Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြေကြီးကို မွှေနှောက်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">အန္တရာယ်ရှိသော နေရာအချို့ကို ရှောင်ကွင်းပြီးနောက် ဇိုမိုမှာ သူရှာဖွေနေသော ပစ်မှတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် တွေ့ရှိသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဇိုမို၏ နှလုံးခုန်သံမှာ ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အသက်ရှူသံပင် ပြတ်တောက်သွားပြီး ခြေလှမ်းများကို တမင်အသာလှမ်းကာ နှေးကွေးလိုက်မိသည်။ သူ၏မျက်ဝန်းများထဲတွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်နိုင်ခြင်းများ ရောပြွတ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက သစ်ပင်တစ်ပင်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ငါ မြင်ဖူးသမျှ သစ်ပင်တွေထဲမှာ အလှပဆုံးနဲ့ အကြီးကျယ်ဆုံး သစ်ပင်ပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုသစ်ပင်မှာ မမြင့်မားလှဘဲ ဇိုမို၏ အရပ်နှင့်သာ တူညီလုနီးပါး ရှိသည်။ ကိုယ်ထည်မှာ တောက်ပသော အနီရောင်ဖြစ်ပြီး အလှပဆုံး သန္တာကျောက်တန်းများထက်ပင် ပိုမိုတောက်ပနေသည်။ ပင်စည်မှာ ကျွမ်းကျင်ဆုံး လက်သမားဆရာတစ်ယောက်က ဂရုတစိုက် သွေးထားသကဲ့သို့ ချောမွေ့ကာ အဖုအထစ် တစ်ခုမျှမရှိချေ။ အစိတ်အပိုင်းတိုင်း၏ အကွေးအဆန့်မှာ ပြီးပြည့်စုံလွန်း၍ သဘာဝတရား၏ အံ့ဖွယ်လက်ရာအဖြစ် သက်ပြင်းချမိစေရန် လုံလောက်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အကြည့်များမှာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ မီးလုံးများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... အဲဒါ ဘာကြီးလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ချေ။ မိမိ၏ ကြွယ်ဝသော အတွေ့အကြုံများကို တစ်ချိန်က ဂုဏ်ယူခဲ့ဖူးသော်လည်း ယခုအခါ၌ သူ၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းမှာ သိပ်ကိုညံ့ဖျင်းလွန်းကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါတွေက မီးလုံးတွေ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေက နေမင်းအသေးစားလေးတွေပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">တစ်ခုစီမှာ လက်သီးဆုပ်အရွယ်အစားခန့် ရှိပြီး လုံးဝန်းနေသည်။ တစ်ခုချင်းစီကို လိမ္မော်ရောင် မီးတောက်အလွှာများ ဖုံးအုပ်ထားကာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် နေမင်းငယ်လေး ဆယ်စင်း တွဲလွဲခိုနေသည်။ ဇိုမိုမှာ ခဏတာ ကြက်သေ သေသွားပြီးနောက် ထိုအနီရောင်သစ်ပင်ဆီသို့ အလိုအလျောက် လျှောက်သွားမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">နွေးထွေးသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ့အား ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ထူးခြားလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အလွယ်တကူ စိမ့်ဝင်ကာ အရိုးအဆစ်များအထိ နွေးထွေးသွားစေသည်ဟု သူခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နေမင်းနတ်သစ်ပင်..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက နေမင်းနတ်သစ်ပင်လား..."</p> <p style="text-align:justify">အစ်ကိုကြီး ချင်လင်း ချန်ထားခဲ့သော အသိမှတ်တမ်းထဲတွင် ဤအရာကို အထူးတလည် ထည့်သွင်းပြောကြားခဲ့သည်ကို ဇိုမို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ အနီရောင်သစ်ပင်ကို ကြည့်ရင်း ဤအမည်မှာ လွန်စွာလိုက်ဖက်လှကြောင်း သူသိလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက အစ်ကိုကြီး ချင်လင်း ပြောခဲ့တဲ့ နေမင်းနတ်သစ်ပင်ပဲ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေသည်။ နေမင်းနတ်သစ်ပင်မှာ နေမင်းမျိုးနွယ်စု၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး နေရာသစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိတိုင်း ဤသစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးလေ့ရှိကြသည်။ ၎င်းမှထွက်သော နေမင်းသီးများကို မျိုးနွယ်စုအတွင်းရှိ ရှန်စွမ်းအား ကျင့်ကြံရန် အလားအလာကောင်းသော စစ်သည်တော်များကို ပေးအပ်လေ့ရှိသည်။ နေမင်းသီးများမှာ ဆယ်နှစ်ကြာလျှင် ရင့်မှည့်ပြီး အကယ်၍ မခူးဆွတ်ပါက နောက်ထပ် နှစ်လေးဆယ် ကြာပြီးနောက် နေမင်းမျိုးစေ့များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သစ်ပင်ပေါ်မှ သဘာဝအတိုင်း ကြွေကျတတ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ကမန်းကတမ်း ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း မြေကြီးပေါ်တွင် နက်မှောင်သော အနီရောင်ရှိသည့် မာကျောသော မျိုးစေ့များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ တစ်ခုကို ကောက်ယူစစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ မျိုးစေ့၏ ကိုယ်ထည်မှာ နက်မှောင်သော အနီရောင်ဖြစ်ပြီး အလွန်သေးငယ်သော ရွှေရောင်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ လေးလံသော ကျောက်စိမ်းတုံးတစ်တုံးကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ကြည်လင်သော နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ဇိုမိုမှာ ရူးသွပ်နေသူပမာ နေမင်းမျိုးစေ့များကို လက်စွပ်ထဲသို့ အတင်းအကျပ် သိမ်းဆည်းတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နေမင်းသီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် နေမင်းမျိုးစေ့များမှာ များစွာသာလွန်သည်။ နှစ်လေးဆယ်ကြာအောင် စုစည်းထားသဖြင့် ၎င်းအတွင်းရှိ နေမင်းရှန်စွမ်းအားမှာ ပိုမိုသန့်စင်ပြီး ထူထဲကာ အရည်အသွေးမှာလည်း မြင့်မားလှသည်။ စားသုံးခြင်းဖြင့် ရှန်စွမ်းအား တိုးတက်စေရုံသာမက နေမင်းမျိုးနွယ်စု စစ်သည်တော်များ၏ အနှစ်သက်ဆုံး လက်နက်များထဲမှ တစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ နေမင်းရှန်စွမ်းအားဖြင့် ပြုပြင်လိုက်ပါက မြေပြင်အနှံ့အပြားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သော ကျီးကန်းဆူး ဖြစ်လာနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချင်လင်းမှာ နေမင်းနတ်သစ်ပင်နှင့် နေမင်းမျိုးစေ့များအကြောင်းကို အထူးတလည် ပြောကြားခဲ့ဖူးသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်ခန်းမထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နေမင်းနတ်သစ်ပင်၏ အရှိန်အဝါကို အာရုံခံမိခဲ့သည်။ သူသည် ကျီးကန်းဆူးဖြင့် ဒဏ်ရာရကာ အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရဖူးသူဖြစ်သည်။ ၎င်း၏စွမ်းအားကို သူ ကောင်းစွာသိသည်။ နေမင်းနတ်သစ်ပင် အသက်ရှင်နေသေးကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အတွက် နှစ်သောင်းကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီးနောက် မည်မျှများပြားသော နေမင်းမျိုးစေ့များ ထွက်ရှိခဲ့မည်ကို တွေးမိကာ ဇိုမိုမှာ ခေါင်းမဖော်ဘဲ တူးဆွကောက်ယူနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလို အံ့ဖွယ်ရတနာမျိုး တစ်ခုလောက် ကျန်ခဲ့မိရင် မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာ သေချာတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">အနီးအနားရှိ မြေကြီးများကို မွှေနှောက်ပြီးနောက် ဘာမျှမကျန်တော့ကြောင်း သေချာမှသာ သူ ကျေနပ်စွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သစ်ပင်ပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေသော နေမင်းသီး ဆယ်လုံးကို ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲသို့ ခူးဆွတ်သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ဗလာကျင်းနေသော နေမင်းနတ်သစ်ပင်ကိုပါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေကြီးများနှင့်တကွ လက်စွပ်ထဲသို့ ရွှေ့ပြောင်းထည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"နတ်သစ်ပင် တစ်ပင်ကို ဟိုလူတွေ လက်ထဲ ဘယ်လိုလုပ် ထားခဲ့နိုင်မှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">နေမင်းသီးမှာ ဆယ်နှစ်မှတစ်ခါသီးပြီး မျိုးစေ့မှာ နှစ်ငါးဆယ် ကြာတတ်သော်လည်း ဤနတ်သစ်ပင်မှာ ရှားပါးရတနာတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ ဇိုမိုမှာ ၎င်း၏အဆင့်အတန်းကို မသိသော်လည်း သေချာပေါက် နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ကြောင်း သိသည်။</p> <p style="text-align:justify">နတ်သစ်ပင်ကို ရွှေ့ပြောင်းပြီးနောက် ဥယျာဉ်ထဲတွင် အခြားအသက်ရှင်ကျန်ရစ်သော လင်းပင်များ ရှိမရှိ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ နေမင်းနတ်သစ်ပင်မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အပင်မျှ အသက်မရှင်တော့ပေ။ နတ်ကျောင်းတော်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခဲ့ရာ နေမင်းနတ်သစ်ပင် တစ်ပင်တည်းကို ထောက်ပံ့ဖို့ပင် ခက်ခဲနေခဲ့မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဇိုမို၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံသစ်တစ်ခု ရသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဥယျာဉ်ကြီးထဲမှာ နေမင်းနတ်သစ်ပင် တစ်ပင်တည်း စိုက်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလောက်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">အခြားလင်းပင်များ မရှင်သန်နိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျိုးစေ့များ ကျန်ရစ်ခဲ့နိုင်မလားဟု တွေးမိသည်။ နှစ်သောင်းကျော် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ယခင်က ပစ္စည်းများမှာ ယခုအခါတွင် ရတနာများ ဖြစ်နေနိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအတွေးက