Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၆၇၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ဟုန်မန်စားပွဲတော် စစ်စစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစု ရုံးခွဲအတွင်း၌ ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် လုဆုန်းအား ကြည့်ကာ "စုံစမ်းတာ ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လုဆုန်းက "သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ ယွမ်ရှန်ကလပ်က စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ကို လာဘ်ထိုးပြီး စားသောက်ခန်းထဲမှာ စကားနားထောင်စက် တပ်ခဲ့ပါတယ်။ သခင်မကြီးနဲ့ သူတို့ပြောသမျှ အားလုံးကို အသံဖမ်းထားနိုင်ခဲ့ပါပြီ" ဟု သတင်းပို့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်း... သူတို့ ဘာတွေ ပြောကြလဲ"</p> <p style="text-align:justify">လုဆုန်းက "တကယ်တော့ ထူးထူးခြားခြားတော့ မရှိပါဘူး။ သခင်မကြီးက ယဲ့ပုဖန်ကို တောင်းပန်လိုက်တာပါပဲ။ ဒါတင်မကသေးဘူး... သခင်မကြီးက ဝမ်သခင်မလေး စေ့စပ်ပွဲ ဖျက်သိမ်းလိုက်တာကိုလည်း ဘာမှ မကန့်ကွက်တဲ့အပြင် အဲဒီ ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ကောင်ကိုတောင် ချီးကျူးသွားပါသေးတယ်။ ဝမ်သခင်မလေးက လူကောင်း တစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ထားတာပဲလို့တောင် ပြောသွားတယ်ဗျ"</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်တာ။ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ ဝိုင်ခွက်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်လွှဲ၍ ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လုဆုန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။ </p> <p style="text-align:justify">"ပြောစမ်း... အဲဒီ ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ကောင်က ငါ့ထက် ဘာသာလို့လဲ။ ဝမ်ရွှယ်နင်က ဘာလို့ သူ့ကိုကျတော့ သဘောကျပြီး ငါ့ကိုကျတော့ ငြင်းရတာလဲ။ ငါက ချန်ဆွန်းမိသားစုရဲ့ သခင်လေးလေကွာ။ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..." </p> <p style="text-align:justify">လုဆုန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ဖြင့် "သခင်လေးက အဲဒီ ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ကောင်ထက် အဆတစ်ရာမက ပိုသာပါတယ်။ ဝမ်ရွှယ်နင်က မျက်စိမွဲနေလို့ပါ" ဟု ဖားယားလိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက "အတိုချုပ်ပြောရရင် ငါ့မိန်းမကို တခြားတစ်ယောက်က လုသွားတာကို ငါ လုံးဝ အကြည့်မခံနိုင်ဘူး။ မဟုတ်ရင် မြို့တော်က လူတွေရှေ့ ငါ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမှာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နာမည် ဂုဏ်သတင်းကရော ဘယ်မှာ ရှိတော့မှာလဲ" ဟု ဒေါသတကြီး ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">လုဆုန်းက "သခင်လေး... ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကောက်ကျစ်သော အရောင်တစ်ချက် လက်သွားလေသည်။ "ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပြီးသားပါ။ ဒီနေ့ အဲဒီကောင်စုတ်ကို သေရွာ ပို့ပစ်မယ်"</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူမ၏ အခန်းရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ကာ အရိုအသေပေးလျက် စောင့်ဆိုင်းနေသော ချန်ဆွန်းရှမ်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align:justify">"ရှမ်းအာ... မင်း ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက "အမေ... အမေ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်တော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါတယ်။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ မှားခဲ့တယ်ဆိုတာ နားလည်သွားပါပြီ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက စိတ်သက်သာရာရသွားသော အမူအရာဖြင့် "ကိုယ့်အမှားကိုယ်သိပြီး ပြင်ဆင်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒီလို အမှားမျိုး နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်နဲ့တော့" ဟု ဆုံးမလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက "ဒါပေမဲ့ အမေ... ကျွန်တော် ယဲ့ပုဖန်အပေါ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလို့ သူ့ကို လူချင်းတွေ့ပြီး ကိုယ်တိုင် တောင်းပန်ချင်ပါတယ်" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "အဲဒီလောက်အထိ မလိုပါဘူး။ အမေက မင်းကိုယ်စား တောင်းပန်ပြီးပြီပဲ။ ယဲ့ပုဖန်ကလည်း စိတ်ထားကြီးတဲ့သူမို့ မင်းကို စိတ်မနာတော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားပြီးသားပါ" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက ခေါင်းကို နှိမ့်ချစွာ ငုံ့ထားသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ စူးရှသော အရောင် တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အမေ... ကျွန်တော်က လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ။ ကိုယ့်အမှားအတွက် ကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူသင့်ပါတယ်။ အမေ တောင်းပန်ပေးတာက ကျွန်တော့်ကို ကိုယ်စားမပြုနိုင်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်ပဲ တောင်းပန်ချင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါကတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒီတစ်ခါ သင်ခန်းစာက မင်းကို အများကြီး ရင့်ကျက်သွားစေပုံရတယ်" </p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် "ဒါဆို မင်း ဘာလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက "အမေ လုပ်ခဲ့သလိုပဲ... သူ့ကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">"ထမင်းတစ်နပ်၊ ဝိုင်တစ်ခွက်နဲ့ အမုန်းတရားအားလုံးကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြတာပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "ကောင်းပြီလေ... မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်ပါ" ဟု ခွင့်ပြုလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ အမေ။ ကျွန်တော် သူ့ကို အခုပဲ လှမ်းခေါ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်နှင့် ဝမ်ရွှယ်နင်တို့ ရှန်းရှီး မေယန် ကုမ္ပဏီသို့ ပြန်ရောက်ပြီး အလုပ်ဆင်းခါနီးအချိန်တွင် ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ဖုန်းမှာ ထပ်မံ မြည်လာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ဖက်မှ ချန်ဆွန်းရှမ်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အစ်မ ရွှယ်နင်... မနေ့ညက ကိစ္စအတွက် ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်"</p> <p style="text-align:justify">ခေါ်ဆိုသူမှာ သူ ဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်ရွှယ်နင်မှာ အံ့ဩသွားသော်လည်း "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးပါပြီ။ ဆက်ပြီး တွေးမနေပါနဲ့တော့။ ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးနှင့် နေ့လယ်က အဆင်ပြေခဲ့သော်လည်း ဤအမျိုးသားနှင့်မူ မည်သည့် ပတ်သက်မှုမျှ မရှိချင်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းက "ဒီလိုပါ... ကျုပ် မစ္စတာယဲ့နဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောချင်လို့ပါ။ သူ ဖုန်းပြောဖို့ အဆင်ပြေမလား" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အော်... ခဏစောင့်ဦးနော်"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းမိုက်ကို ပိတ်ကာ ယဲ့ပုဖန်အား "ချန်ဆွန်းရှမ်း ဖုန်းဆက်နေတာ။ သူ နင်နဲ့ စကားပြောချင်တယ်တဲ့" ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဖုန်းကို ယူလိုက်ပြီး "ယဲ့ပုဖန်ပါ။ ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ညီအစ်ကိုယဲ့... ကျုပ် တကယ်ပဲ စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရပါတယ်။ မနေ့ညက ကိစ္စက ကျုပ်ရဲ့ အမှားပါ။ အဲဒီအတွက် ခင်ဗျားကို ထမင်းဖိတ်ကျွေးရင်း ကိုယ်တိုင် လူချင်းတွေ့ပြီး တောင်းပန်ချင်လို့ပါ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မလိုပါဘူး။ အန်တီချန်ဆွန်းက နေ့လယ်ကပဲ တောင်းပန်ပြီးသားပဲ" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">"မဟုတ်ဘူးလေ... အဲဒါက မတူဘူး။ အမေက အမေပဲ၊ ကျုပ်က ကျုပ်ပဲ။ လူကြီးတစ်ယောက် အနေနဲ့ ကိုယ့်အမှားအတွက် ခင်ဗျားကို မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး တောင်းပန်သင့်တယ်လို့ ခံစားရလို့ပါ။ ကျုပ် ယွမ်ရှန်ကလပ်က နံပါတ် ၁ စားသောက်ဆိုင်မှာ နေရာ ကြိုတင်မှာထားပြီးပြီ"</p> <p style="text-align:justify">"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ်ရဲ့ ဒီတောင်းဆိုချက်လေးကို ဖြည့်ဆည်းပေးပါ ညီအစ်ကိုယဲ့။ မဟုတ်ရင် ကျုပ် မနက်ဖြန် မြို့တော်ကို ပြန်သွားတဲ့အခါ ဒီအပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ထမင်းလည်း ကောင်းကောင်းမစားနိုင်၊ အိပ်လည်း ကောင်းကောင်းပျော်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် "ကောင်းပြီလေ... ကျုပ် ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်" ဟု သဘောတူလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်ကဲ့ပါ ညီအစ်ကိုယဲ့။ ခင်ဗျားကို ကျုပ် ဒီမှာ စောင့်နေပါ့မယ်။ စကားမစပ်... ဒီကိစ္စက ယောကျာ်းချင်း ရှင်းရမယ့် ကိစ္စမို့ ဝမ်သခင်မလေး မပါတာက ပိုပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိမယ်လို့ ကျုပ် ထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "ကောင်းပါပြီ" ဟုသာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်သည်။ ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်တရာမှ အေးစက်ခက်ထန်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယဲ့ပုဖန် ဆိုတဲ့ကောင်... ဒီနေ့တော့ မင်း အရှင်ထွက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p