Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ အစွန်းရောက်သွားသော ပျော်ရွှင်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် ရှေ့သို့ အသာအယာ တိုးဝင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အရပ်တွင် လုံခြုံစိတ်ချမှုဟူသည် စိတ်ကူးယဉ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေ၏ မီးတောက်များ ငြိမ်းသတ်သွားခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း မရေတွက်နိုင်သောနှစ်များအတွင်း စုစည်းနေခဲ့သည့် ဖိအားများနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်းတို့၏ အငွေ့အသက်မှာ ဇိုမို၏နှလုံးသားအား ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်အောင် ဖိနှိပ်ထားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အာရုံကြောတို့မှာ တင်းမာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စောစောက သူ၏ မျက်စိထောင့်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်ရှင်ရန်ပင် ခက်ခဲသော ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဇိုမို၏ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">နဖူးမှ ချွေးစေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ နေရာ... ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေထဲမှာ အကျဉ်းချခံခဲ့ရသူတွေ ဘယ်လိုနေထိုင်ပြီး ဘယ်လို သေဆုံးသွားကြသလဲဆိုတာကို တွေးကြည့်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး..." ဟု သူ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသောအခါ ဇိုမိုမှာ အပုံလိုက်ဖြစ်နေသော အရာတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ အရိုးပုံကြီး တစ်ပုံဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"အလကား ကြောက်နေမိတာပဲ..." <br /> ဇိုမို ချက်ချင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကျဉ်းချခံရသူတစ်ဦး မီးလောင်သေဆုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရိုးများ ဖြစ်နိုင်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီနေရာမှာ ဘာပစ္စည်းကောင်းမှ ကျန်တော့မယ့်ပုံ မရဘူး..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူသည် အကျင့်ပါနေသည့်အတိုင်း ခါးကိုင်းလိုက်ပြီး ထိုအရိုးများကို စတင်ကောက်ယူလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏လက်နှင့် အရိုးများ ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ဆန်းကြယ်မှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်နှာထားပြောင်းသွားပြီး အရိုးတစ်ချောင်းကို ကမန်းကတမ်း ကောက်ယူကာ အသေအချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ လက်မောင်းရိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်ရမည်။ သာမန်အရိုးများနှင့် အရွယ်အစား မကွာခြားသော်လည်း ကိုင်ကြည့်လိုက်သောအခါ သိသာသော ကွာခြားချက်ကို ခံစားရသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပင် လေးလံလှပြီး သာမန်လက်မောင်းရိုးများထက် လေးငါးဆခန့် ပိုမိုလေးလံနေသည်။ အရိုးမှာ သာမန်ဖြူဖွေးမနေဘဲ ရှားပါးသော အစိမ်းရင့်ရောင် ဖြစ်နေသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နက်မှောင်သောအနီရောင် အကွက်အဆင်များ ရှိနေပြီး ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ နောက်ထပ်အရိုးတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူပြီး အသာအယာ ရိုက်ခတ်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဒင်...</p> <p style="text-align:justify">ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သည့်သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော အသံလှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ဇိုမို အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်လိုက်မီ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ခနဲဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများ ကျိန်းစက်သွားရသည်။ သူ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့မှာ သခင်အား အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို လန့်ဖျပ်သွားပြီး လက်ထဲရှိ အရိုးများကို လွှင့်ပစ်လိုက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ၏ ဒုတိယတုံ့ပြန်မှုမှာ လျင်မြန်လှသဖြင့် အချိန်မီ ရပ်တန့်နိုင်ခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">စိတ်တည်ငြိမ်သွားသောအခါ သူ၏မျက်လုံးများမှာ အရိုးများကို စားပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ စိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်များ တောက်ပလာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရတနာ..."