ကျယ်ပြောလှသော ဂြိုဟ်မျက်နှာပြင်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အဆုံးအစမဲ့သော မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ကြီးများက ကောင်းကင်ယံကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော လျှပ်စီးကြောင်းများသည် မုန်တိုင်းထဲတွင် လှိမ့်ဝင်ကာ မိုးကြိုးများပစ်ခတ်လျက် အောက်ဘက်ရှိ တောင်ထိပ်များကို ဝန်းရံသိမ်းပိုက်ထားသည်။
လျှပ်စီးလက်ဖြာမှုများနှင့် ဖုန်မှုန့်မီးခိုးငွေ့များမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မြင်သာခြင်း မရှိတော့ပေ။
ပုံရိပ်နှစ်ခုသည် လေဟာနယ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်တန့်နေပြီး ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို အဝေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
တစ်ဦးမှာ သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ထားသော အစေခံအဘိုးအိုဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ ဝဲကျနေသော ဆံနွယ်များနှင့် မျက်ခုံးကြား၌ အနီရောင်အမှတ်အသားရှိသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူတို့၏ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်ကြီးမှာ ကမ္ဘာပျက်မည့် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခုအလား ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာသည်။
မရေမတွက်နိုင်သော တောင်တန်းများ မြစ်များနှင့် သစ်ပင်များသည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မိုးကြိုးဒဏ်ကြောင့် အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရပြီး မီးကျွမ်းကာ မည်းနက်ပြာကျသွားကြသည်။
ခန့်ညားသော လူငယ်လေးမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အစေခံအဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တို့ ဝိုးတဝါး ပေါ်ပေါက်နေသည်။
အချိန်မည်မျှ ကုန်ဆုံးသွားသည်ကို မသိရပေ။
ရုတ်တရက်...။
ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားမြည်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပသော ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် တိမ်တိုက်များအား ထိုးဖောက်လျက် ကောင်းကင်ယံတစ်ခွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များ ကွဲအက်သွားပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အရှိန်အဝါကြီးမှာ တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားတော့သည်။
မရေမတွက်နိုင်သော ရွှေရောင်ဓားအလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားသည့် အရပ်ရှည်သွယ်လျသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များအကြားမှ လျှောက်လှမ်းထွက်လာသည်။
ထိုလူငယ်သည် သူတို့နှစ်ဦးရှိရာသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် လျှောက်လာသည်။ သူ ပိုမိုနီးကပ်လာသောအခါ လက်မအနည်းငယ်သာ မြင့်သော ဝဖိုင့်ဖိုင့် အသားဖြူဖြူ ကလေးငယ်တစ်ဦးသည် ဓားတစ်လက်ကို သယ်ဆောင်လျက် သူ၏ဦးခေါင်းပေါ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာသည်။
ထိုကလေးငယ်သည် ကမ္ဘာမြေပြင်ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် ဓားမြည်သံနှယ် တိုးညှင်းသော လေချွန်သံတစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။
"အောင်မြင်သွားပြီပဲ"
အစေခံ အဘိုးအို ပြုံးလျက် အဝေးမှနေ၍ ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"သခင်လေးယွီ... ကနဦး ဝိညာဉ် အဆင့် သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး သက်တမ်း နှစ်ငါးထောင် ရရှိကာ သာယာဝပြောတဲ့ မသေမျိုး ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တဲ့အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်"
ခရမ်းရောင်သန်းသော အနီရောင်မျက်ခုံးပိုင်ရှင် ခန့်ညားသောလူငယ်လေးသည်လည်း သူ၏အကြည့်များကို လျှော့ချလိုက်သည်။ သူ့ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
တိုးညှင်းစွာ လေချွန်ပြီးနောက် ဓားကိုင်ဆောင်ထားသော ကလေးငယ်သည် သူ၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားပြီး ယိမ်းထိုးလျက် သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်လာသည်။
မျက်ခုံးကြားတွင် အနီရောင် အမှတ်အသား ပါရှိသည့် ခန့်ညားသော လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ချန်ယွီရှု ပြုံး၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဒွါဒသမ (၁၂) အစ်ကိုတော်... ကျွန်တော် ကနဦး ဝိညာဉ် အဆင့်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ ကြိုးစားနေတုန်း အစ်ကိုတော် ကိုယ်တိုင်တောင် လာစောင့်ရှောက်ပေးတာလား"
ခန့်ညားသော လူငယ်လေးက ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ငါ့အကူအညီ မလိုပါဘူး။ ငါက ဒီတိုင်း လာဂုဏ်ပြုပေးတာပါ။ ဒါပေမယ့် မင်း ရက်နည်းနည်း စောပြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."
