Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">အရင်ဆုံး ပြင်ဆင်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုတစ်ယောက် စိမ်းလန်းသစ်တော လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှ လိပ်ကျွန်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အချိန်တွင် နေမင်းနတ်ကျောင်းတော်ကြီးမှာ ဆွေးမြေ့နေသော သစ်သားတုံးကြီးကဲ့သို့ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျပျက်စီးသွားပြီး ဧရာမဖုန်တိမ်တိုက်ကြီးများ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဖုန်မှုန့်များပင် မငြိမ်သက်သေးမီမှာပင် မြေပြင်အောက် နက်ရှိုင်းသောနေရာမှ တောက်လောင်နေသည့် မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ နတ်ကျောင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြည့်ရှုနေသူများမှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်မှာ လက်မှ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">မီးများလားဟု သူတွေးမိလိုက်ချိန်တွင် သူ၏အမြင်အာရုံတစ်ခုလုံး နီရဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မီးပင်လယ်ကြီးထဲသို့ သူ အဘယ်ကြောင့် ရောက်နေရသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘာမှမတွေးနိုင်တော့ဘဲ သူ လေထဲသို့ ပျံတက်လိုက်သည်။ မသိစိတ်၏ တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ဤမီးပင်လယ်ထဲမှ လွတ်အောင် ပြေးရန်သာ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူသည် လင်းစွမ်းအင်များအား လည်ပတ်စေကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ဝှစ်ခနဲ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လေအလယ်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အေးမြသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ့စိတ်မှာလည်း ကြည်လင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ခန္ဓာကိုယ်က အေးစိမ့်နေတာပဲ... ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားချက်ပါလား...။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ် ဟူသော အသံများနှင့်အတူ နတ်ကျောင်းတော် အပျက်အစီးများကြားမှ လူရိပ်များ ပစ်ထွက်လာကြသည်။ သူ့ဘေးနားတွင် လူရိပ်ဒါဇင်ဝက်ခန့် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤလူများအားလုံးမှာ ယိမ်းယိုင်နေကြပြီး သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်မှာ ရပ်နေသည့်နေရာမှာပင် ကြက်သေသေသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ့မျက်နှာထားမှာ အလွန်ဆန်းကြယ်သွားလေသည်။ သူမည်သည့်အရပ်ကိုပင်ကြည့်ကြည့် ဖြူဖွေးနေသော ဝတ်လစ်စလစ် အသားစိုင်များကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ဤလူများတွင် အဝတ်အစား မရှိကြချေ အဝတ်စတစ်စပင် မကပ်ထားကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">နေပါဦး... ဒီအေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်က...။</p> <p style="text-align:justify">အကြီးအကဲရှန်၏မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အမြင်အာရုံထဲသို့ ချောမွေ့ဖြူဖွေးနေသော အရေပြားများ ဝင်ရောက်လာသည်။ သူ၏ ဗလာကျင်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် လုံးဝပေါ်လွင်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဝုန်းခနဲ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပွဲကြည့်ပရိသတ်များမှာလည်း သေလူတစ်ယောက်အလား တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အကြီးအကဲရှန် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏မျက်နှာပေါ်မှ တုန်လှုပ်မှုများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">မရေတွက်နိုင်သော အကြည့်များမှာ သူ့ဝတ်လစ်စလစ် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ စုပြုံကျရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်ကြီးကို အေးစိမ့်နေတာပဲ…။</p> <p style="text-align:justify">ရယ်သံများက ဒီရေအလား လှိုင်းထလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဗြုန်း..."</p> <p style="text-align:justify">သွေးတစ်လုပ် သူ့လည်ချောင်းထဲမှ ပန်းထွက်လာသည်။ သူ့ပုံရိပ်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မီးပင်လယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ပြုတ်ကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"အကြီးအကဲ..."