သူ့အား အားတက်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အတိတ်တုန်းက ဒီအစ်ကိုက လင်းပင်စိုက်ပျိုးသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်ကွ... မြေကြီး တူးဆွတာလောက်က ဒီအစ်ကို့အတွက် ဘယ်လိုလုပ် ခက်ခဲမှာလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ မြေတူးစက်ပမာ သုံးပေအနက်အထိ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ကာ မြေကြီးများကို တူးဆွလိုက်သည်။ သူ၏ရှာဖွေမှုမှာ အောင်မြင်ခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးပမာ မာကျောလေးလံသော အနက်ရောင်အသီးတစ်လုံးနှင့် တစ်ဝက်ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားတုံးတစ်တုံးကို ရရှိလိုက်သည်။ သစ်သားတုံး၏ အနံ့မှာ အလွန်ထူးခြားလှပြီး ၎င်းမှာ ရတနာတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ဇိုမို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ တစ်ဥယျာဉ်လုံးကို တူးဆွရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အချိန် မလောက်ငှတော့တာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ဥယျာဉ်ကို နောင်တကြီးစွာဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အချိန်သာ ပိုရမယ်ဆိုရင် ဒီမြေပြင်ကို ဆယ်ပေအနက်အထိ တူးပစ်လိုက်မှာ..." ဟု သူတွေးလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခုအချိန်တွင်ပင် ဇိုမို ကျေနပ်နေမိပြီဖြစ်သည်။ သူ ရိတ်သိမ်းမှု ကောင်းကောင်း ရလိုက်သည်မဟုတ်ပါလော။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဇိုမို၏ အာရုံမှာ အခြားတစ်ဖက်သို့ ရောက်သွားသည်။ မီးဓာတ်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်သည့် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ကျင့်ကြံသူမှာ မြေလျှံလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် သူရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာနေပြီဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို တုန်လှုပ်သွားသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ထောင်ချောက်အနည်းငယ် ရှိနေသော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ မြေလျှံနယ်မြေကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်ရာ ဤအတားအဆီးများမှာ သူတို့အတွက် အဟန့်အတား ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ထွက်ခွာဖို့ အချိန်တန်ပြီ... ဒီနေရာမှာ ဆက်နေရင် မကောင်းတော့ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ မသွားရသေးသည့် နေရာတစ်ခု ကျန်နေသေးသည်။ သွားသင့်မသွားသင့် ဝေခွဲမရဘဲ ဇိုမို တွန့်ဆုတ်နေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည်။ သဲသောင်ခုံများ ဖုန်မှုန့်ပမာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျူးဂွီ၏ စွမ်းအားမှာ နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းကျော် ကြာညောင်းပြီးနောက် ဆယ်ပုံတစ်ပုံပင် မကျန်တော့ချေ။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဗေဒင်ဟောချက်မှာ မှန်ကန်ပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဂိုဏ်း၏ အကြီးမားဆုံး ရတနာနှင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် စွမ်းအားကို ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ကျူးဂွီကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မသေခင် ကျူးဂွီ၏ နောက်ဆုံး ရုန်းကန်မှုကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ ရှုံးနိမ့်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှေးခေတ် စစ်သည်တော်တွေ သူတို့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် အချိန်မှာ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို တွေးတောင် မတွေးနိုင်ဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ခြေအောက်ရှိ သဲသောင်ခုံများမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။ မြေလျှံလျှို့ဝှက်နယ်မြေအား အမှန်ပင် အောင်မြင်စွာ သိမ်းပိုက်လိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် အကြီးအကဲရှန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မည်သည့်ပျော်ရွှင်မှုမျှ မရှိချေ။ ပြင်းထန်သော အလျင်လိုမှုကို သူ ခံစားနေရသည်။ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း မှားယွင်းလိုက်သည်နှင့် သူ ရသင့်ရထိုက်သော အရာအားလုံး လက်လွတ်သွားပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟိုလူက နတ်ကျောင်းတော်ထဲ ရောက်နေတာ ကြာပြီ... သူတို့က အကြီးမားဆုံး ရတနာတွေကို သေချာပေါက် လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး…။</p> <p style="text-align:justify">"သွားကြစို့..." </p> <p