ကျန်းပေ့ ဗဟိုဆေးရုံ၏ ခွဲစိတ်ခန်းအပြင်ဘက်တွင် ခွဲစိတ်မှုစတင်သည်မှာ တစ်နာရီခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မျက်နှာပျက်ယွင်းနေကာ ဂနာမငြိမ်စွာ ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေမိ၏။
လုဆုန်းက "သခင်မကြီး... ထိုင်ပြီး ခဏလောက် အနားယူပါဦး။ သခင်လေးက ကံကောင်းတဲ့သူမို့လို့ ဘာမှမဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်" ဟု ဖျောင်းဖျလေသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ ဘဝတွင် သားတစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့သည်ဖြစ်ရာ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက သူမအနေဖြင့် မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
ထိုအခိုက်တွင် ခွဲစိတ်ခန်းတံခါး ပွင့်လာပြီး တာဝန်ခံဆရာဝန် ကျန်းလျန်ချီက သူနာပြုတစ်ဦးနှင့်အတူ ထွက်လာလေသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ချက်ချင်းပင် ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။ "ဆရာ... ကျွန်မသား ဘယ်လိုနေလဲ"
ကျန်းလျန်ချီက "မစ္စ ချန်ဆွန်း... ခွဲစိတ်မှုကတော့ ဆက်လုပ်နေဆဲပါ။ အခြေအနေကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသေးစား မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပါ" ဟု ဆိုလေသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "အတိအကျ ဘာဖြစ်နေတာလဲ" ဟု ထပ်မေး၏။
ကျန်းလျန်ချီက "လူနာက သွေးထွက်လွန်ထားလို့ ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ သွေးရည်ကြည် လုံလောက်မှု မရှိတော့ပါဘူး။ တခြားဆေးရုံတွေကို ဆက်သွယ်ထားပေမဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုတော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်။ အခုအချိန်မှာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းကတော့ လူနာရဲ့ မိသားစုဝင်တွေက သွေးလှူပေးဖို့ပါပဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။
လုဆုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် "ခင်ဗျားတို့ ဆေးရုံက ခွဲစိတ်မှုလုပ်နေတုန်း သွေးမလုံလောက်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ အလုပ်ကို ဘယ်လိုလုပ်နေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်လိုက်၏။
ကျန်းလျန်ချီက အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် "ဒါက ရုတ်တရက် ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စမို့လို့ပါဗျာ... တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ မတော်တဆမှုပါ" ဟု ဆိုသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ဒေါသထွက်နေသော လုဆုန်းကို တားမြစ်လိုက်ပြီး "အခု အများကြီး ပြောနေလည်း အပိုပါပဲ။ အသက်ကယ်ဖို့က ပထမဦးစားပေးလေ။ ကျွန်မ သားအတွက် သွေးလှူပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုလေသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့။ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မစ္စ ချန်ဆွန်း"
ကျန်းလျန်ချီက ဘေးရှိ သူနာပြုအား လှည့်ကြည့်ကာ "အခုချက်ချင်း သွေးအမျိုးအစား စစ်ဆေးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်၏။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "စစ်စရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ သွေးအမျိုးအစားက အိုသွေးပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"အော်..."
ကျန်းလျန်ချီက နှမြောတသဟန်ဖြင့် "မစ္စ ချန်ဆွန်း... ဒဏ်ရာရထားတဲ့သူက အေဘီ သွေး အမျိုးအစား ဖြစ်နေတယ်။ ဒါကြောင့် သခင်မကြီးရဲ့ သွေးနဲ့ မကိုက်ညီပါဘူး။ တခြား အမျိုးတော်စပ်သူတွေ ရှိသေးလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွား၏။ "ဘာ... ရှင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ"
ကျန်းလျန်ချီက အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြသည်။ "မစိုးရိမ်ပါနဲ့... သွေးသွင်းတာက အမျိုးတော်စပ်သူမှ မဟုတ်ပါဘူး။ တခြားလူတွေရဲ့ သွေးအမျိုးအစား တူညီရင်လည်း ရပါတယ်။ သခင်မကြီးနဲ့ အတူ ပါလာတဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေထဲမှာ အေဘီ သွေးရှိတဲ့သူ ရှိရင် လူနာကို သွေးလှူပေးလို့ ရပါတယ်"
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ဆရာဝန်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး "ကျွန်မသားရဲ့ သွေးအမျိုးအစားက ဘာလဲလို့ ထပ်ပြောစမ်း" ဟု အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။