</p> <p style="text-align:justify">လီရှု၏ အားနည်းသော အော်သံ အဝေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အကြီးအကဲရှန်၏ အသိစိတ်မှာမူ ဝေဝါးသွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် မိမိရရှိထားသော စစ်သုံ့ပန်းပစ္စည်းများကို စိတ်ဝင်တစား စစ်ဆေးနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ် ရိတ်သိမ်းမှု၏ အသီးအပွင့်များမှာ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာသာလွန်နေသဖြင့် သူ၏အပြုံးမှာ နားရွက်တောင် တက်ချိတ်တော့မတတ်ပင်။ ယခုအခါ နတ်ကျောင်းတော်ကြီးမှာ မီးလျှံများအကြား ဝါးမြိုခြင်း ခံလိုက်ရပြီဖြစ်ရာ သူ၏ခြေရာလက်ရာများအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ပြီး မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသူမှာ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ သိရှိနိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဤအရာများမတိုင်မီ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဥပမာအားဖြင့် အစီအရင်တစ်ခုထဲတွင် ပုံထားသည့် မှော်အဆောင်တောင်ကြီးပင်ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုမှော်အဆောင်များထဲတွင် မူလပိုင်ရှင်များ၏ အမှတ်အသား များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဇိုမို ထိုအမှတ်အသားများကို ပိတ်ဆို့ရန် အထူးအစီအရင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း အကယ်၍ သူသာ ထိုအမှတ်အသားများကို အပြီးတိုင် ဖျက်ဆီးမပစ်နိုင်ပါက ထိုပစ္စည်းများအား ဝှက်ထားရပေလိမ့်မည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ထိုပစ္စည်းများက တစ်ဖက်လူများ သူ့အား လာရောက်ရှာဖွေရန် စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူ ရန်စမိလိုက်သော လူများ မည်မျှ အစွမ်းထက်သည်ကို သူအသိဆုံးပင်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအမှတ်အသားများကို ရှင်းလင်းခြင်းမှာ ဇိုမိုအတွက်မူ အခက်အခဲကြီး မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် မဟာနေမင်း အလွှာလိုက်မီးလျှံ စိမ်းလန်းနွယ်ပင် ဆန်းကြယ်ရေစက်နှင့် ရှန်စွမ်းအား တို့ ရှိနေသဖြင့် ထိုအမှတ်အသားများကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ အခက်တွေ့နေသည်မှာ နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုအရာမှာ သူတစ်ပါးတို့၏ ရှာဖွေခြင်းမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်အောင် ရှောင်တိမ်းမည်နည်း ဆိုသည့် ကိစ္စပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကြားသိရသလောက်ဆိုလျှင် ထျန်းဟွမ်းတွင် ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ဟောကိန်းထုတ်နိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများစွာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထျန်းဟွမ်းအနေဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုကို သည်းခံနေမည် မဟုတ်သည်မှာ အသေအချာပင်။ သူတို့နှင့် ရန်သူဖြစ်လျှင် မည်သို့သော အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည်ကို ပြသရန်အတွက် ပိုမိုရက်စက်သော လက်စားချေမှုမျိုးကို ပြုလုပ်လာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ကံကောင်းထောက်မစွာပင် သူ၏ဘေးတွင် ပုယောင် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဗေဒင်ဟောချက်တွေကို နှောင့်ယှက်ရမယ်ပေါ့လေ..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်က မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရေရွတ်သည်။ သူ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးကျဉ်းသွားပြီး ဓားသွားကဲ့သို့ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများမှာမူ အန္တရာယ်ငွေ့များ ရောယှက်နေသည့် အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ဖြည်းညင်းစွာ ကွေးညွှတ်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက အလောတကြီးပင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်... အဲဒါပဲ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်က စကားဝိုင်းထဲသို့ ဝေ့အား ဆွဲခေါ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းမှာရော ဘယ်လိုနည်းလမ်းတွေ ရှိသေးလဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဝေ့က ဇိုမိုအား တစ်ချက်ကြည့်ကာ အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆိုသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ပူဇော်သက္ကာ ပြုလုပ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအတွက် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့်ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ လိုအပ်လိမ့်မယ်..."