Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၇၁</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်သူတစ်ထောင်သေ၊ မိမိရှစ်ရာနာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">"ဒါကို ပြောတာလား... ဒါက အတုကြီးပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စကားပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူ၏ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်ပြလိုက်ရာ သွေးအိတ်ငယ်လေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။ ကျန်းနန်မြို့တွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းစဉ်က ဤအရာကို သူ အလွန်စိတ်ဝင်စားခဲ့သဖြင့် ရုပ်ရှင်ကုမ္ပဏီမှ အချို့ကို ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်အတွင်း ထည့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">စနိုက်ပါသမား ပစ်ခတ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ သေချင်ယောင်ဆောင်ရမည်ဟု ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုသူက ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံ ပစ်ခတ်လာနိုင်ပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူက သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ဝမ်ရွှယ်နင်ကိုမူ အပြည့်အဝ အကာအကွယ် ပေးနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။ အသက်လုရသည့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သွေးအိတ်ကို ညှစ်ထုတ်ပြီး စနိုက်ပါကျည်ဆန် ထိမှန်သည့် ဒဏ်ရာအသွင် ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို နင်က လုံးဝ ဒဏ်ရာမရခဲ့ဘူးပေါ့လေ" ဝမ်ရွှယ်နင်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသည်ကို ရပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အင်း..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို စောစောက အားလုံးက ငါ့ကို လိမ်ဖို့ လုပ်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါကတော့..." </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ ယဲ့ပုဖန်သည် ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ဒေါသကို ရိပ်မိတော့သည်။ သူက ကမန်းကတန်းပင် ရှင်းပြလိုက်၏။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါက မင်းကို လိမ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒီ စနိုက်ပါသမားကို လိမ်ဖို့ လုပ်တာပါ။ ငါသာ သေချင်ယောင်မဆောင်ရင် သူက နောက်တစ်တောင့် ထပ်ပစ်လာမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"ပတ်ဝန်းကျင်က မှောင်နေတာပဲ။ နင် သေချင်ယောင်ဆောင်နေတာကို သူက ဘယ်လိုလုပ် မြင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"မြင်တာပေါ့... အခုခေတ် စနိုက်ပါသေနတ်တွေက ညကြည့်မှန်ပြောင်းတွေ ပါတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">အမှန်တကယ်တော့ ယဲ့ပုဖန်သည် စနိုက်ပါသေနတ်၏ မှန်ပြောင်းကို တစ်ခါမျှ အသုံးမပြုဖူးသဖြင့် သူ၏ သွေးများကို မြင်နိုင်၊ မမြင်နိုင် မသိရှိသော်လည်း ဤအချိန်တွင်မူ ဤသို့သာ အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က မကျေမချမ်းဖြင့် "ဒါဆိုလည်း နင်က သေချင်ယောင်ပဲ ဆောင်ရမှာလေ။ ဘာလို့ ငါ့ကိုပါ လိမ်ပြီး ငိုအောင် လုပ်ရတာလဲ" ဟု ရန်တွေ့လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"အစ်မကြီးရာ... စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ အခု မင်းက ငါ့ရဲ့ ချစ်သူပဲလေ။ ငါ သေသွားတာကို မင်းက ဘေးမှာ ရယ်နေရင် စနိုက်ပါသမားက ယုံပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီကိစ္စကတော့ ထားပါတော့... ဒါပေမဲ့ နင် ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကရော"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အဲဒါက ငါ လိမ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ။ ငါသာ အသက် ပြန်ရှင်လာရင် ငါ့မှာ ရည်းစား ဘယ်နှစ်ယောက်ပဲ ရှိရှိ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး ဆိုတာလေ" ဟု ပြန်ချေပလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ပါးပြင်လေးများ ရဲတက်သွားပြီး "ငါက စိတ်ထဲရှိတာကို ပြောလိုက်တာလေ။ အတည်မှ မဟုတ်တာ" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ယောကျာ်းကောင်းတို့ မည်သည် စကားတစ်ခွန်း ပြောပြီးရင် တည်ရမယ်လေ။ မင်း ပြောပြီး မိနစ်ပိုင်း အတွင်းမှာပဲ စကားပြန်ဖျက်လို့ မရဘူး" ဟု အံ့ဩဟန်ဖြင့် အော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါက မိန်းမလေ။ ယောကျာ်းမှ မဟုတ်တာ။ ငါ စိတ်ရှိသလို စကားဖျက်လို့ ရတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် စကားပြောရင်း တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ မှောင်မည်းနေသော ညကောင်းကင်ယံကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒါနဲ့... အဲဒီ စနိုက်ပါသမား ထွက်သွားပြီလား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မပူပါနဲ့... သူ ထွက်သွားတာ ကြာပါပြီ။ မဟုတ်ရင် ငါ ထရဲပါ့မလား"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် "နင် ဘယ်လို သိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ခံစားလို့ ရတယ်လေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က နောက်ပြောင်နေသယောင် ရှိသော်လည်း သူ၏ လေသံမှာ အလေးအနက် ရှိလှပေသည်။ စနိုက်ပါသမား ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ ခံစားနေရသော အန္တရာယ် အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်ရာ ဤသည်မှာ သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကားပေါ် မြန်မြန်တက်ကြရအောင်။ ဒီမှာနေရတာ အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် စကားပြောပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်ကို ဆွဲကာ သူမ၏ ကားထဲသို့ ဝင်ပြီး လျင်မြန်စွာ မောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အိမ်ပြန်ရောက်သော အခါတွင်မူ သူမ၏ ဒေါသက မပြေနိုင်သေးချေ။ သူမက ယဲ့ပုဖန်ကို တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ "နင် ငါ့ကို လိမ်ခဲ့လို့ ငါ အကြာကြီး ငိုခဲ့ရတယ်။ မျက်လုံးတွေလည်း ဖောင်းကားနေပြီ။ အဲဒီအတွက် နင် ဘာလုပ်ပေးမှာလဲ" ဟု ရန်တွေ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အဲဒါက ငါ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ စနိုက်ပါသမားတွေက ငါတို့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလေ။ ငါ့အသက်က အချိန်မရွေး ပေးလိုက်ရနိုင်တဲ့ အနေအထားမို့လို့ ငါ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိခဲ့ဘူး" ဟု ဖြေရှင်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အဲဒါတွေ ဂရုမစိုက်ဘူး။ နင် ငါ့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် "ကောင်းပါပြီလေ... ငါ ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးရမလဲ" ဟု မေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အခု အဝတ်အစား သွားလဲလိုက်မယ်။ ပြီးရင် ငါ့ကို တစ်ကိုယ်လုံး နှိပ်ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဝမ်းသာအားရ သဘောတူလိုက်၏။ "ပြဿနာ မရှိပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">နှိပ်နယ်ပေးရမည် ဆိုသော အလုပ်မှာ သူ့အတွက် အထူးအဆန်း မဟုတ်ပေ။ ကျောက်ကျောကဲ့သို့ ချောမွတ်နေသော သူမ၏ အသားအရေနှင့် ထိုအံ့မခန်း ခံစားချက်ကို တွေးမိရုံဖြင့် သူ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချမိသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ပြစ်ဒဏ်လော၊ ဆုလာဘ်လော။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမှာ ခဏစောင့်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားကာ မကြာမီမှာပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော ဇာနားပါးပါး ပါသည့် ညဝတ်အင်္ကျီလေးကို ဝတ်ဆင်၍ ပြန်ထွက်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားရ၏။ ဝမ်ရွှယ်နင်ကို ညဝတ်အင်္ကျီဖြင့် မြင်ဖူးသည်မှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း ယခင်က သူမသည် အတွင်းခံများ ဝတ်ဆင်ထားလေ့ရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမသည် အတွင်းခံ ဝတ်ဆင်ထားပုံ မရဘဲ သူမ၏ အလှတရားများမှာ ပါးလွှာသော ဇာသားအောက်တွင် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ နှာခေါင်းထဲမှ အပူရှိန်များ တက်လာကာ သွေးများပင် ပန်းထွက်တော့မည့် အလား ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီမိန်းကလေးက ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနားသို့ လျှောက်လာကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။ "ကဲ... စလိုက်တော့"</p> <p style="text-align:justify">ဇာသားပါးလေးအောက်မှ ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ယဲ့ပုဖန်၏ စိတ်ထဲတွင် စကားတစ်ခွန်း ဝင်လာ၏။ "တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အဝတ်ဗလာထက် အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားချိန်တွင် ပို၍ပင် ညို့ယူဖမ်းစားနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်"</p> <p style="text-align:justify">ယခုမှပင် ဤစကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ အမှန်တကယ် နားလည်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်မှု ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။ သူ၏ နှာခေါင်းသွေးများပင် လျှံထွက်တော့မည် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်က သူ့ကို ပို၍ပင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။ ဒီအမျိုးသမီးက ဘာဖြစ်သွားတာလဲ။ စနိုက်ပါကျည်ဆန်ကြောင့် သူမ၏ ဦးနှောက်များ ထိခိုက်သွားတာလား။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဘာကို စောင့်နေတာလဲ။ မြန်မြန် စတော့လေ။ ဒါက နင့်အတွက် ပြစ်ဒဏ်လို့ ငါ ပြောပြီးသားပဲကို" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယဲ့ပုဖန်၏ စိတ်ထဲ၌ မြင်းရိုင်းတစ်သောင်း ကဆုန်စိုင်းသွားသကဲ့သို့ ဗြောင်းဆန်နေတော့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို ပြစ်ဒဏ်ပါတကား။</p> <p style="text-align:justify">ကြည့်ရုံသာ ကြည့်ခွင့်ရှိပြီး စားခွင့်မရှိခြင်းကပင် နှိပ်စက်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ယခုမူ ကြည့်ရုံတင်မက ထိတွေ့ရဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း ဘာမှ လုပ်ခွင့်မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့သဖြင့် သူသည် ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ တင်လိုက်ရတော့သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများက သူမ၏ အသားအရေနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ရင်ထဲမှ ရာဂမီးတောက်မှာ ဓာတ်ဆီအိုးထဲသို့ မီးစပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တဟုန်းဟုန်း ပိုမို တောက်လောင်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟို... ရွှယ်နင်… ငါ ဒီတစ်ခါတော့ မှားသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါလား"</p> <p style="text-align:justify">"မရပါဘူး... အမှားလုပ်ရင် အပြစ်ဒဏ် ခံရမှာပဲ။ ဆက်နှိပ်ပေး"</p> <p style="text-align:justify">"အိုကေ..."