ကျန်းလျန်ချီမှာ လုံးဝကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဒေါသထွက်နေရသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်ဘဲ "သူ့သွေးက အေဘီ အမျိုးအစားပါဗျာ" ဟု ကမန်းကတန်း ဖြေလိုက်ရသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက "မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ" ဟု ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်၏။
“ငါက အို သွေး ဖြစ်နေတာကို ငါ့သားက ဘယ်လိုလုပ် အေဘီ သွေး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ကျန်းလျန်ချီက "မစ္စ ချန်ဆွန်း... ဒါက တကယ်တော့ ပုံမှန်ပါပဲ။ အကယ်၍ သခင်မကြီးရဲ့ ခင်ပွန်းက အေဘီ သွေး အမျိုးအစား ဆိုရင် ကလေးက သူ့အဖေဆီက သွေးအမျိုးအစားကို ဆက်ခံနိုင်ပါတယ်" ဟု ရှင်းပြလေသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးမှာ သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို လုံးဝ နားမထောင်တော့ဘဲ "မဖြစ်နိုင်ဘူး ရှင်တို့ ဆေးရုံက သေချာပေါက် မှားနေတာ။ ငါ့သားက အိုသွေးပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟုသာ ထပ်ခါတလဲလဲ အော်နေတော့သည်။
အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လှသော ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေရသည်ကို လုဆုန်း နားမလည်သော်လည်း "ခင်ဗျားတို့ ဆေးရုံက သေချာပေါက် မှားနေတာပဲ နေမှာပါ" ဟု ဝင်ပြောလိုက်၏။
ကျန်းလျန်ချီက "မစ္စ ချန်ဆွန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေး ထားပါ။ ကျွန်တော်တို့ ခွဲစိတ်မှု မစခင်ကတည်းက သွေးအမျိုးအစားကို အသေအချာ စစ်ဆေးခဲ့တာပါ။ အခုတောင် အေဘီ သွေးရည်ကြည် နှစ်အိတ် သုံးပြီးသွားပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ လုံးဝ မမှားနိုင်ပါဘူး" ဟု အခိုင်အမာ ဆိုလေသည်။
"ဘာလို့လဲ... ဒါတွေက ဘာလို့ ဖြစ်နေရတာလဲ"
သေချာရေရာသော အဖြေကို နောက်တစ်ကြိမ် ရရှိလိုက်ချိန်တွင် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးမှာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အင်အားများ အားလုံး ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားတော့သည်။
"သခင်မကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား"
လုဆုန်းမှာ လန့်ဖြန့်သွားပြီး ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးအား အနီးရှိ ခုံတန်းလျားပေါ်တွင် ထိုင်နိုင်အောင် အမြန် တွဲကူပေးလိုက်ရ၏။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်ရင်း "ဘာလို့လဲ... ဒါက ဘာလို့ ဖြစ်နေရတာလဲ..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေမိသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အတိတ်မှ မြင်ကွင်း တစ်ခု သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပေါ်လာ၏။
လွန်ခဲ့သော အနှစ် ၂၀ ကျော်က လှပသော ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် ချောမောသော အမျိုးသား တစ်ဦးတို့ ဆေးရုံ၏ ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှု ခန်းမဆောင်တွင် အတူတကွ ပေါ်လာကြသည်။
အမျိုးသားက ဆေးစစ်ချက် အစီရင်ခံစာကို ကိုင်ထားရင်း "ငါတို့ အခုပဲ စစ်ဆေးပြီးပြီ။ ငါ့သားလေးက တကယ့်ကို ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတာပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးက သူမ၏ စူထွက်နေသော ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း "သူက ယောက်ျားလေးမှန်း ရှင်က ဘယ်လိုသိလဲ။ သမီးလေးဆိုရင်ရော မလိုချင်ဘူးလား" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်၏။
"ငါ့ကလေး ဖြစ်နေသရွေ့ ယောက်ျားလေးဖြစ်ဖြစ်၊ မိန်းကလေးဖြစ်ဖြစ် ငါ ချစ်တာပဲလေ"
အမျိုးသားက စနောက်လိုက်ရင်း "ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ယောက်ျားလေးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်။ သမီးလေး လိုချင်ရင်တော့ နောက်မှ တစ်ယောက် ထပ်ယူတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။
အမျိုးသမီးက "ကျွန်မလည်း ယောက်ျားလေးလို့ ထင်ပါတယ်" ဟု ပြန်ပြော၏။
ထိုအခါ အမျိုးသားက "ငါ စောစောက အားနေတာနဲ့ သွေးအမျိုးအစား သွားစစ်လိုက်သေးတယ်။ ငါ့အသက် ၂၀ ကျော်အတွင်းမှာ သွေးအမျိုးအစား စစ်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
အမျိုးသမီးက "ဒါဆို ရှင့်သွေးက ဘာအမျိုးအစားလဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ...
အမျိုးသားက "ငါ..."