</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အပြောအဆိုမှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးနေသော်လည်း ထိုအရာမှာ ဝေ့၏ ကျွမ်းကျင်ရာနယ်ပယ် မဟုတ်သည်မှာမူ သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ဝိညာဉ်တွေ ဟုတ်လား..." </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဟုတ်တယ်..." ဝေ့က လေးနက်စွာ ထပ်လောင်းအတည်ပြုသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ငါသိတဲ့ နည်းလမ်းဆိုလို့ ဒါတစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပုယောင်အား လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် ဝိညာဉ်တဲ့လား... သူနောက်နေတာလား... ငါ ဆယ်ယောက် ပေါင်းရင်တောင် ဝိညာဉ်သန္ဓေအဆင့် တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ…။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ပုယောင်၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် ပေါ်လာသည့် ထူးဆန်းသော အပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဇိုမို၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ တရိပ်ရိပ် တက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သိပ်ကောင်းတာပဲ... ငါက ပစ္စည်း တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတဲ့ အရောင်းအဝယ်တွေကို သဘောကျတယ်... ငါ ဈေးကောင်းကောင်း လိုချင်တယ်နော်..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ ယုတ်မာပြီး ထက်မြက်သော အပြုံးကြောင့် ဇိုမို တုန်တက်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဈေးကောင်းကောင်းတဲ့လား...။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ကြေကွဲစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဈေးနှုန်းကိုသာ ပြောလိုက်စမ်းပါ..."</p> <p style="text-align:justify">"မင်း ဒီတစ်ခါ ပစ္စည်းကောင်းတွေ အများကြီး ရခဲ့တာပဲ... အော်... အဲဒီ အရိုးတွေ... နှမြောစရာပဲ..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ စကားလုံးများထဲတွင် နောင်တများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ ရင်ထဲတွင် တဒုတ်ဒုတ်ခုန်နေမိသည်။ ရှန်လောင်ကျွမ်းခြင်း နယ်မြေ၌ သူရရှိခဲ့သော အရိုးများအကြောင်းကို ပုယောင် ရိပ်မိနေမှန်း သူချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထိုအရိုးများ၏ တန်ဖိုးကို ပုယောင် တပ်မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်စဉ်မှာပင် ပုယောင်၏ "နှမြောစရာပဲ" ဟူသော စကားကြောင့် ဇိုမို သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုသက်ပြင်းမှာ ကြာရှည်မခံလိုက်ပေ။ ပုယောင်၏ လေသံမှာ အေးစက်စက်နှင့် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် "နေမင်းသီးတွေ အားလုံးနဲ့ နေမင်းမျိုးစေ့ အခုတစ်ရာ..." ဟူသော တောင်းဆိုချက်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် ဇိုမိုအား ပြုံးပြရင်း ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အသက်ရှူနှုန်း ရပ်တန့်သွားမတတ်ပင်။ နေမင်းသီးများမှာ အပူအပင်မရှိသော်လည်း နေမင်းမျိုးစေ့ တစ်ရာဆိုသည်မှာ သေးငယ်သော အရေအတွက် မဟုတ်ပေ။ ထိုအရာများမှာ သူ၏ ရတနာသိုက်ထဲမှ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပုယောင်၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရသည်မှာ နောက်ထပ် ညှိနှိုင်းခွင့်ပေးမည့် ပုံမပေါ်။ ဤဈေးနှုန်းထက် ပိုများလာပါက သူ ပို၍ နစ်နာပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုက အံကြိတ်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သဘောတူတယ်ကွာ"</p> <p style="text-align:justify">"ပွင့်လင်းတာပဲ" ပုယောင်က စိတ်ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မဖော်ပြဘဲ ဇိုမိုထံသို့ အလင်းလုံးတစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ယူလိုက်တော့..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ထိုအလင်းလုံးကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စိမ်းသက်သော နည်းလမ်းများစွာသည် သူ၏ အသိစိတ်ထဲသို့ ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား စီးဝင်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အချိန်မရှိတော့သည်ကို သိသောကြောင့် သူသည် အချိန် အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘဲ ချက်ချင်းပင် လေ့လာမှုတွင် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ သေရေးရှင်ရေးအတွက် အချိန်နှင့် လုနေရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အသိစိတ်ပင်လယ်၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ဝေ့က ပုယောင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"မင်းရဲ့ ဈေးညှိတာတော့ သိပ်ကို တော်တာပဲ။ ငါတော့ မင်းဆီကနေ သင်ယူရဦးမယ် ထင်တယ်"</p> <p style="text-align:justify">"မင်းပြောတာ မှန်တာပေါ့..." </p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်က သွေးရောင်လက်နေသော သူငယ်အိမ်ကို ပွင့်လင်းစွာ ခတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် အသီးသီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">သားရဲရိုင်းကန္တာရ စစ်တုရင်ခုံ…။</p> <p style="text-align:justify">နန်ယွဲ့တစ်ယောက် စိတ်အာရုံစူးစိုက်မှု အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်မှာမူ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော လေးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆွဲထားသကဲ့သို့ တောင့်တင်းနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ တောင်ပိုင်းကောင်းကင်မြှားပညာရပ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တဟုန်ထိုး တိုးတက်နေပြီး ထိုတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ မိုင်ထောင်ချီ ခရီးနှင်နေသည့် မြားတစ်စင်းအလား လျင်မြန်လှသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမပတ်လည်ရှိ ရှုခင်းများမှာ ပုံရိပ်ယောင်များကြောင့် အဆက်မပြတ် ပြောင်းလဲနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကြားတွင်ရှိသော မှေးမှိန်သည့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကမူ မပြတ်တမ်း ရှိနေဆဲပင်။ သူမ၏ အသိစိတ်ဝိညာဉ်မှာ ရေလှိုင်းဂယက်များကဲ့သို့ ဖြန့်ကျက်ထားပြီး ရန်သူ့အရိပ်အယောင်တစ်ခုခုနှင့် ထိတွေ့မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ဖက်လူ၏ သတင်းအချက်အလက်များက သူမထံသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆရာပု၏ လက်အောက်တွင် ပညာသင်ကြားရသည်မှာ မည်သူမျှ မငြီးငွေ့ဝံ့လောက်အောင် ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားမှာလည်း မှန်းဆ၍မရပေ။ တာဝန်မကျေပါက ကြုံတွေ့ရမည့် အကျိုးဆက်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် လူတိုင်း ဒေါသထွက်ချင်သော်လည်း နှုတ်ဆိတ်နေကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် နန်ယွဲ့မှာမူ ဒေါသဖြစ်ရန် ဝေးစွ ကျေးဇူးတင်နေမိသည်။ ဆရာပုက သူမ တစ်သက်တွင် တွေ့ဖူးသမျှ ကျွမ်းကျင်သူများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်သူ ဖြစ်သည်ကို သူမ သိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဆရာဝေ့နှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် ယောင်ပညာဂေဟာများမှ ဆရာများမှာ မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ နောက်ကျကျန်ခဲ့လေပြီ။ ဤကန္တာရတစ်ခွင်လုံးအား လက်တစ်ချက်ဝှေ့ယမ်းရုံဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်နယ်မြေအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အရည်အချင်းမျိုးကို မည်သူမှ မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">မင်ကျွယ်ကျိ ချန်းဇယ်နှင့် အခြားသော အဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ဤအခွင့်အရေး၏ တန်ဖိုးကို နားလည်ကြသည်။ မီးခိုးရောင်မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲများကလည်း တင်းကျပ်စွာ ကြီးကြပ်ထားသဖြင့် ပျင်းရိခွင့်ဟူသည် မရှိ။ ဤစစ်တုရင်ခုံနယ်မြေမှာ ကျယ်ပြန့်လွန်းလှသဖြင့် သူတို့၏ လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြင်ပမှ မည်သူမျှ သတိမထားမိကြပေ။ ပုယောင်၏ ပုံရိပ်ယောင် ပညာရပ်များကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သူမှာ ရှားပါးလှသည်ကို သူတို့ သိထားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ပုယောင် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ပေါ်လာသည်။ သူ၏ မျက်မှောင်များ ကုတ်ထားပြီး ကျင့်ကြံနေသူများကို ကြည့်ကာ "သိပ်ကို ညံ့ဖျင်းတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုတွေပဲ" ဟု မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အစောင့်တပ်၏ ပုံရိပ်များ လွင့်ပျံလာသည်။ ဝေ့၏ လက်ထဲသို့ အစောင့်တပ် ရောက်သွားရခြင်းမှာ ပုယောင်အတွက်မူ ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခုပင်။ ထိုအစောင့်တပ်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ယခုလေ့ကျင့်နေသည့် လူသစ်လေးများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေသေးသည်။ သို့သော် သူ့ စိတ်ထဲတွင် နောက်ထပ် တပ်ဖွဲ့သစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ရန် အစီအစဉ် ရှိနေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ဇိုမိုထံမှ ရရှိလာမည့် နေမင်းသီးများနှင့် နေမင်းမျိုးစေ့များကို တွေးမိသောအခါ ပုယောင်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ဤရတနာများမှာ လက်ဆယ်ချောင်းထောင်ထဲသို့ ယူဆောင်သွားနိုင်သည့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်မှန်း သူသိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင် မိမိလက်ထဲတွင် ပေါ်လာမည့် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသည့် ထိုရတနာများကို စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းတို့လို လူတွေအတွက် ဒီရတနာတွေကို သုံးရတာ တကယ်ကို နှမြောစရာကောင်းတာပဲ..." </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save