Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၇၅</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှောင်ယဲ့... မင်းရဲ့ မျိုးရိုးက ဘာလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ခဲ့သော်လည်း ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး မှင်တက်ကာ ရပ်နေမိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ် ဝမ်မိသားစုစံအိမ်တွင် တွေ့ဆုံစဉ်က သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုအားလုံးမှာ ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်တို့ထံတွင်သာ ရှိခဲ့ပြီး ဝမ်ရှင်းယဲ့ကိုပင် သိပ်သတိမထားမိခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ယဲ့ပုဖန်ကို လုံးဝ သတိမမူမိခဲ့ဘဲ ယနေ့မှသာ ဤလူငယ်၏ ရုပ်သွင်ကို အနီးကပ် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့ခွင့် ရခြင်းဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဝမ်ရွှယ်နင်မှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ အကယ်၍ သူတို့နှစ်ဦး ကြားရှိ အသက်အရွယ် ကွာခြားမှုကိုသာ ထည့်မတွေးမိပါက ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် သူမ၏ အမျိုးသားကို လုယူရန် ကြံစည်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ ချန်ဆွန်း... အဆင်ပြေရဲ့လားရှင်"</p> <p style="text-align:justify">"အာ... ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် သူမကိုယ်သူမ စိတ်လွတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့် သတိ ပြန်ဝင်လာကာ အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်... ရှောင်ယဲ့ရဲ့ ပုံစံက မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်နဲ့ အရမ်း ဆင်နေလို့ စိတ်လွင့်သွားမိတာပါ။ ထိုင်ကြပါဦး... ထိုင်ကြပါဦး" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အားလုံး နေရာယူပြီးသည့်တိုင်အောင် သူမသည် ယဲ့ပုဖန်ကို မကြာခဏဆိုသလို ခိုးကြည့်နေမိဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရှောင်ယဲ့... မင်းရဲ့ မျိုးရိုးက ဘယ်သူလို့ ပြောလိုက်တာလဲ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မေးခွန်းကြောင့် ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်မိပြီး "အန်တီ ချန်ဆွန်း... ကျုပ်ရဲ့ မျိုးရိုးက ယဲ့ပါဗျ" ဟု ဖြေကြားလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်သားပဲ... ငါ ခေါင်းတွေ နောက်နေတာနဲ့ တူတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက သူမ၏ နဖူးကို အသာပုတ်ကာ "မင်းတို့ နှစ်ယောက်က တကယ်ကို ဆင်လွန်းလို့ပါ။ မင်းရဲ့ မျိုးရိုးက ယဲ့သာ မဟုတ်ရင် မင်းက သူ့ရဲ့ သားလို့တောင် ငါ တကယ် ထင်မိမှာ" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "အန်တီ ချန်ဆွန်း... တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်အထိ တိုက်ဆိုင်နေလို့လား။ အန်တီ ပြောတဲ့သူက ဘယ်သူလဲဗျ။ အခွင့်အရေး ရမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်လည်း သူနဲ့ တွေ့ကြည့်ချင်မိတယ်" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်မှာ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ၏ မိဘများကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ရှိခဲ့ချေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက သူနှင့် အလွန်တူနေသည် ဆိုပါက ထိုသူသည် သူ၏ မိဘများနှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စအချို့ ပေးနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">"မိတ်ဆွေဟောင်း တစ်ယောက်ပါပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူ့အကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားပြီး "အဲဒီအကြောင်းတွေ ဆက်မပြောကြရအောင်ပါလေ။ အဲဒီလူကို မတွေ့ရတာ အနှစ် နှစ်ဆယ်ကျော်တောင် ရှိသွားပြီပဲ" ဟု သက်ပြင်းချကာ ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အော်..."</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်လည်း ဆက်၍ မမေးတော့ချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် တိုက်ဆိုင်မှုများမှာ ရှားပါးလှသည်ဖြစ်ရာ သူသည်လည်း မျှော်လင့်ချက် အလွန်အကျွံ မထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်တွင် စားပွဲထိုးက အစားအစာနှင့် သောက်စရာများကို လာရောက်ချပေးပြီးနောက် အဘွားယင်းသည် တံခါးကို ပိတ်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယဲ့ပုဖန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံက စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ထိုအဘွားအိုမှာ တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေပြီး အထဲမှ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲမပြတ် အကဲခတ်နေကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူမသည် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ လုံခြုံရေးကို အပြည့်အဝ တာဝန်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် သူတို့ သုံးဦးစလုံးအတွက် ဝိုင်တစ်ခွက်စီ ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ "ရှောင်ယဲ့... မနေ့ညက ရှမ်းအာ လုပ်ခဲ့တာတွေက တကယ်ကို လွန်သွားပါတယ်။ အန်တီက သူ့ကို ဆုံးမပြီးပါပြီ။ အခု ရှောင်ယဲ့ကို အန်တီ တရားဝင် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ အန်တီ ကတိပေးပါတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">"မနက်ဖြန်မှာ ချန်ဆွန်းရှမ်းကို မြို့တော်ဆီ ပြန်ခေါ်သွားမယ်။ ချန်ဆွန်းမိသားစုက ရှောင်ယဲ့ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်သလို ဒီလိုမျိုး ကိစ္စတွေလည်း ထပ်ပြီး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် နှလုံးခုန်နှုန်းတို့ကို အမြဲမပြတ် အကဲခတ်နေခဲ့ရာ သူမ၏ စကားလုံးများသည် သူမ၏ နှလုံးသား အောက်ခြေမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို ချက်ချင်း မမြှောက်သေးချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။ ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် သူ၏ အသက်ကို လုပ်ကြံရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဤမျှ လွယ်လွယ်ကူကူနှင့် အဆုံးသတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ဘက်မှ တုံ့ပြန်မှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် အမျက်ထွက်ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ့သားကို ဆရာကောင်း မပီသဘဲ ဆုံးမမှု အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက် ငါ့ကိုယ်ငါ ပြန်ပြီး အပြစ်ပေးရမယ်"</p> <p style="text-align:justify">ဝိုင်တစ်ခွက် ကုန်သွားပြီးနောက် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် နောက်တစ်ခွက် ထပ်ငဲ့လိုက်ပြန်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ချက်လက်မှတ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး "ရှောင်ယဲ့... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ငွေနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရနိုင်ဘူးဆိုတာ အန်တီ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အန်တီ့ရဲ့ စေတနာလေး တစ်ခုလို့ပဲ သဘောထားပြီး လက်ခံပေးပါ" ဟု ဆိုကာ ယဲ့ပုဖန်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘာကြောင့်မှန်း မသိသော်လည်း ထိုအကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ယဲ့ပုဖန်၏ နှလုံးသားမှာ နူးညံ့သွားရ၏။ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး "အန်တီ ချန်ဆွန်း... ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီငွေကိုတော့ ကျွန်တော် လက်မခံနိုင်ပါဘူး" ဟု ပြတ်သားစွာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ ရှောင်ယဲ့... မင်းက နည်းတယ်လို့ ထင်လို့လား။ တကယ်လို့ နည်းတယ်လို့ ထင်ရင် မင်း လိုချင်တဲ့ ဂဏန်းကိုသာ ပြောပါ။ အန်တီ လုံးဝ ငြင်းမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ထိုချက်လက်မှတ်ကို အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ "အန်တီ... အန်တီ ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သလိုပဲ။ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ငွေနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ မရပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်မယ်လို့ ပြောတာက အန်တီ့ကို လေးစားတဲ့အတွက်ကြောင့် သက်သက်ပါ။ အန်တီနဲ့ ရန်သူ မဖြစ်ချင်သလို ချန်ဆွန်းရှမ်းကိုလည်း ကျွန်တော် ကလဲ့စားပြန်ချေမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ဤစကားများမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် သူ့အား ထူးဆန်းသော ရင်းနှီးမှု တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေပြီး သူသည် ဤအမျိုးသမီးနှင့် ပဋိပက္ခ မဖြစ်ချင်သလို သူမအား ရန်သူအဖြစ်လည်း မသတ်မှတ်လိုပေ။</p> <p style="text-align:justify">"ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆိုရင်တော့ ဝမ်မိသားစုက ငါတို့ ချန်ဆွန်းမိသားစုကို ကျေးဇူးတင်စရာ တစ်ခု ကျန်ခဲ့ပြီလို့ပဲ မှတ်ယူလိုက်တော့မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ မင်း အခက်အခဲ တစ်ခုခု ကြုံလာရရင် အန်တီ ချန်ဆွန်းကိုသာ လှမ်းပြောလိုက်ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ထပ်မံ မြှောက်လိုက်ပြီး "အန်တီ မင်းကို ဂုဏ်ပြုချင်တယ်" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယဲ့ပုဖန် မတုံ့ဆိုင်းတော့ချေ။ သူသည် ဖန်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ထန်းခနဲ မြည်အောင် တိုက်လိုက်ပြီး တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ လေထုမှာ ပြန်လည် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလာတော့၏။ အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ရွှယ်နင်က "အန်တီ ချန်ဆွန်း... သမီး တစ်ခုလောက် မေးချင်လို့ပါ" ဟု စကားစလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘာများလဲ သမီး... ပြောလေ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "သမီးက အန်တီ့သားနဲ့ စေ့စပ်ထားတာကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တာတောင် အန်တီက ဘာလို့ ဒေါသ မထွက်ရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">"ဒေါသထွက်စရာ ဘာရှိလို့လဲ။ စေ့စပ်ပွဲ ဆိုတာ သဘောတူညီချက် တစ်ခုပဲလေ။ တစ်ဖက်က မလိုလားတော့ဘူး ဆိုရင် အလိုအလျောက် ပျက်ပြယ်သွားရမှာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာတွင် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်နှာပေါ်၌ အတိတ်ကို ပြန်လည် အောက်မေ့ဖွယ် အမူအရာ တစ်ခု ပေါ်လာ၏။ </p> <p style="text-align:justify">"ပြီးတော့ သမီးရဲ့ သတ္တိကို အန်တီ တကယ်ပဲ အထင်ကြီးမိတယ်။ ကိုယ့်ရဲ့ အချစ်ကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရဲတဲ့ သမီးရဲ့ သတ္တိပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">"အန်တီ လူငယ်ဘဝတုန်းကလည်း သမီးလိုပါပဲ။ အဲဒီတုန်းက အန်တီ တွေးခဲ့ဖူးတယ်... ငါ့ရဲ့ အချစ်ကို လာထိတဲ့သူ မှန်သမျှကို အသက်နဲ့လဲပြီး တိုက်မယ်။ ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းကြီး လာရင်တောင်မှ အလျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး လို့ပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူမသည် အချစ်အပေါ် အလွန် သစ္စာရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိမြင်လိုက်ရ၏။ သို့သော် သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ မသိချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ချန်ဆွန်းရှမ်းနှင့် လက်ထပ်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အခြေအနေများကို သူမ သိပ်မသိရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ သူမက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် "အန်တီ ချန်ဆွန်း... အဲဒီနောက်မှာ ဘာဆက်ဖြစ်လဲဟင်။ အန်တီ့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းက တကယ်ကို ပြည့်စုံခဲ့မှာပဲ မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပြည့်စုံခဲ့တယ် ဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးလှသော အမူအရာ တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူမက ခေါင်းခါကာ "ထားလိုက်ပါတော့ သမီးရယ်... နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူကများ ရှင်းပြနိုင်မှာလဲ။ အတိတ်တွေကို ပြန်ပြီး မတူးဖော်ကြရအောင်ပါ... ကဲ ဝိုင်သောက်ကြတာပေါ့" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝိုင်တစ်ခွက် မော့ချပြီးနောက် သူမ၏ ပါးပြင်လေးများမှာ နီမြန်းလာတော့၏။ ယဲ့ပုဖန်ကို ကြည့်ကာ သူမက "လူငယ်လေး... မင်းက တကယ်ကို တော်တဲ့သူပါ။ ထူးချွန်တယ်။ အရည်အချင်း ရှိတယ်။ မောက်မာမှုလည်း မရှိဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"ရွှယ်နင်ကတော့ ကံကောင်းတာပဲ။ ယောက်ျားကောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတာကိုး။ မင်းတို့ နှစ်ယောက် တစ်သက်လုံး ပျော်ရွှင်ပါစေလို့ အန်တီ ဆုတောင်းပေးပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">စားပွဲဝိုင်းမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ နာရီအနည်းငယ် အကြာတွင် ယဲ့ပုဖန်သည် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးကို နှုတ်ဆက်ကာ ယွမ်ရှန်ကလပ်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အိမ်သို့ အပြန်လမ်းတွင် ဝမ်ရွှယ်နင်က "ရှောင်ဖန်... နင် ပြောတာ မှန်တယ်နော်။ ဒါက ထောင်ချောက် မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အန်တီ ချန်ဆွန်းက နင့်ကို တကယ်ပဲ တောင်းပန်ချင်ခဲ့တာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ငါလည်း မြင်ပါတယ်။ အန်တီ ချန်ဆွန်းက တကယ့် အမျိုးသမီးကောင်း တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူမလို စိတ်ထားမျိုး ရှိတဲ့သူက ဘာလို့ ချန်ဆွန်းရှမ်းလို ရက်စက်တဲ့ သားမျိုးကို မွေးခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုတော့ ငါ နားမလည်နိုင်ဘူး" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဒါ ပြောနေစရာ လိုသေးလို့လား။ သေချာပေါက် သူ့အဖေဆီက ပါလာတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူ့အဖေက လူကောင်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်းက ဘယ်လိုသိလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဒါက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား။ အန်တီ ချန်ဆွန်းလို အမျိုးသမီးကောင်း တစ်ယောက်ကိုတောင် ပစ်သွားနိုင်တယ် ဆိုမှတော့ သူက ဘယ်လို ယောက်ျားကောင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "နှလုံးသားရေးရာ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူကများ တကယ် ရှင်းပြနိုင်မှာလဲ" ဟုသာ ပြန်ပြောလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ယွမ်ရှန်ကလပ် အတွင်း၌မူ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ယဲ့ပုဖန် ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဘေးရှိ အဘွားယင်းအား "အဘွား... သူက အဲဒီလူနဲ့ တူတယ်လို့ အဘွား မထင်ဘူးလား။ ကျွန်မ ကြည့်ရသလောက်တော့ သူနဲ့ အရမ်း ဆင်တာပဲ။ လမ်းလျှောက်တဲ့ ဟန်ကအစ တူနေသလိုပဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အဘွားအိုက အက်ကွဲကွဲ အသံဖြင့် "သခင်မလေး... အခုထိ သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးဘူးလား" ဟု ပြန်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်နှာထားဖြင့် "မမေ့နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မရဲ့ သားကို သူ ဘာလို့ ပစ်ထားခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုပဲ အမြဲတမ်း မေးချင်နေခဲ့တာ။ သူ ဘာလို့ နှုတ်မဆက်ဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်သွားခဲ့တာလဲ။ ဘာလို့ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် အစအန ဖျောက်နေခဲ့တာလဲ..." ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save