Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရတနာစာရင်း စစ်ဆေးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">မိမိ၏ ခြေရာလက်ရာအားလုံးကို အမြစ်ဖြတ် ဖျက်ဆီးပြီးသည့်အခါမှသာ ဇိုမိုတစ်ယောက် စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချနိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ပုယောင်၏ လှည့်ကွက်များမှာ အမှန်ပင် အံ့မခန်းပေ။ သူနှင့် လဲလှယ်ရရှိထားသော ပညာရပ်အတိုင်း ဇိုမိုသည် မြူနက် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခုကို သွန်းလုပ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ကျောက်စိမ်းလိပ်အတွဲမျှသာဟု ထင်ရသော်လည်း ၎င်းကို ဖန်တီးရန်အတွက် ဆဋ္ဌမအဆင့် ကျင်းရှီ သုံးတုံးတိတိ အကုန်အကျခံခဲ့ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုပမာဏမှာ ပေါင်ယိ၏ ဂိုဒေါင်လက်ကျန်များကို လျော့ပါးသွားစေသဖြင့် ရိက္ခာထိန်းချုပ်ရေးမှူးတစ်ယောက် အသည်းအသန် ဖြစ်သွားရသည်မှာ မဆန်းပေ။ သို့သော် ဤဆွဲပြား၏ အစွမ်းမှာ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်ပေ။ ဇိုမိုသာ ဗေဒင်ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါက မိမိပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို မြူထုများ ဖုံးလွှမ်းကာ မည်သည့်အရာမျှ သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်နိုင်တော့သည်ကို တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ကာကွယ်ရေး အစီအရင်ပြီးမြောက်သွားသည့်အခါ ဇိုမိုသည် နေမင်းနတ်ကျောင်းတော်မှ ရရှိလာသော ရတနာပုံကြီးကို စတင် စာရင်းစစ်တော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ပစ္စည်းတိုင်းမှာ ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများချည်းပင် ဖြစ်သည်။ နေမင်းမျိုးစေ့များအား ပုယောင် အခုတစ်ရာ ဖြတ်စားသွားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသည့် ပမာဏမှာ နှစ်သောင်းချီ၍ စုဆောင်းထားခဲ့သည့်အတိုင်း အံ့မခန်းပင်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုရတနာပုံထဲတွင် ရွှေရောင်သစ်ရွက် နေမင်းနတ်သစ်ပင် နှင့် ကျောက်စိမ်းနက်ရောင် အရိုး တို့မှာ အထူးခြားဆုံး ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရွှေရောင်သစ်ရွက် သည် တစ်ခုလုံး ရွှေရောင်လွှမ်းနေပြီး အလွန်လေးလံသော ဒြပ်စင်တစ်ခုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">နှစ်သောင်းကျော်သော ကာလများ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရွက်တွင် မှေးမှိန်သော ဇီဝစွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေဆဲ ဖြစ်ရာ မည်သည့်အပင်မျိုးမှ ဆင်းသက်လာမှန်း မသိရသော်လည်း အလွန်ထူးခြားကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် ထိုအရွက်ကို လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ကာ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ရှန်စွမ်းအား အမျှင်လေး တစ်မျှင်ကို အရွက်ထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဝင်စေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုန်း"</p> <p style="text-align:justify">ခဏချင်းမှာပင် အတွေးပေါင်း မြောက်မြားစွာသည် ရေကြီးရေလျှံသကဲ့သို့ ဇိုမို၏ စိတ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူသည် အဆုံးအစမဲ့သော ကြယ်စင်ကောင်းကင်ကြီးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မရေတွက်နိုင်သော ကြယ်စင်များသည် သူ့ပတ်လည်တွင် လည်ပတ်လျက်ရှိပြီး ရှေးဟောင်းကာလမှ ဆင်းသက်လာသော အတွေးစများမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းလှသည်။ သူကိုယ်တိုင်ပင် အသိစိတ်ပျောက်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ထိုအလင်းမှာ နက်မှောင်သော ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေသည့် ကြယ်စင်များကဲ့သို့ တောက်ပလာသည်။ အလွန်အမင်း လှပလွန်းသော်လည်း ခဏတာမျှသာ တည်မြဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် အမှောင်ထုကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သော