ထိုသို့ပြောသော်လည်း ချန်ယွီရှု၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ခဏမျှ စကားပြောပြီးနောက် ချန်ယွီရှု၏ မျက်နှာအမူအရာ လေးနက်သွားပြီး အစေခံအဘိုးအိုအား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်လိုက်သည်။
"ဝိညာဉ်အစေခံ... ခင်ဗျား တောင်းဆိုတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် ကနဦး ဝိညာဉ် အဆင့်ကို ရောက်ပြီ။ အခု ကျွန်တော့်အမေအကြောင်း ပြောပြလို့ ရပြီမလား"
အစေခံ အဘိုးအိုက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါက ဒီအစေခံအိုကြီးရဲ့ တောင်းဆိုချက် မဟုတ်ပါဘူး။ သခင်ကြီး ချန်ရိရဲ့ သခင်လေးယွီ အပေါ် တောင်းဆိုချက်ပါ"
"အခု သခင်လေးယွီက ကနဦး ဝိညာဉ် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ဒီအစေခံအိုကြီးက ကတိအတိုင်း သဘာဝကျကျ ဖြည့်ဆည်းပေးပါ့မယ်"
စကားပြောရင်း အစေခံ အဘိုးအိုက သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် ညင်သာစွာ တို့ထိလိုက်ရာ အလင်းစက်လေး တစ်ခု သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ စိမ့်ထွက်လာသည်။
ချန်ယွီရှုသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုဉာဏ်ပညာ မီးပွားလေးကို လက်ဖဝါးထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသည်။
"အမေ..."
…
လူသားကမ္ဘာ ဂြိုဟ်တစ်လုံးပေါ်ရှိ ဆင်ခြေဖုံး သင်္ချိုင်းတစ်ခုတွင်…။
အနက်ရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ချန်ယွီရှုသည် နှူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးပိုင်ရှင် အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ ဓာတ်ပုံ ပါရှိသည့် အုတ်ဂူတစ်ခု ရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
"သူမက လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၂ နှစ်က သဘာဝအတိုင်း သေဆုံးသွားခဲ့တာပါ"
"သခင်ကြီး ချန်ရိက သက်တမ်းရှည် ဆေးလုံးတွေ အများကြီး ပေးသနားခဲ့ပေမယ့်... လူသားတွေရဲ့ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုက နောက်ဆုံးမှာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုဆန္ဒကို မလွန်ဆန်နိုင်ခဲ့ပါဘူး"
"ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိတဲ့ သာမန်လူသား တစ်ယောက် အနေနဲ့ အသက် ၃၀၀ ကျော်အထိ နေထိုင်နိုင်ခဲ့တာက တော်တော်လေး ထူးခြားနေပါပြီ"
သူ့နောက်မှ အစေခံ အဘိုးအိုက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ချန်ယွီရှုသည် ကြောင်တောင်တောင် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု နောင်တနှင့် ဒေါသတို့ ရောနှောနေကာ နောက်ဆုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော ရှုပ်ထွေးမှုများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
ခရမ်းရောင်သန်းသော အနီရောင် မျက်ခုံးပိုင်ရှင် လူငယ်လေးက ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ထိုလူငယ်၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။
"ဒီနေ့ကစပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ဘေးနားမှာ နေပြီး ငါ့ကို ကူညီပေးပါ..."
