Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၇၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ခံစားချက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">"နားလည်ပါပြီ... သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရွှမ်ချဲ့"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီး ချန်ဆွန်းရှမ်းကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲသို့ ရောက်လာသည်နှင့် ချန်ဆွန်းရှမ်းက "အမေ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ ခေါ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက အေးစက်သော လေသံဖြင့် "မနေ့ညက ကိစ္စက မင်းရဲ့ လက်ချက်လား" ဟု တည့်တည့်မတ်မတ်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အမေ ဘာကို ပြောချင်တာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့ရှေ့မှာ အရူးလုပ်နေတုန်းပဲလား" </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် စားပွဲကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်ချလိုက်ပြီး "မင်းက မှုခင်းတပ်ဖွဲ့ကို သုံးပြီး လူဖမ်းခိုင်းတယ်။ ကျန်းနန်ပြည်နယ် သိုင်းအသင်းချုပ် ဥက္ကဋ္ဌကို အသုံးချပြီး သူများလက်နဲ့ ဖျက်ဆီးခိုင်းတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ စနိုက်ပါသမားအထိပါ သုံးလာတယ်ပေါ့လေ။ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလာပါလား" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်း တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွား၏။ ဤကိစ္စကို သူ၏ မိခင် သိရှိသွားမည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သော်လည်း ဤမျှ မြန်ဆန်စွာ ပေါ်ပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">"အမေ... ကျွန်တော်..."</p> <p style="text-align:justify">သူ ရှင်းပြချင်သော်လည်း လောလောဆယ်တွင် သင့်တော်သော အကြောင်းပြချက် မရှာနိုင်သေးချေ။</p> <p style="text-align:justify">ယခင်က မြို့တော်တွင် ရှိစဉ်ကမူ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး မသိအောင် မကောင်းမှု အမျိုးမျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းသဖြင့် သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ချိန် မရလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းလို လူမိုက်ကများ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ရတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ချန်ဆွန်းရှမ်း၏ ပါးကို ဖြောင်းခနဲ မြည်အောင် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အမေ... အမေက ကျွန်တော့်ကို တကယ်ကြီး ရိုက်တာလား"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် သူ၏ အရေခြုံထားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ရိုက်ခံလိုက်ရသော သူ၏ ပါးကို အုပ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "အမေ... ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ အပြစ်တင်နေတာလဲ။ ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်က ကျွန်တော့်မိန်းမကို လုသွားတာလေ။ သူ့ကို သတ်သင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည် ချေပလိုက်၏။ "မင်းမိန်းမ ဆိုတာက ဘာကို ပြောတာလဲ။ မင်းနဲ့ ဝမ်ရွှယ်နင်က လူကြီးချင်း နှုတ်ကတိ ပေးထားရုံပဲ ရှိတာလေ။ တရားဝင် စေ့စပ်ထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ လက်ထပ်ထားတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် မင်းမိန်းမ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">မိခင်ဖြစ်သူ တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် ပါးစပ်ပိတ်ကာ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"အမေ... ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း သိပါပြီ။ အဲဒီကောင်လေးက ဘာမှ မမှားပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ စိတ်နေသဘောထားကို ကောင်းကောင်း သိပေသည်။ အခြေအနေ တစ်ခုခု ဖြစ်လာလျှင် သူက အတင်းအကျပ် လုပ်နေ၍ မရဘဲ ထိုသို့ လုပ်ပါက နောက်ဆက်တွဲက ပိုဆိုးသွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့် သူက ခေါင်းငုံ့ပြီး အမှားဝန်ခံလိုက်လျှင်မူ သူ၏ မိခင်က အလွယ်တကူ ခွင့်လွှတ်တတ်သည်ကို သူ သိထားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက သူမ၏ သားအရင်း မဟုတ်ပါလား…။</p> <p style="text-align:justify">ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွား၏။ "မင်းရဲ့ အမှားကို သိတာ ကောင်းပါတယ်။ ကံကောင်းလို့ ဒီတစ်ခါမှာ ကြီးကြီးမားမား အကျိုးဆက်တွေ မဖြစ်ခဲ့လို့သာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းကို လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"အခုချက်ချင်း ခရီးစဉ် ပြင်ဆင်တော့။ ငါတို့ မနက်ဖြန် ကျန်းပေ့ကနေ ထွက်ကြမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက "ကျွန်တော်တို့ ဘယ်သွားမှာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မြို့တော်ကို ပြန်မှာပေါ့။ မင်းကို ဒီမှာ ဆက်ပြီး သောင်းကျန်းခွင့် ပေးထားမယ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက ခေါင်းငုံ့ကာ "နားလည်ပါပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကျန်တဲ့ အချိန်တွေမှာ အိမ်မှာပဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေ။ အပြင်ထွက်ပြီး ပြဿနာ မရှာနဲ့တော့"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် စကားပြောပြီးနောက် သူမ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ ချန်ဆွန်းရှမ်းက "အမေ... အမေ ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက ပြဿနာတွေ ရှာထားပြီး ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားမလို့လား။ သေချာပေါက် သူတို့ကို သွားပြီး တောင်းပန်ရမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ချန်ဆွန်းရှမ်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ အဲဒီကောင်... မင်းကို ငါ လွယ်လွယ်နဲ့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ကုမ္ပဏီတွင် အလုပ်လုပ်နေသော်လည်း နံနက်ခင်း အချိန်အတော်များများကို ယဲ့ပုဖန်နှင့်အတူ ချိုမြိန်စွာ ဖြတ်သန်းနေခဲ့သဖြင့် သူမ၏ အလုပ်ထိရောက်မှုက သိပ်မရှိလှပေ။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အရေးကြီးသော အလုပ်များ မရှိဘဲ မည်သူကမျှလည်း သူမတို့ကို ဝင်ရောက် မနှောင့်ယှက်ကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ယဲ့ပုဖန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ "အခု မွန်းတည့်တော့မယ်။ ငါတို့ ဘာစားကြမလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားတော့သည်။ "နင် ဘာကြည့်နေတာလဲ။ လျှောက်မတွေးနဲ့နော်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း "ငါ လျှောက်တွေးနေတာလား ဆိုတာ မင်းက ဘယ်လိုသိလဲ။ မင်းလည်း အဲဒီလို တွေးနေလို့ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု စနောက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">မနေ့ညက အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားကာ သွေးချင်းချင်း နီနေတော့သည်။ "ငါ မတွေးပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"မတွေးဘူးဆိုရင် ငါ လျှောက်တွေးနေတာကို မင်းက ဘယ်လိုသိတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"နင့်ရဲ့ ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ရုံနဲ့ သိတာပေါ့။ နင့်စိတ်ထဲမှာ ကောင်းတာ တစ်ခုမှ မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလောက်တောင် တော်တာလား။ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ငါ တကယ်ပဲ လျှောက်တွေးနေတာ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး နားနားသို့ ကပ်ကာ "ရုံးခန်းထဲမှာ တစ်ခါလောက် စမ်းကြည့်ချင်လား" ဟု တိုးညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် ချက်ချင်းပင် အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားပြီး "အခုချက်ချင်း ငါ့ကို လွှတ်စမ်း။ ဒါ ကုမ္ပဏီလေ... လျှောက်မလုပ်နဲ့ဦး" ဟု တားလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်မှာပင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဖုန်းသံ မြည်လာလေသည်။ ယဲ့ပုဖန်က သူမကို ဆက်လက် မစနောက်တော့ဘဲ ဖုန်းဖြေကြားခွင့် ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းနေသော နံပါတ်တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ ဖုန်းကိုင်လိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရွှယ်နင်... အန်တီ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးပါ"</p> <p style="text-align:justify">"အာ" </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် အတော်လေး အံ့ဩသွားသည်။ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ဤအချိန်တွင် သူမထံ ဖုန်းဆက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူမက အမြန်ပင် "မင်္ဂလာပါ အန်တီ" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။ ချန်ဆွန်းရှမ်းက မနေ့ညကမှ သူ့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင် သူ၏ မိခင်က ဖုန်းဆက်လာခြင်းမှာ ဘာလုပ်ရန် ဖြစ်နိုင်သနည်း။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "ရွှယ်နင်... မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တာတွေကို အန်တီ ကြားပြီးပါပြီ။ အန်တီ ချန်ဆွန်းရှမ်းကို အခုပဲ သင်ခန်းစာ ပေးလိုက်ပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အော်..." ဝမ်ရွှယ်နင်သည် တစ်ဖက်လူ၏ သဘောထားကို မသိသဖြင့် ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ အသံလေး ပြန်ပေးလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ဆက်ပြောသည်၊ "ရှမ်းအာက အန်တီ့ကို အသိမပေးဘဲ ကွယ်ရာမှာ လုပ်ခဲ့တာပါ။ အန်တီ ဒီကိစ္စကို မသိခဲ့ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အန်တီ့ရဲ့ သား ဖြစ်နေတော့ သူကိုယ်စား သမီးနဲ့ ရှောင်ယဲ့ကို အန်တီ တရားဝင် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိသေးချေ။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ယဲ့ပုဖန်က အထိနာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အမျိုးသားက ဤတောင်းပန်မှုကို လက်ခံမည်လား၊ ငြင်းပယ်မည်လား ဆိုသည်ကို သူမ မသိသဖြင့် "အော်" ဟုသာ ထပ်မံ ဖြေလိုက်ရပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ဆက်ပြောသည်၊ "ရွှယ်နင်... ယွမ်ရှန်ကလပ်က နံပါတ် ၁ စားသောက်ဆိုင်မှာ နေ့လယ်စာ စားဖို့ စီစဉ်ပေးပါလား။ အန်တီ သမီးတို့ အားလုံးကို နေ့လယ်စာ ဖိတ်ကျွေးရင်း ရှောင်ယဲ့ကို တရားဝင် တောင်းပန်ချင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် ဘာပြန်ပြောရမည်ကို မသိသဖြင့် ဘေးရှိ ယဲ့ပုဖန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန် နီးကပ်စွာ ရှိနေကြပြီး အခန်းတွင်းမှာလည်း တိတ်ဆိတ်နေသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်သည် စကားပြောသမျှကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် သူမက ဖုန်းထဲသို့ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အန်တီ... ခဏနေရင် တွေ့ကြတာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းချပြီးနောက် သူမက ယဲ့ပုဖန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ "နင် တကယ်ပဲ သွားမလို့လား" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "သွားရမှာပေါ့... ငါ သူတို့ကို ကတိပေးလိုက်ပြီပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့ အန်တီ ချန်ဆွန်းက လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ သူမက ချန်ဆွန်းရှမ်းရဲ့ အမေလေ။ ဒါ ထောင်ချောက် တစ်ခု ဖြစ်နေမှာကို နင် မကြောက်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အဲဒီလိုတော့ ငါ မထင်ပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "အကြောင်းပြချက်တော့ မရှိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်က အဲဒီလို ပြောနေလို့ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးခြင်း ဖြစ်ကာ တစ်ကြိမ်တည်းသာ တွေ့ရသေးသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးအပေါ် သူ အထူးပင် သဘောကျွန်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း အကြောင်းပြချက် ရှာမရချေ။ တစ်ဖက်လူအပေါ် အထူး ရင်းနှီးမှု တစ်ခုကို ခံစားနေရပြီး ၎င်းမှာ သူ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်ကမူ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဒါပေမဲ့ ငါတော့ နည်းနည်း စိတ်မအေးဘူး။ အန္တရာယ်များ ရှိနေမလား" ဟု မေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p style="text-align:justify">"မပူပါနဲ့... တကယ်လို့ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ငါ့ကို တစ်ခုခု လုပ်ချင်တယ် ဆိုရင်တောင် ယွမ်ရှန်ကလပ်ကို ရွေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ အထူးသဖြင့် နင်ပါ အတူရှိနေတဲ့ အချိန်မျိုးမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ချေ။ အရာအားလုံးက စွမ်းအားပေါ်တွင်သာ မူတည်လေသည်။ အကယ်၍ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးတွင် ပရိယာယ် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေလျှင်တောင်မှ သူက ဖောက်ထွက်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယဲ့ပုဖန်နှင့်အတူ ကုမ္ပဏီမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြကာ ယွမ်ရှန်ကလပ်သို့ သွားကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ရှန်ကလပ်သည် ကျန်းနန်မြို့၏ ထိပ်တန်း ကလပ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ယဲ့ပုဖန်အတွက်မူ ဤသည်မှာ ဒုတိယအကြိမ် ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">နံပါတ် ၁ စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်သောအခါ ၎င်းမှာ သီးသန့်ဆောက်လုပ်ထားသော နှစ်ထပ်တိုက် ဖြစ်နေပြီး မီတာ ၅၀ ပတ်လည်တွင် အခြား အဆောက်အအုံများ မရှိသဖြင့် အလွန်ပင် တိတ်ဆိတ် အေးချမ်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ လူတစ်ယောက်က ကြိုတင် စောင့်ဆိုင်းနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးအား အထဲသို့ ဦးဆောင် ခေါ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒုတိယထပ်သို့ ရောက်၍ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးမှာ ထိုင်စောင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ အနောက်တွင် အမြဲတမ်း မျက်နှာသေနှင့် အဘွားယင်း ရှိနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မတ်တပ်ရပ် လိုက်ပြီး "ရွှယ်နင်... ရှောင်ယဲ့၊ ရောက်လာကြပြီကိုး" ဟု ဆီးကြို နှုတ်ဆက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save