Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၈၆) </h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပသော ရွှေဖြူရောင် မီးတောက်များက တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခုလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား ဝါးမျိုသွားလေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ကျန်ရစ်နေသော ရေခဲလေအေးများမှာ အပြည့်အဝ မျိုချခံလိုက်ရသည်။ မွန်ရိုးကြောင့် ထိုးဖောက်ခံရပြီး အက်ကွဲသွားခဲ့သော ဂြိုဟ်သိမ်ဂြိုဟ်မွှား ပြိုင်ပွဲကွင်းကြီးမှာ ယခုအခါ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ကွင်းပြင်ဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ ဤနေရာသည် မီးတောက်များ သောင်းကျန်းနေသော ရွှေဖြူရောင် နယ်မြေတစ်ခု အဖြစ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မသေမျိုး ဒုတိယအဆင့် လောင်ကျွမ်းခြင်း ကာလအတွင်း ပင်မ ကြယ်တာရာအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားသော ကြယ်တာရာ အထွတ်အထိပ် ခန္ဓာကိုယ် ပိုင်ရှင် လုရှန်သည် အလွန်တရာ အံ့မခန်းဖွယ်ကောင်းသော အပူချိန်ရှိသည့် ရွှေဖြူ မီးတောက်များကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒီဂရီ တစ်သိန်းလား... ဒီဂရီ သန်းချီနေသလား...။ </p> <p style="text-align:justify">လုရှန် မသိပေ။ သို့သော် သူ သေချာသိသည်မှာ အကယ်၍ အချိန်သာ လုံလုံလောက်လောက် ရမည်ဆိုလျှင် သူသည် ဂြိုဟ်တစ်လုံးကိုပင် အလွယ်တကူ အရည်ဖျော်ပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သည့်အရာကမျှ ဤအပူချိန်ကို အလွယ်တကူ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုး၏ ရေခဲလေအေးများမှာလည်း ခံနိုင်ရည်မရှိကြောင်း သေချာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝုန်း…</p> <p style="text-align:justify">အတွေးများထဲ နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">လုရှန်၏ လက်ငါးချောင်း ကျရောက်သွားသော နေရာရှိ ရွှေဖြူ မီးတောက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော နယ်မြေမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဖြူလွှလွှ ပုံရိပ်တစ်ခု မီးတောက်များထဲမှ လျင်မြန်စွာ လွင့်ထွက်လာသည်။ မွန်ရိုး တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခိုက်အတန့်တွင် မွန်ရိုး၏ ပတ်လည်၌ ပါးလွှာသော ရေခဲလေအေး အလွှာလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ သို့သော် ရွှေဖြူ မီးတောက်များ၏ အပူချိန်မြင့်မားမှုနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ရေငွေ့ အမြောက်အမြား အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရေငွေ့များသည် မွန်ရိုး၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဆံပင်များကို စိုရွှဲသွားစေရန် မလုံလောက်သော်လည်း သူ့အား အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေရန်မူ လုံလောက်ပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုမျှသာပင်။</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုး၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ နိယာမကြယ်တာရာစနစ်နှစ်ခုမှာ သူ၏ပခုံးပေါ်၌ ရစ်ခွေနေသည့် တောက်ပသော အလင်းတန်းဖဲကြိုးနှစ်ခုအလား မျောလွင့်နေကြသည်။ </p> <p style="text-align:justify">နိယာမကြယ်တာရာစနစ်၏ အံ့မခန်းစွမ်းအားများက ဝန်းရံနေသည့် မီးတောက်များနှင့် အပူချိန်မြင့်မားမှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးထားရာ ထိုအရာကပင် သူ့အား ရွှေဖြူမီးတောက်များ၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ ဒဏ်ရာအနာတရ လုံးဝမရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာနိုင်စေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုး၏ မျက်နှာထားမှာ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အရည်မပျော်ဖူးသေးသော ရေခဲမြစ်ကြီးတစ်ခုအလား ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အေးစက်နေသည်။ သူသည် မှောင်မိုက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မီးတောက်များထဲမှ ထွက်လာကာ လုရှန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဒါက မသေမျိုးအဆင့်သွေးဆက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့မျက်နှာစာလား"</p> <p style="text-align:justify">"ငါ မင်းကို အထင်သေးမိတယ်ဆိုတာ ဝန်ခံပါတယ်။ ပြီးတော့ မသေမျိုး သွေးဆက်ရဲ့ စွမ်းအားကိုလည်း ငါ အသိအမှတ်ပြုပါတယ်။ ကံဆိုးတာက... မင်းက အဆင့် ၁၀ ပဲ ရှိသေးတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ မင်းရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုက ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး ဆိုတာ..."