ချန်ယွီရှု အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ချန်ယွီရှု၏ မှတ်ဉာဏ်များမှာ ကျယ်ပြောလှသကဲ့သို့ ရှုပ်ထွေးလွန်းလှသည်။
ကနဦးဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော နေ့စဉ်ကျင့်ကြံမှုများမှတစ်ပါး ခရမ်းရောင်သန်းသော မျက်ခုံးပိုင်ရှင် ခန့်ညားသည့်လူငယ်နှင့် တာအိုလင်းဂိုဏ်း၏ နဝမမြောက် တောင်ထွတ်သခင် ချန်ရိ၏ ဆက်ခံသူများအကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် တိုက်ပွဲများသာ ရှိတော့သည်။
ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း လုရှန်သည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရင့်ကျက်ပြီး တောက်ပသော ယဉ်ကျေးမှုတစ်ရပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သို့သော် ၎င်းမှာ ထျန်းရှားဂယ်လက်ဆီရှိ သိုင်းပညာယဉ်ကျေးမှု၏ လွတ်လပ်ပွင့်လင်းသော လေထုနှင့်မူ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။
ချန်ယွီရှု နေထိုင်ခဲ့သည့် ယဉ်ကျေးမှုမှာ မြေရှင်ပဒေသရာဇ်စနစ်ဆန်ပြီး တင်းကျပ်ကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။
"ငါနေထိုင်တဲ့ စကြာဝဠာထဲက ယဉ်ကျေးမှုမှာ အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုတွေ ရှိပေမဲ့... ကြယ်တာရာနယ်မြေ ဖက်ဒရယ်အစိုးရအနေနဲ့တော့ လူ့အခွင့်အရေးကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လေးစားမှု ရှိပါသေးတယ်"
“သူတို့က လူသိရှင်ကြား လွန်လွန်ကျွံကျွံ ကိစ္စတွေကို သိပ်ပြီး လုပ်ရဲတာ မဟုတ်ဘူး”
သို့သော် မသေမျိုးကျင့်စဉ် ယဉ်ကျေးမှုမှ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သာမန်လူသားများနှင့် ဝက် ခွေး ပေါင်းပင်တို့ကြားတွင် မည်သည့်ခြားနားချက်များ ရှိနေပါမည်နည်း။
ကျင့်စဉ်တစ်ခု လေ့ကျင့်ရန် သို့မဟုတ် မှော်လက်နက်တစ်ခု သွန်းလုပ်ရန် ဂြိုဟ်တစ်လုံး သို့မဟုတ် ဂြိုဟ်အများအပြားမှ လူသားတို့၏ အသက်ကို ရိတ်သိမ်းပစ်လိုက်ခြင်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိသည့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
လုရှန်သည် ချန်ယွီရှု၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တုန်လှုပ်သွားမိသည်။
ချန်ယွီရှုအား သတ်ဖြတ်ခဲ့မိသည့်အတွက် သူခံစားနေရသော နောက်ဆုံးအပြစ်ရှိစိတ် အစအနလေးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။
သတ်ဖြတ်သူသည် အခြားသူများ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ပြန်လည်ခံရမည်သာ ဖြစ်သည်။
မသေမျိုး ယဉ်ကျေးမှုကနေ ပြန်လည်ဝင်စားလာတဲ့ ဒီကောင်တွေက အောက်ခြေလူတန်းစားတွေကို လူသားတွေလို မဆက်ဆံကြဘူးလေ။ ဒါကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် လုံးဝ ဝါးမျိုခံလိုက်ရတာနဲ့ ထိုက်တန်ပါတယ်…။
ဤမှတ်ဉာဏ်ကို စုပ်ယူပြီးနောက် လုရှန် ကြီးမားသော အရာတစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။
ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ဧရာမပမာဏဟုသာ ဆိုရပေမည်။
အတော်လေး ပြည့်စုံလွန်းသော မသေမျိုးကျင့်စဉ်စနစ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်းတို့တွင် ကျင့်စဉ်များ ဖွဲ့စည်းမှုများ မှော်အစီအရင်များ သဘာဝလွန်စွမ်းအားများနှင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်နည်းများ ပါဝင်နေသည်။