style="text-align:justify">သူသည် လင်းစွမ်းအင် ပြန်ပြည့်လာသည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ လီရှုနှင့် လုကျန့်တို့အား ဆွဲခေါ်ကာ ထိုနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အတားအဆီး အချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရသော်လည်း အကြီးအကဲရှန်မှာ ရပ်တန့်မနေခဲ့ပေ။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ လက်ထဲမှ မီးတောက်များဖြင့် ရန်သူတို့ကို ပြာမှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။ မြေလျှံနယ်မြေတွင် ကြန့်ကြာခဲ့သည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုခရီးလမ်းမှာ တားဆီးမရနိုင်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် သူတို့သုံးဦးမှာ ကြေးနီတံခါးကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ပွင့်ဟနေသော ကြေးနီတံခါးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အကြီးအကဲရှန်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဗလာကျင်းနေသော ပူဇော်ပသမှု အခန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူရော်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး မည်းမှောင်နေသော မျက်နှာဖြင့် ဥယျာဉ်ဆီသို့ အပြေးပျံသန်းသွားသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဗေဒင်ဟောချက်ရှိသော်လည်း ဥယျာဉ်ကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာခဲ့သည်။ ရောက်ရှိချိန်တွင် မွှေနှောက်ခံထားရသကဲ့သို့ တွင်းပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဥယျာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အကြီးအကဲရှန်မှာ ဒေါသဖြင့် သွေးများပင် ဆန်တက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝါးဟားဟားဟား..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒီအဘိုးကြီးက သနားညှာတာမှာ မဟုတ်ဘူး... မင်း မလွတ်မြောက်နိုင်ပါဘူးကွ..."</p> <p style="text-align:justify">ကြေကွဲဝမ်းနည်းစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော ထိုအသံကြီးမှာ နတ်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ မဝေးလှသဖြင့် အချိန်လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေမှာ နတ်ကျောင်းတော်က ရန်သူများအား ထိန်းသိမ်းထားရန် အသုံးပြုသော နေရာဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်းစစ်သည်တော်များမှာ အလွန်သန်မာကြသဖြင့် အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းမိလျှင်ပင် သတ်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် သူတို့အား အထူးလှောင်အိမ်များတွင် ထောင်ချထားလေ့ရှိရာ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေမှာ ထိုလှောင်အိမ်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤနေရာမှာ အစ်ကိုကြီး ချင်လင်း မရောက်ဖူးသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ခြေအောက်ရှိ နက်မှောင်သော အနီရောင်မြေကြီးမှာ အံ့မခန်း မြင့်မားသော အပူချိန်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ဤနေရာမှာ ကျယ်ဝန်းခြင်းမရှိသော်လည်း ဖိနှိပ်သော အရှိန်အဝါတို့မှာ ပြင်းထန်လှသည်။ ဇိုမို၏ခေါင်းပေါ်ရှိ နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့မှာ မှေးမှိန်သော ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်ကာ သူ့အား ဖုံးအုပ်ကာကွယ်ထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် စူးစမ်းလိုက်သည်။ နတ်ကျောင်းတော်၏ စွမ်းအားမှာ အားနည်းနေပြီး ထိုနယ်မြေ၏ ထာဝရမီးတောက်များမှာ ငြိမ်းသတ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့တိုင်အောင် ၎င်း၏အပူချိန်မှာ ဇိုမို ခံနိုင်ရည်ရှိသော အရာမဟုတ်ပေ။ နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့သာ မရှိပါက သူ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး နေမင်းလည်း မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အမြင်အာရုံမှာ ဖိသိပ်ခံထားရသဖြင့် နှစ်ကျန် သုံးကျန်ခန့်သာ မြင်နိုင်တော့သည်။ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝဗလာကျင်းနေပြီး မြေပြင်၏ အပူချိန်ကြောင့် မီးပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တစ်နေရာလုံးမှာ ပြင်းထန်သော ဖိအားနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းတို့ကိုသာ ပေးစွမ်းနေသော်လည်း သူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ လျင်မြန်စွာပင် အဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဟင်..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ သူငယ်အိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save