"ငါက အိုသွေး အမျိုးအစားပါ" ဟု ဖြေလေသည်။
"တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ... ကျွန်မလည်း အိုသွေးပဲလေ"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် အမျိုးသမီးက အွန်လိုင်းတွင် သူမ တွေ့ခဲ့ဖူးသော ဟာသတစ်ခုကို သတိရသွားကာ "တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ သားလေးက အေဘီ သွေးနဲ့ မွေးလာရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု မေးလိုက်၏။
အမျိုးသားက သူမ နောက်နေခြင်းကို သိသဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရင်း "အဲဒီလိုသာ ဆိုရင်တော့ မင်း ငါ့မျက်နှာကို နောက်ဘယ်တော့မှ မြင်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။
***
အတိတ်ကို ပြန်တွေးမိသည်နှင့် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ မျက်ရည်များမှာ တားမရ ဆီးမရ စီးကျလာပြီး "ကျွန်မ သိပြီ... ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုမှ သိတော့တယ်" ဟု တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ဒီလို ဖြစ်ခဲ့ရတာလဲ ထျန်းရယ်... ဒီဘဝမှာ ကျွန်မ ရှင့်အပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မမှားခဲ့ပါဘူး”
နှစ်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် ဤကိစ္စသည် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် အမြဲတမ်း အထုံးအဖွဲ့ တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ရ၏။ သူမကို ဤမျှ နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သော အမျိုးသားသည် အဘယ်ကြောင့် သတင်းအစအန မရှိ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ သူမသည် ထိုအဖြေကို ရှာတွေ့သွားပုံ ရလေသည်။
ထိုအခိုက်တွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ် ဆရာဝန် အချို့ ပြေးလွှားလာကြပြီး သွေးရည်ကြည်များကို ခွဲစိတ်ခန်းထဲသို့ ကမန်းကတန်း သယ်ဆောင်သွားကြသည်။
လုဆုန်းက အနားသို့ လာကာ "သခင်မကြီး... သိပ်ပြီး စိတ်မပူပါနဲ့တော့။ ဆေးရုံက သွေးရည်ကြည်တွေ အခုပဲ ရောက်လာပါပြီ..." ဟု ဆို၏။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာထားကို ချက်ချင်း ပြန်လည် ရရှိသွားပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ "ဆေးရုံကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်။ ပြီးရင် ငါ့အတွက် DNA စစ်ဆေးမှုတစ်ခု လုပ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်စမ်း" ဟု အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။
လုဆုန်းမှာ ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီး "သခင်မကြီး... သခင်လေးက ခွဲစိတ်နေတုန်း ရှိသေးတာလေ၊ အခုအချိန်မှာ..." ဟု အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်မိသည်။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက တင်းမာစွာဖြင့် "ဘာလဲ... ငါ ပြောတာကို မင်း မကြားဘူးလား" ဟု ငေါက်လိုက်၏။
"ကြား... ကြားပါတယ်"
လုဆုန်း လန့်သွားသည်။ စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို ပြန်တွေးကြည့်လိုက်မှ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ထိုကိစ္စကို သွားရောက် စီစဉ်တော့သည်။
နာရီဝက်ခန့် အကြာတွင် DNA စစ်ဆေးမှု ရလဒ်မှာ ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာ၏။
ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးသည် ၎င်းကို ယူကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ် အမြွှာမြွှာ ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး အနီးရှိ အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။
"ခွဲစိတ်ခအတွက် ယွမ် တစ်သိန်း ချန်ထားခဲ့လိုက်။ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေက ငါတို့ ဟုန်မန်လုပ်ငန်းစုနဲ့ ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး"
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူမသည် လှည့်ထွက်ကာ ဆေးရုံအပြင်ဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။
လုဆုန်းသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်မိ၏။ သာမန် ဒဏ်ရာရမှုတစ်ခုမှသည် မမျှော်လင့်ထားသော ရလဒ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေပြီ။
ချန်ဆွန်းရှမ်းသည် ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီး၏ သားအရင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။
သူသည် ချန်ဆွန်းရှမ်း၏ ကိုယ်ရံတော် ဖြစ်သော်လည်း ချန်ဆွန်းတုန်းကျွီးက ငှားရမ်းထားသူ ဖြစ်ရာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို သိရှိထားပြီး သူမ၏ အနောက်မှ ကပ်၍ လိုက်ပါသွားလေသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချန်ဆွန်းမိသားစုမှ ကိုယ်ရံတော်များ အားလုံး ထွက်ခွာသွားကြပြီး ဆေးရုံ၏ စင်္ကြံလမ်းမှာလည်း ခြောက်ကပ်ကာ လူသူကင်းမဲ့သွားတော့လေသည်။