Book List

<h2 style="text-align: center;">အနာဂတ် သိုင်းပညာကုန်းမြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၈၁) </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်လုပွဲ၏ ဒုတိယအဆင့် ရောက်ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ခုနစ်ဦးထဲမှ လေးဦးသာ ရွေးချယ်မည့်အဆင့်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">မဲနှိုက်ရွေးချယ်သည့် စနစ်ဖြင့်သာ ဆက်လက်ကျင်းပမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခန်းအတွင်းရှိ ပြိုင်ပွဲဝင်ခုနစ်ဦး၏ အချက်အလက်ကတ်များ လင်းလက်သွားပြီးနောက် ကြယ်တာရာ ဖန်သားပြင်ထက်တွင် ရလဒ်များ ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန် မဲရလဒ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ သူ့တွင် ယှဉ်ပြိုင်ရမည့် ပြိုင်ဘက် မရှိပေ။ တစ်နည်းအားဖြင့် သူသည် ဗလာမဲ ပေါက်သွားခြင်းဖြစ်ပြီး အလိုအလျောက် အနိုင်ရကာ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ကံကောင်းလိုက်တာ" </p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် အမြင့်ဆုံးပွဲကြည့်စင်ဘက်သို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ထားတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းတွေများလား။ ဖန်ဆင်းရှင် စာရေးဆရာက ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ အနိုင်ပေးချင်နေတာလား”</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန် အမြင့်ဆုံး ပွဲကြည့်စင်ပေါ်တွင်ကား...။</p> <p style="text-align:justify">"ဒန်လော့ပ်... မင်းတို့ ပွဲစီစဉ်သူတွေ နောက်ကွယ်ကနေ မဲခိုးထားတာ မဟုတ်လား" </p> <p style="text-align:justify">အခြားသော လွှတ်တော် ဥက္ကဋ္ဌများအားလုံးက ဒန်လော့ပ်အား ထူးဆန်းသော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒန်လော့ပ်မှာမူ 'ငါ့ကို အဲဒီလို လာမကြည့်ကြနဲ့ ငါ ဘာမှမလုပ်ဘူး' ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့် အရှေ့ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ကွယ်မှ လက်မည်းကြီး ဝင်ပါသည်ဖြစ်စေ မပါသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးတော့ပေ။ </p> <p style="text-align:justify">"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ပွဲပိုကစားရတာနဲ့ တစ်ပွဲလျော့ကစားရတာပဲ ကွာမှာမဟုတ်လား"</p> <p style="text-align:justify">လုရှန် အခြားသူများ၏ မဲရလဒ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဤ ၄၈၀ ဂိမ်းတွင် အဓိက အာရုံစိုက်ရမည့် ပြိုင်ဘက်နှစ်ဦးဖြစ်သော မွန်ရိုးနှင့် ချန်ယွီရှုတို့မှာ အကွက်ကျကျပင် သီးခြားစီ ကွဲသွားကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် အခြားကြယ်တာရာ နယ်မြေများမှ ထိပ်တန်း အဆင့်ရှိသူများနှင့် အသီးသီး ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"သူတို့နှစ်ယောက် ဗိုလ်လုပွဲမှာ တွေ့ဖို့က သေချာသလောက်ပဲ"</p> <p style="text-align:justify">ပွဲစဉ်များကို ဆက်ကြည့်နေရန် စိတ်မပါတော့သည့် လုရှန်သည် ဘေးနားရှိ ဖယ်လ် အာလန်းအား လှည့်ကြည့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ငါ ခဏလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်။ ပွဲပြီးရင် လာနှိုးပေး"</p> <p style="text-align:justify">"အိုကေ... ဟင်" </p> <p style="text-align:justify">ဖယ်လ် အာလန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးမှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကာ လုရှန်အား အံ့သြမှင်သက်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်လုပွဲ ရောက်နေပြီကို မင်းက အိပ်ဦးမလို့လား။ ဒီလိုအချိန်ကြီးမှာ ဘယ်လိုလုပ် အိပ်ပျော်နိုင်ရတာလဲ…။</p> <p style="text-align:justify">"တိုက်တေနီယမ် စစ်မှန်ကိုယ်ထည်" </p> <p style="text-align:justify">ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှား ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ထက်ရှိ အနက်ရောင် သံချပ်ကာဝတ် ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်ရှိသည့် လူငယ်တစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဝေါင်း...