</p> <p style="text-align:justify">"သေချာပေါက် ရတနာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ဤစကားလုံးအား စိတ်ထဲတွင် မည်မျှအကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရေရွတ်မိမှန်းပင် မသိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ရိုးရှင်းလိုက်တာ... သိပ်ကို ရိုးရှင်းတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ အော်ဟစ်မနေနိုင်တော့ပေ။ ကျင်းရှီဟုခေါ်သော အရောင်အဝါတစ်ခုမှာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းရောင်အရိုးများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေက တကယ့်ကို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေပါပဲ... သေသွားပြီးတာတောင် သူတို့ရဲ့ အရိုးတွေက ဒီလောက် ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေသေးတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ကျောက်စိမ်းရောင်အရိုးများကို တစ်ချောင်းချင်းစီ ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုအရိုးများကို သိမ်းဆည်းအပြီးတွင် သူ့အကြည့်မှာ ပစ္စည်းတစ်ခုဆီသို့ ရုတ်တရက် ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒါ ဘာကြီးလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">သူ စိတ်နိုးကြားသွားပြီး ဖုန်မှုန့်များကို ချက်ချင်း သုတ်ဖယ်ကာ ကောက်ယူလိုက်သည်။ ထိုအခါ ကြေးနီရောင်မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">"တကယ့်ကို ရုပ်ဆိုးတာပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ရေရွတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာဖုံးမှာ လက်ထဲတွင် အေးစက်နေသည်။ အထိတ်လန့်ဆုံးမှာ မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ ဗလာကျင်းနေသော မျက်လုံးပေါက်နှစ်ပေါက်ပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာဖုံးပေါ်ရှိ ပါးစပ်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ကျယ်လောင်စွာ ဟထားသည်။ ၎င်းမှာ သားရဲရိုင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွယ်တန်းနှစ်တန်းကို ဖော်ပြထားပြီး ကျိုးပဲ့နေသော မြားတစ်စင်းကို ကိုက်ခဲထားသည်။ မြှားမှာ အနီရောင်ဆိုးဆေးကြောင့် သွေးများယိုစီးကျနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p style="text-align:justify">လက်ရာမှာ အလွန်ကြမ်းတမ်းသော်လည်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှု အရသာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေးစွမ်းနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ရတနာ ဖြစ်သင့်တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ မျက်နှာဖုံးအား သံသယအနည်းငယ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ကျောက်စိမ်းရောင် အရိုးများနှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင် ဤကြေးနီမျက်နှာဖုံးမှာ အာရုံဖမ်းစားနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်အောင် တည်ရှိနေနိုင်ခဲ့သည်ကို ထောက်ဆလျှင် တန်ဖိုးတစ်ခုခု ရှိကိုရှိရမည်မှာ အမှန်ပင်။ </p> <p style="text-align:justify">အလွန်အမင်း ပူပြင်းလှသော ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေ၏ အငွေ့အသက်များကြားတွင် ဤမျက်နှာဖုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အေးမြမှုမှာ ဇိုမိုအတွက်မူ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ သူသည် မျက်နှာဖုံးအား ကောက်ယူကာ မိမိမျက်နှာတွင် တပ်ဆင်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အေးမြသည့် လှိုင်းတစ်ခုမှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဇိုမိုမှာ ပြောပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပေါ့ပါးသွားသည်။ သူ့စိတ်အား ဖိစီးထားသော အပူဓာတ်တို့မှာလည်း လျင်မြန်စွာ လျော့ကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ပစ္စည်းကောင်းပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ချက်ချင်းပင် ဤမျက်နှာဖုံးအပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအေးမြမှုမှာ အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်သွားပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည်။ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေ၏ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကိုပင် နှိမ်နင်းထားနိုင်စွမ်းရှိသည့် ဤအရည်အသွေးတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဇိုမို ထိုအရာအား လက်လွှတ်မခံဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေ ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">"သာမန် မှော်အဆောင်တွေ ဒီနေရာမှာ သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်တာက သိပ်ကို သေးငယ်လွန်းပြီး အရေးမပါလောက်အောင် ဖြစ်နေတာ..."