပြန်သွားတာပေါ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်လောက်က စပြီး ကျုပ် ဝမ်သခင်မလေးနဲ့ အတူတူ နေနေတာလေ"</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား အခုလေးတင် တွေ့ခဲ့တဲ့ အတိုင်းပဲ... သူမက ကျုပ်ရဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးလေ။ ပြီးတော့ ကျုပ်တို့က မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ”</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့ တစ်ညလုံး အတူတူ ရှိနေခဲ့ကြတာလား။ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါကတော့ တော်တော်လေး ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်တဲ့ မေးခွန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကို ပြောပြဖို့ ကျုပ် ဝန်မလေးပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် အလွန် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်လိုသော အမူအရာကို ဖန်တီးလိုက်ပြီး "ယောကျာ်းလေး တစ်ယောက်နဲ့ မိန်းကလေး တစ်ယောက် နှစ်ယောက်တည်း အတူတူ ရှိနေရင် ဘာတွေ လုပ်ကြမလဲ။ သေချာပေါက် လူကြီးတွေ လုပ်လေ့လုပ်ထရှိတဲ့ ကိစ္စတချို့ကို လုပ်ခဲ့ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ပဲ ကျုပ် ပြောပြလို့ ရမယ်။ ဒီထက် ပိုပြီး အသေးစိတ် ပြောပြနေရင် ဆင်ဆာ ညိသွားလိမ့်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မင်း..."</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းမှာ သူ၏ ဒေါသကို ဆက်လက် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်ကာ "ယဲ့ပုဖန်... မင်း ဒီလို အမူအရာမျိုး လုပ်နေရုံနဲ့ ငါက မင်းကို ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူးလို့ မထင်နဲ့နော်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းက ဒီအမှုရဲ့ အဓိက သံသယ တရားခံပဲ။ ငါ မင်းကို အချုပ်ထဲ အရင် ထည့်ထားပြီးမှ ဆက်စစ်လို့ ရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကျုပ် သိပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ချန်ဆွန်းမိသားစု ရှိနေတာကိုး" ဟု အေးအေးဆေးဆေးပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာပြောလိုက်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ယဲ့ပုဖန်သည် ဤအမှု၏ သံသယ တရားခံ ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့် သက်သေ အထောက်အထားမှ မရှိပေ။ သူ့ကို ဖမ်းဆီးလာရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ချန်ဆွန်းရှမ်းက သူ၏ အဆက်အသွယ်များနှင့် လွှမ်းမိုးမှုများကို အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ် ပြောတဲ့စကားကို ခင်ဗျား နားမလည်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကျုပ် ခင်ဗျားကို လုံလောက်တဲ့အထိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ အခု လုံလောက်ပြီ... မြန်မြန် လွှတ်ပေးလိုက်တော့။ မဟုတ်ရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ခင်ဗျား ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ သတိပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းက အလျင်အမြန် တည်ငြိမ်အောင် ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး "ယဲ့ပုဖန်... မင်းက ဒီကနေ အပြင်ထွက်ဖို့ စဉ်းစားရဲသေးတယ်ပေါ့လေ။ ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်... ဒီနေ့ မင်း အချုပ်ထဲ ဝင်ရဖို့ ကံပါလာပြီးသားပဲ" ဟု ရိသဲ့သဲ့ ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ခင်ဗျား လွန်လွန်ကျွံကျွံတွေ တွေးနေပြီ။ ကျုပ်ကို ဖမ်းဆီးဖို့ ခင်ဗျားမှာ လုံးဝ အခွင့်အရေး မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လက်ကို တစ်ချက် ခါလိုက်ရာ လက်ထိပ် အတွင်းမှ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ကျွတ်ထွက်သွားပြီး သံခုံပေါ်မှ မတ်တပ်ရပ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူတွင် ဤမျှလောက် စွမ်းရည်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့သော ကော်ကျင်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး သူ၏ ခါးရှိ လက်နက်ဆီသို့ အလျင်အမြန် လက်လှမ်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်မှာပင် သူ၏ မျက်စိရှေ့သို့ အနက်ရောင် မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ် ရောက်ရှိလာပြီး ထိုစာအုပ်ပေါ်တွင် "ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်" ဟူသော စာလုံး သုံးလုံးကို ရေးသားထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းမှာ မှင်တက်သွား၏။ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့ အထူး သက်သေခံ လက်မှတ်ကို သူ သိရှိထားပေသည်။ သူသည် သေနတ်ဆွဲထုတ်မည့် အလုပ်ကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ထိုမှတ်စုစာအုပ်လေးကို သတိထားကာ လှမ်းယူလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်၏ ဓာတ်ပုံကို ကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်း၏ ဘေးတွင် သေးငယ်သော စာလုံးလေးများဖြင့် ရေးသားထားသည်မှာ- "ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်၏ စတုတ္ထမြောက် အကြီးအကဲ - ယဲ့ပုဖန်"</p> <p style="text-align:justify">ထိုစာကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်နှင့် သူသည် အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး လက်များ တုန်ယင်လာကာ လက်မှတ်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချမိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရ၏။ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်မှ လူများမှာ အလွန် ကြောက်စရာ ကောင်းနေပြီ ဖြစ်ကာ ယခု သူ့ရှေ့ရှိလူမှာ မြင့်မားသော ရာထူးနှင့် ကြီးမားသော အာဏာကို ကိုင်စွဲထားသည့် စတုတ္ထမြောက် အကြီးအကဲပင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကဲ့သို့သော နောက်ခံမျိုး ရှိသူများကို သူ့အနေဖြင့် မဆိုထားနှင့်။ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့၏ အမြင့်ဆုံး အကြီးအကဲများပင်လျှင် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် မရဲဝံ့ကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">"တ... တောင်းပန်ပါတယ် မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျားမှန်း ကျွန်တော်တို့ တကယ် မသိခဲ့လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">သူက အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ဖြင့် တောင်းပန်ရင်း လက်မှတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သေချာစွာ ကိုင်၍ ပြန်လည် ပေးအပ်လိုက်လေသည်။ အကယ်၍ ယဲ့ပုဖန်သာ ဤကိစ္စအတွက် တကယ် ဒေါသထွက်သွားပါက သူ အလုပ်ပြုတ်သွားနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ထားလိုက်ပါတော့... ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို ကျုပ် သိပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဤကဲ့သို့သော သာမန်လူ တစ်ယောက်နှင့် အငြင်းပွားနေရန် ပျင်းရိနေပြီဖြစ်ရာ "ကျုပ် အခု သွားလို့ ရပြီလား" ဟုသာ မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရ... ရပါတယ်ဗျာ။ သေချာပေါက် ရပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းက ကမန်းကတန်း ဖြေလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူက ထွက်သွားရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်းမှာ သူ့အနေဖြင့် နောက်ထပ် တာဝန်ခံရန် မလိုတော့ကြောင်း ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ အလွန် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ခြေနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းပြီးနောက် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ "စကားမစပ်... ကျုပ်ရဲ့ သရုပ်မှန်ကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်နော်။ ခင်ဗျား ဘာပြောရမလဲ ဆိုတာကို သိမှာပါ။ အကယ်၍ ပေါက်ကြားသွားခဲ့ရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေကို ခင်ဗျားပဲ တာဝန်ယူရလိမ့်မယ်" ဟု သတိပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကော်ကျင်းက ချက်ချင်းပင် ရင်ဘတ်ကိုပုတ်ကာ "မပူပါနဲ့... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့် ရင်ထဲမှာပဲ ထားပါ့မယ်။ သေတဲ့အထိ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးဗျာ" ဟု အာမခံလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူ့ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ စစ်ကြောရေး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာကာ မှုခင်းတပ်ဖွဲ့ ရုံးထဲမှ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်လာခဲ့တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အနောက်တွင် ကော်ကျင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သူ၏ နဖူးမှ ချွေးများကို အဆက်မပြတ် သုတ်ရင်း လျှို့ဝှက်စွာဖြင့် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေမိ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီကောင်လေးက အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်လို့ ရတဲ့ သာမန်ကောင်လေး တစ်ယောက်လို့ ငါ အစက ထင်ထားခဲ့တာ။ တကယ်တော့ သူက နောက်ကွယ်က အကောင်ကြီးကြီး ဖြစ်နေတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save