ပူလောင်သည့် အလင်းတန်းကြီးက ဇိုမိုအား ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို မျက်လုံးကိုပင် မမှိတ်လိုက်နိုင်ပေ။ သို့သော် သူမျှော်လင့်ထားသည့် နာကျင်မှုမျိုး မရှိလာဘဲ အမည်မသိ နေရာတစ်ခုမှ လွင့်ပျံလာသည့် ရှေးကျသော သီချင်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ထိုသီချင်းသံကို နားမလည်သော်လည်း အလွန်အမင်း ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော သူ၏စိတ်မှာလည်း ထိုသီချင်းသံကြောင့် အံ့ဩဖွယ် တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုရှေးဟောင်းသီချင်းသံကို နာထောင်နေစဉ်မှာပင် ဇိုမို၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အားနည်းလှသော ရှန်စွမ်းအားမျှင်လေးသည် သူ့အလိုလို စတင်လည်ပတ်နေသည်ကို အံ့အားသင့်ဖွယ် သတိထားမိလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချက်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ရဲတင်းသော အတွေးတစ်ခုကို လှုပ်ခတ်သွားစေသည်။ သို့သော် သူ အာရုံစူးစိုက်မှု လွတ်သွားသည်နှင့် ထိုစွမ်းအားမှာ လန့်သွားသော ကြွက်ကလေးတစ်ကောင်ပမာ ချက်ချင်းပင် နောက်ဆုတ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို ကမန်းကတမ်း အာရုံပြန်စိုက်ကာ သီချင်းသံထဲသို့ အသက်ဝင်အောင် နစ်မြုပ်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ရှန်စွမ်းအားမှာ ပြန်လည်လည်ပတ်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ စီးဆင်းသွားသည်။ ဇိုမို ထိုလမ်းကြောင်းများကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ... တကယ့်ကို ထူးဆန်းတာပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ရှန်စွမ်းအား လည်ပတ်နေသော လမ်းကြောင်းများမှာ ယခင်က သူသိရှိထားသည့် စွမ်းအားသုံးရပ်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ လင်းစွမ်းအင်ကဲ့သို့ သွေးကြောလမ်းကြောင်းအတိုင်း မဟုတ်သလို အသိစိတ်ဝိညာဉ်ကဲ့သို့ အသိစိတ်ပင်လယ်တွင် ငြိမ်မနေဘဲ မိုကျွမ်းကျင်မှုများကဲ့သို့ သွေးသားအရိုးထဲတွင် သန့်စင်သွားခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။ ထိုအရာသည် သွေးကြော အသိစိတ်ပင်လယ် အရိုးနှင့် သွေးသားအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြတ်သန်းသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ပင်မကျင့်စဉ်များနှင့် မွေးရာပါ ကွာခြားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာပြီး သီချင်းသံများမှာ ဝေးကွာသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သီချင်းသံမှာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်သစ်ရွက်မှာ မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းအတွင်းရှိ ဇီဝစွမ်းအားမျှင်လေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရမှ ဇိုမို သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒီတော့ ဒါက တစ်ခါသုံး မဟုတ်ဘူးပေါ့..."</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ မျက်ဝန်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် တောက်ပလာသည်။ ဤရွှေရောင်သစ်ရွက်သည် အတိတ်ကာလ နေမင်းမျိုးနွယ်စုတို့၏ ကျင့်စဉ်မှတ်တမ်းများကို သိမ်းဆည်းထားသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် ကျောက်စိမ်းလိပ်များထက် ပိုမိုနက်နဲပြီး အခြားသော လျှို့ဝှက်ချက်များလည်း ရှိနေဦးမည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ဇိုမိုသည် နေမင်းနတ်သစ်ပင်ကို ဆက်လက် အကဲဖြတ်သည်။ ၎င်း၏ အဆင့်အတန်းကို မခွဲခြားနိုင်သော်လည်း သတ္တမအဆင့်ထက် မနိမ့်ကျနိုင်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းမိသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ရတနာကို မှော်အဆောင်များ သွန်းလုပ်ရန်အတွက် အပိုင်းပိုင်းဖြတ်တောက်ရန်မှာ ဇိုမိုအတွက်မူ အလွန်နှမြောစရာကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ အကြံတစ်ခု ရလာသည်။ သူ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်ပြီး ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ကျွန်း၏ တောင်ဘက်စွန်းဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကာ တောင်ထိပ်လေးတစ်ခုပေါ်ရှိ လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လိုဏ်ဂူထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော မီးဓာတ်စွမ်းအားလှိုင်းတို့က ဇိုမို၏ မျက်နှာအား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လာရောက်ရိုက်ခတ်လေသည်။ လေထုတစ်ခုလုံးတွင် ကန့်နံ့များ ထောင်းခနဲ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကျွန်းပေါ်ရှိ မီးဓာတ်လိုဏ်ဂူငါးခုအနက် ဤလိုဏ်ဂူမှာ မြေမီး နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ထားသောကြောင့် နေမင်းနတ်သစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးရန်အတွက် အကောင်းဆုံးနေရာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် အလွန်သတိထားလျက် နေမင်းနတ်သစ်ပင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သစ်ပင်၏ အမြစ်များမှာ မီးချော်ကျောက်များနှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွယ်လျသော မြွေများအလား လိမ်ကောက်သွားသည်။ ထို့နောက် မာကျောလှသည့် ကျောက်တုံးများအား တိုဟူးကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြက်သွေးရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ အမြစ်များမှတစ်ဆင့် သစ်ပင်ကိုယ်ထည်ဆီသို့ လျှပ်တစ်ပြက် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သစ်ပင်၏ ထိပ်ဖျားသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ဖြောက်ခနဲ အသံတစ်သံနှင့်အတူ ရွှေရောင်မီးတောက်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော အပူလှိုင်းတစ်ခုသည် လိုဏ်ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုမှာ ထိုအပူကို မခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် မဟာနေမင်း အလွှာလိုက်မီးလျှံနှင့် နေမင်းသလင်းမျိုးစေ့ တို့ ရှိနေသော်လည်း ဤမီးတောက်၏ ပြင်းအားမှာ သူ၏ ခံနိုင်ရည်ကို ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး ဖြစ်စေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ မျက်နှာထား ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ့ခြေအောက် နက်ရှိုင်းသော မြေအောက်မှ မြေမီးများမှာ ရေကြီးရေလျှံသကဲ့သို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ဤအရပ်ဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဦးတည်လာနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"သောက်ကျိုးနည်း..."</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ အပြင်ဘက်သို့ ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်လိုက်ရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">အပြင်ဘက်ရောက်သည်နှင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်လိုက်ရသည့်မြင်ကွင်းကြောင့် ဇိုမို၏ အသက်ရှူနှုန်းပင် ရပ်တန့်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">တောင်ငယ်လေးတစ်ခုလုံးမှာ ရဲရဲနီနေပြီး စိမ်းလန်းနေသော အပင်များမှာ တဖျတ်ဖျတ်မြည်ကာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲလျက်ရှိသည်။ ကျောက်တုံးတိုင်းမှာလည်း မီးဖိုထဲမှ ထုတ်ယူထားသကဲ့သို့ အရည်ပျော်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော မီးဓာတ်စွမ်းအားများမှာ မြေပြင်၏ ချုပ်နှောင်မှုကို ဖောက်ထွက်ကာ ပေါက်ကွဲထွက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။ ဤပေါက်ကွဲမှုသာ ဖြစ်ပေါ်လာပါက လိပ်ကျွန်းတစ်ခုလုံး မီးတောက်များ ကောင်းကင်ယံအထိ တောက်လောင်သွားမည်ဖြစ်ပြီး နေမင်းနတ်ကျောင်းတော်အတွင်း လူမှာ သူဖြစ်ကြောင်း လူအများက ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် ပြတ်သားသူဖြစ်သည်။ ဤပေါက်ကွဲမှု ဖြစ်ပွား၍ မဖြစ်ပေ။ သို့သော် မြေမီး၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာနေပြီး အချိန်မှာလည်း တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်ဆုံးနေသည်။ ဇိုမို၏ မျက်လုံးများမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း အရောင်လက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်လိုက်သည့်အလား အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် သူကိုယ်တိုင် စီမံဖန်တီးထားသည့် ကျွန်းစောင့်အစီအရင်နှစ်ခုဖြစ်သော ယင်ယန် တိမ်တိုက်မိုးကြိုး အစီအရင် နှင့် တောင်ပိုင်းအပြာရောင် လေဟာနယ် အစီအရင်တို့၏ ဗဟိုတွင် ရှိနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရင်မိသားစုလက်ထက်ကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော ယင်ယန် တိမ်တိုက်မိုးကြိုး အစီအရင်တွင် ဇိုမိုသည် အသံလျှပ်စီး သစ်ကြားပင်ကို စိုက်ပျိုး၍ စွမ်းအားမြှင့်တင်ထားသော်လည်း အခြေအနေအရ တောင်ပိုင်းအပြာရောင် လေဟာနယ် အစီအရင်ထက် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယင်ယန် အစီအရင်ကိုသာ အသုံးပြုရန် ပိုမိုသင့်လျော်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ လက်ဖဝါးများမှ အလင်းတန်းများ မြေပြင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားချိန်တွင် ကျွန်းပေါ်ရှိ လူအပေါင်းမှာ မြေမီး၏ မတည်ငြိမ်မှုကြောင့် စိုးရိမ်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ဇိုမို၏ အစီအရင် ပြုလုပ်နေပုံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာပင် စောင့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် ရွှေကျီးကန်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရောက်ရှိလာပြီး ဆရာကြီး စွန်းပေါင်နှင့် ကျိဝေ့တို့၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် လိုအပ်ပါက ချက်ချင်းဝင်ရောက်ကူညီနိုင်ရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံပင်မကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ အမူအရာမှာ အလွန်ပင် လေးနက်နေပြီး ပိဿာပေါင်းထောင်ချီ လေးလံလှသည့် အရာကို ဆွဲကိုင်ထားရသကဲ့သို့ တရွေ့ရွေ့ လှုပ်ရှားနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် လိုဏ်ဂူထဲမှ မြေမီးတို့မှာ ပိုမိုပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်လာကာ တောင်ထိပ်ရှိ ကျောက်တုံးများပင် အရည်ပျော်ကျလာသည်။ ထိုအခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသဖြင့် အမြဲတည်ငြိမ်တတ်သော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး ဝေ့ရှန်းပင်လျှင် မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ရိပ်သန်းလာပြီး ဓားရိုးပေါ်သို့ လက်ရောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဇိုမိုသည် ကောင်းကင်ယံမှနေ၍ တောင်တန်းကို ရုတ်တရက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြေမီးတန်းတစ်ခုသည် သောင်းကျန်းနေသော နဂါးတစ်ကောင်အလား တောင်ငယ်လေးထဲမှ ပစ်ထွက်လာသည်။ ဇိုမိုသည် ညာလက်ဖြင့် မီးနဂါးကို ထိန်းချုပ်ကာ မြေကြီးထဲသို့ ပြန်လည် ဖိချလိုက်သည်။ သူသည် ဘယ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ရှန်စွမ်းအားထိန်းချုပ်မှု နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု၍ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းတွင် ကောင်းကင်မှ ရွှေရောင် တံဆိပ်စာလုံးတစ်ခု ဆင်းသက်လာကာ မီးနဂါးကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ မီးနဂါးသည် ကွေးညွှတ်နေသော ရွှေရောင် တံဆိပ်စာလုံးလိုင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဇိုမို၏ ထိုသို့သော ပြိုင်ဘက်ကင်းသည့် စွမ်းရည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရွှေကျီးကန်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များအားလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">မကြာမီတွင်ပင် မြေမီးတို့မှာ ထိုရွှေရောင် တံဆိပ်စာလုံးလိုင်းများအတိုင်း ရစ်ပတ်ကာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားတော့သည်။<br />  </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save