</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုး စကားပြော၍ မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ၏မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ၏ မျက်လုံးအိမ်ထဲတွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာ ကြီးမားလာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအရာမှာ လက်သီးတစ်လုံးပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဖြူရောင် လက်သီးကြီးမှာ မွန်ရိုး၏ ပါးပြင်သို့ ပြင်းထန်စွာ ချိုင့်ဝင်သွားကာ သူ့အား အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား ကီလိုမီတာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားစေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း... ဖောင်း...။ </p> <p style="text-align:justify">စတုတ္ထအလွှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ကျိုးပဲ့သွားသော ဧရာမ အသံကြီးကြောင့် ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ အားလုံး၏ နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားကြပြီး မျက်ခွံများပင် လှုပ်သွားကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် မွန်ရိုး ရပ်နေခဲ့သော နေရာတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ လက်သီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာ ကျက်သရေရှိပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီကို မင်းက ဘာတွေ လေလုံးထွားချင်နေသေးတာလဲ" </p> <p style="text-align:justify">လုရှန် စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ရွှေဖြူမျက်ဝန်းများ အနည်းငယ်တောက်ပသွားပြီး ရှေ့သို့ ထပ်မံခုန်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝှစ်...။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် လွင့်စင်သွားသော မွန်ရိုးနောက်သို့ အမီလိုက်သွားပြီး နဂါးတစ်ကောင်အလား လက်သီးများ ဆက်တိုက်ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ စကြဝဠာ၏အခြေခံဖွဲ့စည်းပုံကိုပင် ဆုပ်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ လက်သီးများမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ရွှေဖြူအလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပလျက် ညကောင်းကင်ယံတွင် ဖြတ်ပြေးသွားသော ကြယ်တံခွန်များပမာပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း...ဘုန်း...။ </p> <p style="text-align:justify">ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ တိုက်ပွဲအတွင်း ရောယှက်နေပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးကို အပျက်အစီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">လက်ရှိအခြေအနေမှာ ပြိုင်ပွဲ၏ပထမအချီနှင့် ဆင်တူသော်လည်း အနေအထားများမှာ လုံးဝပြောင်းပြန် ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယခင်က မွန်ရိုးက လုရှန်အား သနားညှာတာမှုကင်းမဲ့စွာ ရိုက်နှက်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လုရှန်က မွန်ရိုးအား ဖမ်းဆုပ်ကာ အပြန်အလှန် အသေရိုက်နှက်နေသည့် အလှည့် ဖြစ်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">မသေမျိုး ဒုတိယအဆင့် လောင်ကျွမ်းခြင်း... ။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် ပင်မကြယ်တာရာအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ကဏ္ဍစုံမှ ခွန်အားများသည် အံ့မခန်းအသွင်ပြောင်းသွားကာ မူလအဆင့်ထက် ဆယ်ဆမက တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအရာက သူ့အား မွန်ရိုးနှင့် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ရာတွင်ပင် အကြွင်းမဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်သော