။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အနက်ရောင် တိုက်ပွဲဝင်ဝတ်စုံသည် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး သူ၏ တောင့်တင်းခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြိုင်ဘက်ကင်း ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ပန်းထွက်လာသည်။ ခဏအကြာတွင် ထိုလူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ခဏအကြာတွင် သူ၏ ဆံပင် မျက်လုံး သွားများ အပါအဝင် တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ငွေရောင်တောက်နေပြီး တိုက်တေနီယမ် သတ္တုစပ်ဖြင့် ထုဆစ်ထားသော လူသားပုံရိပ်တစ်ခုအလား ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါမှာ အားကောင်းလွန်းသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">လူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနှစ်ဖက်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထုနှက်လိုက်ရာ ကျယ်လောင်သော သံယောင်ဟိန်းသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒုတ်... ဘုန်း... ဝုန်း...။ </p> <p style="text-align:justify">"မွန်ရိုး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၁၅၀ တုန်းက ငါ မင်းကို ရှုံးခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါ့ရဲ့ အစွန်းရောက် တိုက်တေနီယမ်ပုံစံက အပြီးတိုင် ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ ဒါကြောင့် ငါ... "</p> <p style="text-align:justify">စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရသေး။ လူငယ်၏ မျက်လုံးထဲရှိ ငွေရောင်စက်ကွင်းများ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့်၌ အေးစက်သော ပုံရိပ်တစ်ခု အလိုအလျောက် ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဝေါင်း..." </p> <p style="text-align:justify">လူငယ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထိုပုံရိပ်ထံသို့ လက်သီးဖြင့် လှမ်းထိုးလိုက်သည်။ ဧရာမ လက်သီးကြီးထံမှ နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် တောက်ပသော ငွေရောင်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ငွေရောင် နေမင်းငယ်လေး တစ်စင်းအလားပင်။ သို့သော် ဒုတိယစက္ကန့်တွင် ထိုနေမင်းကြီးမှာ အငွေ့ပျံသွားသကဲ့သို့ ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဖြူဖျော့ပြီး ရှည်လျားသွယ်လျသော လက်တစ်ဖက်သည် သူ၏ လက်သီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ လူငယ်သည် မိမိ၏ အစွမ်းရှိသမျှ ပုံအောထည့်သော်လည်း ပင်လယ်ထဲသို့ ရွှံ့နွားတစ်ကောင် နစ်ဝင်သွားသကဲ့သို့ မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ ထွက်မလာခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လူငယ်သည် သူ၏ လက်သီးအား ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏမျှ ဗလာကျင်းသွားသည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထုံကျင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ လက်သီးမှတဆင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူလွှလွှ အေးစက်မှုကြီး တွားသွားတက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဖြူစင်သော ရေခဲလှိုင်း ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ အခိုင်မာဆုံးသော ငွေရောင် တိုက်တေနီယမ် ခန္ဓာကိုယ်မှာ မှန်ကွဲများကဲ့သို့ တစစီ အက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂျွတ်... တဖျစ်ဖျစ်...။</p> <p style="text-align:justify">လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လာပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း...။ </p> <p style="text-align:justify">ရေခဲစွမ်းအင်များ စားသုံးခံထားရသဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်နေသော ငွေရောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ပြင်ပသို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">ရေခဲတံခွန်ကဲ့သို့ ဆံပင်များရှိသည့် မွန်ရိုးသည် ဟင်းလင်းပြင်တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားစွာ ရပ်တည်နေသည်။ သူ၏ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများက ကြယ်တာရာ ဖန်သားပြင်ကြီးမှတစ်ဆင့် ပြိုင်ပွဲကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ထိုအကြည့်များနှင့် ဆုံမိသူတိုင်းသည် နှလုံးသားအောက်ခြေအထိ အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလိုအလျောက် ခေါင်းငုံ့သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုးသည် ရေခဲမြစ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဘုရင်တစ်ပါးအလား