</p> <p style="text-align:justify">"ရတနာကောင်းပဲ... ရတနာကောင်းပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ပြုံးလိုက်သည်။ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို မွှေနှောက်ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း နောက်ထပ် ဘာမျှမတွေ့ရတော့ပေ။ နယ်မြေ၏ မြေကြီးမှာ သတ္တုကဲ့သို့ မာကျောနေသဖြင့် တူးဖော်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ စိတ်ကျေနပ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသော ဇိုမိုမှာ နတ်ကျောင်းတော်၏ စွမ်းအားများ အံ့မခန်းနှုန်းဖြင့် ကျဆင်းနေသည်ကိုပင် သတိမပြုမိလိုက်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလိုက်ကြသည်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ စွမ်းအားများ သိသိသာသာ ကျဆင်းသွားသည်ကို သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူများမှာ ဝါရင့်သူများ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် ဖြစ်ပျက်သွားသည်များကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"နတ်ကျောင်းတော်ရဲ့ စွမ်းအားတွေ အားနည်းသွားပြီ..." </p> <p style="text-align:justify">လီရှုမှာ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်ကမူ အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံထဲတွင် ပြင်းထန်သော အလျင်လိုမှုနှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တို့ ရောပြွတ်နေပြီး "သူ ရသွားပြီ..." ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားနှင့်အတူ သူတို့သုံးဦး၏ အမြန်နှုန်းမှာ ရုတ်တရက်ပင် မြင့်တက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျက်နှာဖုံးစွပ် လူသတ်သမားမှာလည်း ရုတ်တရက် အားအင်တို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရှေးဟောင်းရွှေလျှို့ဝှက်နယ်မြေကို အောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် လူလတ်ပိုင်းမှာ အလျင်စလိုနှင့် စိတ်မရှည်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မြန်မြန်... မြန်မြန်... ဟိုနေမင်းမျိုးနွယ်စု မျိုးဆက်က ရသွားပြီ..."</p> <p style="text-align:justify">စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူသတ်သမားမှာ လူလတ်ပိုင်းကို ပွေ့ချီကာ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုလျက် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခြားနေရာများ၌ လူအုပ်စု အများအပြား ဆုံမိနေကြသည်။ သို့သော်လည်း တစ်ဖွဲ့နှင့်တစ်ဖွဲ့ ဘေးကင်းသော အကွာအဝေးတွင်သာ နေနေကြပြီး သူတို့၏ အကြည့်များမှာ ထူထဲသော ရန်လိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် မည်သူမျှ စတင်မတိုက်ခိုက်ကြသေးပေ။ ယခုအချိန်အထိ မည်သူကမျှ ဘာမျှ ရရှိထားခြင်း မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းမှာ စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေရန် လာရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မည့် အရာတစ်ခုခု မပေါ်လာမချင်း မည်သူကမျှ အလောတကြီး လှုပ်ရှားကြမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်းမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ဖော့ပညာများကို အသုံးပြု၍ အမြန်နှုန်းကို မြှင့်တင်ကာ မျက်နှာဖုံးစွပ် လူသတ်သမား ဦးတည်ရာဘက်သို့ အပြိုင်အဆိုင် လိုက်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပစ္စည်းများ ရွှေ့ပြောင်းခံထားရသည့် ခြေရာလက်ရာများကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဤနေရာသို့ အရင်ရောက်နှင့်နေသူများ ရှိကြောင်း ထင်ရှားနေသဖြင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချင်စော်ကို နံလို့... ဘယ်သူ ယူသွားလဲ ဆိုတာ ငါ သိရင် သူ့လက်ကို ဖြတ်ပစ်မယ်..." လူတစ်ယောက်က မုန်းတီးစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်တွေများလား..." တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်တွေ ဆိုရင်ရော ဘာဖြစ်လဲ... ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ဖြစ်တာနဲ့ အကုန်ယူသွားလို့ ရရောလား... သူတို့ စည်းကမ်းတွေကို မသိကြဘူးလား... သူတို့ အသားစားရင် ငါတို့အတွက် ဟင်းရည်လေးတော့ ချန်ထားပေးသင့်တယ်လေ..." တစ်ယောက်ယောက်က မကျေမနပ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမျှ နှုတ်ဖြင့် သဘောတူကြောင်း မပြောကြသော်လည်း လူအများအပြား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သဘောတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ ဝင်ရောက်လာနိုင်သူ အားလုံးမှာ တိမ်ပင်လယ်နယ်မြေ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် နာမည်ကြီးသူများသာ ဖြစ်ပြီး ထိပ်တန်းဆယ်ယောက် စာရင်းဝင် အများအပြားလည်း ပါဝင်နေသည်။ မရောက်လာသူများမှာ အဝေးသို့ ခရီးထွက်နေသူများ သို့မဟုတ် တံခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သေချာပေါက် ရောက်လာကြမည်မှာ အမှန်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကျွမ်းကျင်သူများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မိုးကို မျက်နှာမူထားတတ်ကြပြီး အလွန်တရာ မာနကြီးကြသည်။ သူတို့ အားလုံးမှာ ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် နတ်ကျောင်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ ကြီးမားသော စွန့်စားမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လက်ဗလာဖြင့် ပြန်ရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရတနာ ရှိပုံရသော နေရာ အများအပြားမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရှာဖွေခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးဖြစ်သည်။ အဆိုးရွားဆုံး နေရာများတွင်ဆိုလျှင် မြေကြီးများပင် လှန်ထားခံရသည်ကို တွေ့ရလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခြင်းအရာက လူအများအပြားကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။ "ဒါက ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ…ရတနာ ရှာတာ ဒီလို ရှာရတာလား..."</p> <p style="text-align:justify">မြေကြီးကိုပါ လှန်ပစ်လိုက်သော ထိုသို့သော သဘောထားက လူအများအပြားကို နက်ရှိုင်းစွာ တုန်လှုပ်သွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ပိုများသော လူများ၏ မျက်နှာများက မည်းနက်နေပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသ မီးပွားများ လက်နေကာ သွေးများက သူတို့၏ လည်ချောင်းဝသို့ ဆန်တက်လာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီထက် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတာ ရှိသေးလား...။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် မိမိတို့၏ လင်းစွမ်းအင်များကို ဒေါသတကြီး လည်ပတ်စေလိုက်ပြီး လမ်းတွင် လုံးဝ ရပ်တန့်မနေတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ကံကောင်းရင် ငါ့လက်ထဲ အမိမခံနဲ့..."</p> <p style="text-align:justify">"အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင်..."</p> <p style="text-align:justify">"မင်း စားထားသမျှ အကုန်လုံး ပြန်အန်ထုတ်ရလိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲရှိ အတွေးများမှာ ပုံမှန်မဟုတ်လောက်အောင် တူညီနေကြသည်။ ဤလူများမှာ စွမ်းအားပိုင်းတွင် အလွန်ထူးချွန်ကြပြီး ဒေါသများ ဆူပွက်နေကြသဖြင့် သူတို့၏ အမျက်ဒေါသမှာ မည်မျှ ကြီးမားမည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်ပေသည်။ နတ်ကျောင်းတော်၏ စွမ်းအားမှာ အားနည်းသွားသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ခရီးလမ်းမှာ တားဆီးမရနိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကယ်၍ ကောင်းကင်ယံမှ ကြည့်လိုက်မည်ဆိုပါက နေမင်းနတ်ကျောင်းတော် အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးမှာ ဇိုမို ရှိနေသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ဒေါသတကြီး စုရုံးရောက်ရှိလာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိပ်ဆုံးတွင်မူ အကြီးအကဲရှန်နှင့် နောက်လိုက်နှစ်ယောက်တို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">———</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်းနယ်မြေအတွင်းမှ ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ မူလက စူးစမ်းလေ့လာရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဤမျှကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။ ယခုမူ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုတို့မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေလေပြီ။ </p> <p style="text-align:justify">"ခွေးကောင်... ဒီအဘိုးကြီး မင်းကို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ပြီ... မပြေးနဲ့တော့..." </p> <p style="text-align:justify">မဲမှောင်ပြီး ဒေါသမာန် အပြည့်ပါသော အသံကြီးမှာ သူ့အနောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ဇိုမို၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သေချင်စော်ကို နံလိုက်တာ..."