ချန်ယွီရှု၏ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်ခဲ့သော ကျင့်ကြံမှုအားလုံးမှာ တစ်ရက်တည်းဖြင့် လုရှန်ထံ အလကားပေးလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။
လုရှန် နောင်တရမိသည့် တစ်ခုတည်းသော အချက်မှာ...။
သူသည် ချန်ယွီရှု၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် တာအိုလင်းဂိုဏ်း၏ အမွေဆက်ခံကျင့်စဉ်များနှင့် ပတ်သက်သော အစအနကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ခဲ့ခြင်းပင်။ ချန်ယွီရှု သူ့နှင့်တိုက်ခိုက်စဉ်က အသုံးပြုခဲ့သည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဓားအလင်းတန်းများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မှော်အစီအရင် နည်းစနစ်ကိုပင် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
"ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။ ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် အမွေအနှစ်လိုမျိုး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် အကာအကွယ် အစီအမံတွေ မရှိဘူး ဆိုရင်သာ ထူးဆန်းနေဦးမှာ"
“မဟုတ်ရင် ငါတို့ ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက် ရန်သူလက် ဖမ်းမိသွားတာနဲ့ ငါတို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းသွားမှာပေါ့…”
သို့သော် အရေးအကြီးဆုံး အမွေအနှစ် မရှိသော်လည်း ချန်ယွီရှုသည် နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ အတွင်း အခြားသော နည်းစနစ်များစွာကို စုဆောင်းထားခဲ့သည်။
၎င်းတို့အား ဝယ်ယူခြင်း လှည့်ဖြားခြင်း အင်အားသုံးခြင်း သတ်ဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။
အရေအတွက်မှာ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားပြီး တစ်ထောင်ထက်ပင် မနည်းပေ။
၎င်းတို့အထဲတွင် ချန်ယွီရှု အတန်ဖိုးထားဆုံး ကျင့်စဉ်မှာ ရွှမ်လင်းပေါင်လု ဟု ခေါ်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
၎င်း၏ အဆင့်အတန်းသည် ချန်ယွီရှု ကိုယ်တိုင် ကျင့်ကြံသော တာအိုလင်း ဂိုဏ်း၏ အမွေဆက်ခံ ကျင့်စဉ်ထက် အနည်းငယ်သာ နိမ့်ကျပြီး သီအိုရီအရဆိုလျှင် ၎င်းအား မဟာ တက်လှမ်းခြင်း အဆင့် အထိ ကျင့်ကြံနိုင်သည်။
"သိုင်းပညာ အဆင့် ၁၅ နဲ့ ညီမျှတာလား"
လုရှန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ချောမွတ်သော မေးစေ့ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတွင်မူ သူ သေချာရေရာစွာ မသိရှိပေ။ သူသည် ချန်ယွီရှု၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အခြေခံ၍သာ ခန့်မှန်းတွက်ချက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မသေမျိုးကျင့်စဉ် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် သိုင်းပညာယဉ်ကျေးမှုတို့အကြား အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ...။
သိုင်းပညာကို လေ့ကျင့်ရာတွင် လူတိုင်း၏ လမ်းစဉ်မှာ ထူးခြားချင်မှ ထူးခြားမည် ဖြစ်သော်လည်း ၎င်းမှာ သူတို့အတွက် အသင့်တော်ဆုံးသော လမ်းစဉ်ဖြစ်သည်မှာမူ အသေအချာပင်။
သို့သော် မသေမျိုးကျင့်စဉ် လမ်းကြောင်းမှာမူ များစွာ ကွဲပြားနေသည်။