အားသာချက်ကို ပေးစွမ်းထားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုမျှသာမက ပင်မ ကြယ်တာရာအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လုရှန်သည် အရေးကြီးသော ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပုံရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ဝမ်ဟဲနှင့် သက်ဆိုင်သော ကြယ်တာရာ လမ်းစဉ် အမွေအနှစ်မှာ ထပ်မံ၍ လျော့ရဲလာသည့် လက္ခဏာများ ပြသလာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤအရာက သူ မွန်ရိုးအား ရာသီငါးပါး လက်သီးသိုင်းပညာဖြင့် အသေရိုက်နှက်နေစဉ်အတွင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရွှေဖြူ-ရွှေရောင် အသိဉာဏ်အလင်းများ အဆက်မပြတ် လင်းလက်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုအသိဉာဏ်အလင်းများက သူ့အား နတ်ဘုရားအဆင့် တိုက်ကွက်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်ရန် တွန်းအားပေးခဲ့ပြီး သူ၏ အထွတ်အထိပ် လက်သီးသိုင်းကွက်များမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းပြီး သိမ်မွေ့လာတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုမျှသာမက လုရှန်သည် ပိုမိုမြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ မသေချာမရေရာစွာ ထိတွေ့မိသွားသကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။ ထိုအဆင့်မှာ…။</p> <p style="text-align:justify">အဆင့်ငါး သိုင်းပညာထက် သာလွန်သော အဆင့်ခြောက် သိုင်းပညာများပင်…။</p> <p style="text-align:justify">လုရှန်သည် ဤအံ့ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေထဲတွင် နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်ပြီး သက်သောင့်သက်သာ မရှိလောက်အောင် ဖိနှိပ်ခံနေရသော မွန်ရိုးထံမှ နာကြည်းမှုအပြည့်ပါသည့် ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"တော်လောက်ပြီကွ"</p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း...။ </p> <p style="text-align:justify">ထိုဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ မကြုံစဖူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရေခဲလေအေးကြီးတစ်ခု မွန်ရိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဤရေခဲလေအေး စီးကြောင်း၏ ပြင်းထန်မှုမှာ အလွန်တရာ အားကောင်းလွန်းလှသဖြင့် လုရှန်၏ ရွှေဖြူ မီးတောက်များကိုပင် တစ်ခဏမျှ လွှမ်းမိုးသွားပြီး လုရှန်အား အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုး မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုခဏ၌ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ အေးစက်ခက်ထန်သော အရှိန်အဝါများ တရိပ်ရိပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တံခါးပေါက်တစ်ခုမှာလည်း လုံးဝပွင့်ဟသွားသည့်နှယ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အေးခဲနေသော ရေခဲလေပွေများသည် မွန်ရိုး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားကာ အပြင်ဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ရွှေဖြူရောင် မီးတောက်အမြောက်အမြားကို နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ တစ်စစီ အေးခဲသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">စတုတ္ထအလွှာ ဟင်းလင်းပြင်ကြီး ပျက်စီးပြိုကွဲသွားသလို ပဉ္စမအလွှာတွင်လည်း အက်ကွဲကြောင်းများ ထင်ရှားစွာ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုရေခဲလှိုင်းကြီးမှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းစွာ ဆက်လက်ပျံ့နှံ့နေပြီး ၎င်း၏ လွှမ်းခြုံနိုင်သော အကျယ်အဝန်းမှာလည်း စက္ကန့်နှင့်အမျှ လျင်မြန်စွာ တိုးပွားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">စတုရန်းကီလိုမီတာ ဆယ်ချီ... စတုရန်းကီလိုမီတာ ရာချီ...။</p> <p style="text-align:justify">စတုရန်းကီလိုမီတာ ထောင်ချီ... စတုရန်းကီလိုမီတာ သောင်းချီ...။</p> <p style="text-align:justify">သိန်းချီ... သန်းချီ... ကုဋေချီ...