</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက အသက်အန္တရာယ် ရှိတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်လှသည်။ အခြေအနေကို ရိပ်မိလိုက်သည်နှင့် လေဟာနယ်အလင်းတောင်ပံများကို အသက်သွင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအားသုံးရပ်မှာ ရှန်စွမ်းအားအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲမှာ ဇိုမို၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စွမ်းအားမှ စွမ်းအားသုံးရပ်သို့ ပြန်ပြောင်းရန် အချိန်အနည်းငယ် လိုအပ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အသက်သေရေး အချိန်အခါမျိုးတွင် ထိုနှောင့်နှေးမှုမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် အကြီးအကဲရှန်နှင့် အခြားနှစ်ယောက်က သူ့အား ပိတ်ဆို့ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်တို့မှာ ဇိုမို၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့ဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ လောဘဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ လောဘကိုပင် မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ဘဲ မဲမှောင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့ ဖြစ်နေတာကိုး... ငါ ပြောသားပဲ... နေမင်းမျိုးနွယ်စု မျိုးဆက်တွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲလို့... ဒီလောက် ကောင်းမွန်တဲ့ ရတနာတစ်ခု ရထားတာ မင်းရဲ့ကံက တော်တော် ကောင်းတာပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">လီရှုနှင့် လုကျန့်တို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့မှာ တစ်ဖက်လူ ထွက်ပြေးမသွားစေရန် အထက်စီးမှနေ၍ သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ လီရှုမှာ ပိုမိုအသေးစိတ် ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်ရာ သူ၏အကြည့်များမှာ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကြေးနီမျက်နှာဖုံးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။ မည်သည့်အတွက်ကြောင့်မှန်း မသိရသော်လည်း သူသည် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤကြောက်ရွံ့မှုမှာ မည်သည့်အရပ်မှန်းမသိဘဲ ရုတ်ခြည်း ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ ကမန်းကတမ်း အာရုံပြန်စိုက်လိုက်သည်။ အကြီးအကဲ ရှိနေလေရာ တစ်ဖက်လူမှာ သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်က ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "လိမ္မာစမ်းပါ... ရတနာတွေကို ပေးခဲ့... ငါ မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ နှလုံးသားမှာ နစ်မြုပ်သွားပြီး ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခု သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်းပဲ... လူတွေက စည်းစိမ်ဥစ္စာအတွက် သေကြတယ်... ငှက်တွေက အစာအတွက် သေကြတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်၏ ဖိအားမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ထိုဖိအားများက သူ့အပေါ်သို့ ဖိချလာသဖြင့် ဇိုမိုမှာ အသက်ရှူပင် မဝနိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ပို၍ဆိုးရွားသည်မှာ နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့မှာ နောက်ဆုတ်သွားခြင်းပင်။ မိမိဆီသို့ ဝင်ရောက်လာသော ဖိအားကို လုံးဝ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">"နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ အသက်ကယ်မြက်ပင်လေးက အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူး..." ဇိုမို၏ နှလုံးသားမှာ အောက်ဆုံးထိ ထိုးကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကဲရှန်၏ မျက်နှာထားမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ရတနာတွေ ထားခဲ့ရမယ် ဆိုတာကတော့ ပြောနေစရာ မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးဖို့ မလိုဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်..." </p> <p style="text-align:justify">တာအိုဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်မှာ ဇိုမို၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ သူပေါ်ထွက်လာပုံမှာ လေထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ရုတ်တရက်ဆန်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါက ညီအစ်ကိုရဲ့ စကားကို သဘောတူတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဝါးတောင်ဝှေး ကိုင်ထားသော အဘိုးအို တစ်ယောက် ထောင့်တစ်နေရာမှ ထွက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်... နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် နှစ်ယောက်..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save