</p> <p style="text-align:justify">အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ယဲ့ပုဖန်သည် စက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား နှိပ်နယ်ပေးလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်မည် စိုးသောကြောင့် မျက်လုံးများကိုပင် တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းမှာ ဘာမျှ အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိချေ။ မျက်လုံးဖြင့် မမြင်ရသော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်က မြင်ကွင်းများကို စိတ်ကူးဖြင့် ပုံဖော်နေပြီး ညဝတ်အင်္ကျီအောက်မှ အလှတရားများကို အလိုအလျောက် မြင်ယောင်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ တစ်ဆင့် ကူးစက်လာသော ခံစားချက်မှာ လျှပ်စီးကြောင်း တစ်ခုအလား သူ၏ အာရုံကြောများကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ တကယ့်ကို နှိပ်စက်မှုပင်။ သူ၏ ရင်ထဲမှ အလိုဆန္ဒများမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး ဝမ်ရွှယ်နင်ကို ယခုချက်ချင်းပင် ပိုင်ဆိုင်လိုသည့် စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ရွှယ်နင်က တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်၏။ "ငါ နင့်ကို မေးစရာ ရှိတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ပြောလေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က စကားပြောခြင်းဖြင့် သူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းနိုင်ရန် မျှော်လင့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ငါ့ကို တွန်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သေနတ်နဲ့ ပစ်တော့မယ် ဆိုတာကို နင် ဘယ်လို သိတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အကြိမ်ကြိမ် လုပ်ကြံခံရပြီးတဲ့ အခါမှာ မင်းလည်း အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမျိုး ရလာလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အော်..."</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ဆက်မေးပြန်သည်။ "ငါ့ကို တွန်းချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာ နင် ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ နင့်မှာ သံချပ်ကာ ပါလို့ မသေဘူး ဆိုတာကို ကြိုသိနေလို့လား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလို ဖြစ်မှာလဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ရုပ်ရှင်ရိုက်နေတာမှ မဟုတ်တာ။ ကျည်ဆန်က ထွက်လာပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ အတွေးပေါင်းစုံ တွေးနေဖို့ အချိန်မှ မရှိတာ"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီအချိန်မှာ ဘာကိုမှ တွေးဖို့ အချိန်မရခဲ့ပါဘူး။ မင်းကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ ငါ့ရဲ့ စိတ်အသိက အလိုလို တွန်းချမိသွားတာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဒါဆိုရင် နင်က ငါ့အတွက်နဲ့ နင့်အသက်ကို စွန့်ဖို့တောင် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့၊ ဟုတ်လား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားခဲ့ဘူး။ မင်းကို အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ ခံစားချက် တစ်ခုပဲ ရှိခဲ့တာ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ အခုလေးတင် စဉ်းစားကြည့်တယ်... တကယ်လို့ အဲဒီနေရာမှာ ငါသာ ဆိုရင်လည်း နင့်အတွက် အသေခံမှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်၏။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသော်လည်း စကားလုံးများကိုမူ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နင် အသက်ရှူရပ်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ငါ့နှလုံးသား တစ်ခုလုံး ကွဲကြေသွားသလို ခံစားခဲ့ရတာ။ တကယ်လို့ နင်သာ နိုးမလာတော့ဘူး ဆိုရင် ငါလည်း နင့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့မှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ရိုးသားလှသော ရင်ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပုဖန်မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရပြီး သူ၏ ရင်ထဲမှ ရာဂမီးတောက်များပင် အနည်းငယ် ငြိမ်းအေးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ရင်ထဲမှ အပြန်အလှန် ချစ်မြတ်နိုးသည့် ခံစားချက်များ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်ကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားနေရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုတိုတောင်းလှသော အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် “စကားမပြောသော်လည်း စကားပြောသည်ထက် ပို၍ နက်နဲသော” အခြေအနေမျိုးကို သူ ထပ်မံ ကြုံတွေ့လိုက်ရပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်၏။ ဤပြစ်ဒဏ်မှာ သူ့တစ်ဦးတည်းကိုသာ ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ရန်သူတစ်ထောင်ကို သတ်လျှင် မိမိဘက်မှ ရှစ်ရာ နာရသည်ဟူသော ဆိုရိုးစကား အတိုင်းပင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော ဝမ်ရွှယ်နင်မှာလည်း ပို၍ပင် ရိုက်ခတ်မှု ပြင်းထန်နေပုံရပေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save