ပြိုင်ပွဲကွင်းကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်သည်။ သူ၏ အကြည့်တို့သည် အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ မျက်လုံးမှိတ်ထားသော လုရှန်ထံတွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သို့သော် အာရုံမထားသည့်ဟန်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုး ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရေခဲစွမ်းအင်များကြောင့် အေးစက်နေသော လေထုမှာ ရုတ်တရက် အရည်ပျော်သွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော ပရိသတ်တို့မှာ မတ်တတ်ရပ်ကာ မွန်ရိုး၏ နာမည်ကို အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဆန်လော် ဓားအကျဉ်းထောင်" </p> <p style="text-align:justify">…</p> <p style="text-align:justify">တိုက်ခိုက်ရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ချန်ယွီရှုသည် ပေါ့ပါးသွက်လက်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း သောင်းနှင့်ချီသော မီတာများအထိ ရှည်လျားသည့် ရွှေရောင်ဓားစွမ်းအင်များက လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှီး... ရွှီး…</p> <p style="text-align:justify">မရေမတွက်နိုင်သော ဓားစွမ်းအင်များသည် ပြိုင်ဘက်၏ ပတ်လည်တွင် လျင်မြန်စွာ ရစ်ပတ်ကခုန်နေသည်။ ထို့နောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖြတ်တောက်မှုနှင့် ညှစ်ခြေမှု စွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်ပေးသည့် ဓားစက်ဝိုင်းကွင်းများကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ချန်ယွီရှု၏ ပြိုင်ဘက်မှာ လက်နက်ချ အရှုံးပေးရန် ဖိအားပေးခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသူမှာ ကြယ်တာရာနယ်မြေတစ်ခု၏ နံပါတ်တစ် ပါရမီရှင်ဖြစ်ပြီး တောက်ပလမင်း ကိုးပွင့်အဆင့် သာလွန်ထူးခြား သက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်သည်။ သို့သော် ဓားစက်ဝိုင်းထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင်မူ အသားစိမ်းငါးစိမ်း အရေခွံဆုတ်ခံထားရသည့်အလား ဒဏ်ရာဗရပွဖြင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချန်ယွီရှု သူ၏ စွမ်းအားကို ဖြေလျှော့လိုက်ရာ တိုက်ခိုက်ရေး စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ရွှေရောင် ဓားစွမ်းအင်များ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ချွင်...။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက် အေးစက်လှသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် သူ ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်လူ၏ စူးရှသော အကြည့်တို့ကြောင့် ချန်ယွီရှု အလိုအလျောက် အကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။ သူသည် ယခုလေးတင် လူတစ်ယောက်ကို အသားစိမ်းငါးစိမ်း ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသူနှင့် မတူဘဲ လောကကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ဖြတ်ထားသော ရသေ့တစ်ပါးအလား အလွန်တရာ နှိမ့်ချသော အမူအရာဖြင့် စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ စင်ပေါ်မှ ဆင်းသွားချိန်တွင် သူ့အကြည့်များသည် စောင့်ဆိုင်းခန်းရှိ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ နေရာနှင့် ဦးတည်ရာဆီသို့ ရပ်တန့်သွားသလို ဖြစ်နေသည်ကို မည်သူကမျှ သတိမထားမိကြချေ။ ရံဖန်ရံခါတွင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းပြီး လောဘကြီးသော အလင်းတန်းတစ်ခု သူ့ မျက်လုံးများထဲမှ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်သည်။ သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာပင် ထိုအရာမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။<br /> …</p> <p style="text-align:justify">"လုရှန်... လုရှန်..." </p> <p style="text-align:justify">ဖယ်လ် အာလန်းတစ်ယောက် လုရှန်အား အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်ဆိုနေသော်လည်း လုရှန်မှာမူ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုပမာ လုံးဝ လှုပ်ရှားခြင်းမရှိပေ။ ဖယ်လ်အာလန်း လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ အတင်းအကျပ် နှိုးသင့် မနှိုးသင့် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစဉ် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လုရှန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save