။</p> <p style="text-align:justify">မွန်ရိုးအား ဗဟိုပြုလျက် ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာ အားကစားကွင်းကြီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံခန့်မှာ အဖြူရောင် ရေခဲလေအေး စီးကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အချို့သော ရေခဲလေအေးများမှာ ဆိုက်ကပ်ထားသည့် ယာဉ်ပျံထိုင်ခုံများဆီသို့ပင် ရောက်ရှိသွားကာ ယာဉ်ပျံများအား ရေခဲတုံးများအဖြစ် အေးခဲပစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ..."</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့သော ကြီးမားသည့် အပြောင်းအလဲကြောင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူများမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကာ မြင်ကွင်းကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ စောင့်ဆိုင်းခန်းအတွင်းရှိ ပြိုင်ပွဲဝင်များ အကူအညီပေးသူများ ဝန်ထမ်းများနှင့် အစီအစဉ် တင်ဆက်သူများမှာလည်း ရေခဲလှိုင်းကြီးကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်ခွာပြေးလွှားနေကြရသည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ဆုံးတွင် ပွဲကြည့်စင်များပေါ်ရှိ လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌများနှင့် အခြားသော အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များပင် အံ့အားသင့်သွားကြပြီး သူတို့၏ထိုင်ခုံများမှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မြန်မြန်... ပရိသတ်တွေကို ဘေးလွတ်ရာ ရွှေ့ပြောင်းဖို့ အမြန်ကူညီကြ"</p> <p style="text-align:justify">အိမ်ရှင်ဖြစ်သူ ဒန်လော့ပ်က လျင်မြန်စွာ ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ အခြားကြယ်တာရာ နယ်မြေများမှ ဥက္ကဋ္ဌများကလည်း မိမိတို့သက်ဆိုင်ရာ နယ်မြေများရှိ ပရိသတ်များနှင့် ကစားသမားများအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">တင်းမာနေသော လေထုထဲ၌ ဟီးလ်နယ်မြေ၏ ဥက္ကဋ္ဌတစ်ဦးတည်းသာ မကြုံစဖူးသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေကာ မျက်လုံးများ တောက်ပလျက် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက... ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ မွန်ရိုးပဲ..."</p> <p style="text-align:justify">ဒန်လော့ပ်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မိုက်နေပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိတ်လန့်အံ့သြမှုများကြား၌ ဤကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ အေးစက်ပြီး လူသူကင်းမဲ့သည့် နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ်သို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။ မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်လျှင် အလုံးစုံမှာ ကျယ်ပြောလှသော အဖြူရောင် မြင်ကွင်းကြီးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အေးစက်မှု သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှု စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် မျိုးသုဉ်းပျောက်ကွယ်ခြင်းတို့သာ...။</p> <p style="text-align:justify">ရွှေဖြူရောင် မီးတောက်များမှာ ရေခဲလေအေး စီးကြောင်းကြောင့် လုံးဝနီးပါး ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရပြီး လုရှန်မှာလည်း နှင်းခဲများဖြင့် ဝန်းရံခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူ့ပုံစံမှာ ထိတ်လန့်နေပုံမရဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးအေးဆေးဆေး အကဲခတ်နေသည်။ အလွှာလိုက်ထပ်နေသော ရေခဲလေအေး စီးကြောင်းများအလယ်တွင် မွန်ရိုးတစ်ယောက် လုရှန်အား စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ စကားပြောလိုက်ချိန်၌ သူ၏အသံတွင် ပြင်းထန်သော အေးစက်မှုတို့ လွှမ်းခြုံနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">"မင်းက အဆင့် ၁၂ ရဲ့ အယူအဆကို နည်းနည်းလေးတောင် နားလည်ပုံမရဘူး။ အဓိကအဆင့်ကြီး နှစ်ခုကြားက ကွာခြားချက်ကို မင်း လုံးဝသဘောပေါက်ပုံမရဘူးပဲ... အဲဒါက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားလဲဆိုတာကိုပေါ့"</p> <p style="text-align:justify">စကားပြောရင်း မွန်ရိုးက သူ၏လက်မောင်းများကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ အတင်းအကျပ် ဖိချလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">"အားလုံး ပြီးသွားပြီ"</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save