လူတိုင်းမှာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုတည်းကိုသာ အတူတူ လျှောက်လှမ်းနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ကွဲပြားခြားနားသော ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများသည် ဤလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက် မည်မျှလျင်မြန်စွာ တိုးတက်နိုင်သည်ဆိုသည့် အမြန်နှုန်းကိုသာ ကိုယ်စားပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကျ မကျင့်ကြံကြည့်ဘဲနဲ့တော့... ကျင့်ကြံခြင်း စနစ် နှစ်ခုကြားက ကွာခြားချက်တွေကို စစ်မှန်စွာ ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်"
လုရှန်သည် စိတ်လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုနှင့်အတူ မသေမျိုး ကျင့်စဉ်နှင့် သိုင်းပညာ နှစ်ခုစလုံးကို တွဲဖက် ကျင့်ကြံချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။
လက်ရှိတွင် သူသည် အဆင့် ၁၆ လမ်းစဉ် တစ်ခု (ယန်ယိကျိုး) အဆင့် ၁၅ လမ်းစဉ် နှစ်ခု (ဝမ်ဟဲ ဒွမ်းယိဖန်) တို့အား ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။
သူ လျှောက်လှမ်းချင်သော လမ်းစဉ် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝလမ်းစဉ်သည် သဘာဝအလျောက် အရာအားလုံး ပါဝင်နေသည်။
၎င်းသည် အရာအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
လမ်းစဉ်များ ပိုမို ကျင့်ကြံလေလေ ပိုကောင်းလေလေပင်။
"တကယ်လို့ ငါ ချန်ယွီရှု တစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံနိုင်ရင်... အနာဂတ်မှာ မသေမျိုး ကျင့်စဉ် ယဉ်ကျေးမှုက ဒုတိယ သို့မဟုတ် တတိယမြောက် ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ ထပ်မံ တွေ့ဆုံနိုင်ခြေ ရှိတယ်"
“ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပြီး ရန်သူကို သိရင် တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ အနိုင်ရလိမ့်မယ် ဆိုတဲ့ဆိုရိုးစကားလိုပေါ့”
"စမ်းကြည့်လို့ ရတာပဲ... ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ... ဒါက အံ့ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဓာတုဓာတ်ပြုမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး မကြုံစဖူး မသေမျိုး သိုင်းလမ်းစဉ် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနိုင်တယ်လေ"
လုရှန်တွင် အလွန် ကြီးမားသော နှလုံးသား တစ်ခု ရှိသည်။
သူ တစ်ကိုယ်တည်း နေရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ အဓိကအားဖြင့် သူ သိပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။
အဆင့် ၁၆ လမ်းစဉ်မှာ စကြာဝဠာ၏ အမှောင်ဘက်ခြမ်းမှ ကျူးကျော်လာမည့် အကျပ်အတည်းကို တားဆီးနိုင်စွမ်း မရှိချေ။
သူ လက်ရှိရောက်ရှိနိုင်သည့် အမြင့်ဆုံး အောင်မြင်မှုမှာလည်း အဆင့် ၁၆ သာ ဖြစ်နေသည်။
သတ်မှတ်ထားသော လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်များအတိုင်း လိုက်နာနေမည့်အစား လွတ်လပ်စွာ အဘယ်ကြောင့် မစမ်းသပ်ကြည့်ရမည်နည်း။
“အဓိပ္ပါယ် မရှိတာတွေ အားလုံး မေ့ထားလိုက်... အရင်ဆုံး ယူလိုက်ကြစို့။ အဲဒါက ပိုကောင်းတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်နိုင်မယ့် သော့ချက် ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…”
"တစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်မယ် ဆိုရင်တောင်... ငါ့မှာ အကူအညီ ပေးနိုင်တဲ့ စကြာဝဠာ မူလစွမ်းအား ရှိနေသေးတာပဲ။ မသေမျိုး သိုင်းလမ်းစဉ်ကို တွက်ချက်ဖန်တီးဖို့ ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."
"ဒါဆိုရင်... စမ်းကြည့်ကြမလား"
လုရှန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချမှတ်လိုက်လေပြီ။
***