style="text-align:justify">***</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ယဲ့ပုဖန်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် သူတို့ ပြောဆိုသမျှကို အာရုံစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖုန်းချလိုက်သည်နှင့် သူမက ချက်ချင်း မေးခွန်းထုတ်တော့၏။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ချန်ဆွန်းရှမ်းက နင့်ကို ဘာလို့ ထမင်းဖိတ်ကျွေးရတာလဲ။ ငါ့ကို မပါစေချင်ဘူး ဆိုတော့ သူ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒါက တကယ့် ဟုန်မန်စားပွဲတော်ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "နင် ပြောချင်တာက ချန်ဆွန်းရှမ်းက ဒီထမင်းဝိုင်းကို သုံးပြီး နင့်ကို တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ ကြံနေတာလား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံ ရှိနေတာတော့ သေချာတယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဒါဆိုရင် နင် မသွားသင့်ဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ "ငါ သွားရမှာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က ပြာယာခတ်လျက် "သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံရှိမှန်း သိသိကြီးနဲ့ ဘာလို့ သွားဦးမှာလဲ"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြုံးလိုက်ရင်း "စဉ်းစားကြည့်ပါဦး... ငါသာ အခု မသွားဘူး ဆိုရင် သူက နောက်ထပ် ဘယ်လို နည်းလမ်းတွေနဲ့ ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဦးမလဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..."</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် ခေတ္တမျှ တွေးတောလိုက်ပြီးနောက် "သူတို့ တခြားနည်းလမ်းတွေ ရှာဦးမှာပေါ့" ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါပဲပေါ့" </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရှင်းပြလေသည်။ "ငါ ဒီနေ့ မသွားလည်း သူက ငါ့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ကြိုးစားမှာပဲ။ အဲဒီတော့ အခု သွားလိုက်တာက ပိုကောင်းတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ငါက ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားလို့ ရသလို အမြဲတမ်းလည်း ထိတ်လန့်နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က "ဒါဆို အခု အန်တီချန်ဆွန်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး ချန်ဆွန်းရှမ်းကို တားခိုင်းလိုက်ရင်ရော"</p> <p style="text-align:justify">"အပိုပဲ။ သူက အမှားဝန်ခံပြီး တောင်းပန်မယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကို သုံးထားတာလေ။ ငါ့အထင်တော့ သူ ငါ့ဆီ ဖုန်းမဆက်ခင်မှာ အန်တီချန်ဆွန်းကို သေချာပေါက် အရင် တိုင်ပင်ထားခဲ့မှာပဲ"</p> <p style="text-align:justify">"ဒါပေမဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်က တစ်စုံတစ်ခု ထပ်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို အသာအယာ ပုတ်ကာ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ချန်ဆွန်းရှမ်းလေးလောက်ကတော့ ငါ့ကို ဘာမှ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က "မင်း ငါ့ကို ယုံမလားတော့ မသိဘူး။ မနေ့ကသာ မင်း မရှိခဲ့ရင် အဲဒီ ကျည်ဆန်က ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ ထိမှာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာလေ" ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက..." </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမ လိုက်သွားပါက အနှောင့်အယှက်သာ ဖြစ်စေမည်ကို သိသဖြင့် သူမ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး "ဒါဆိုရင်တော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာမယ်လို့ ငါ့ကို ကတိပေးပါ" ဟု တောင်းဆိုလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ နေရာကို သွားနေရသလိုပဲ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ချန်ဆွန်းရှမ်းလေးလောက်ကတော့ ဘာပြဿနာမှ ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူမ၏ နားနားသို့ ကပ်ကာ "အိမ်ပြန်ပြီး ရေမွှေးနံ့လေး မွှေးနေအောင် ရေချိုးထားဦး။ ပြီးရင် ကုတင်ပေါ်မှာ ငါ့ကို စောင့်နေနော်" ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ချက်ချင်းပင် ရဲတက်သွားတော့သည်။ သူမက သူ၏ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ ထိုးလိုက်ပြီး "နင်ကတော့လေ... ဘယ်လို အချိန်ကြီးမှာတောင် နောက်ပြောင်နေရတာလဲ" ဟု ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ရယ်မောရင်း အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားတော့သည်။ နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် ယဲ့ပုဖန်သည် ယခင် ရောက်ဖူးခဲ့သော နေရာသို့ တစ်ကျော့ပြန် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ယွမ်ရှန်ကလပ်၏ နံပါတ် ၁ စားသောက်ဆိုင်သို့ ထပ်မံ ဝင်ရောက်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save