Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၀၂</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နန်ကျိုး ပြည်နယ်...</p> <p> </p> <p>   ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်းသည် ချင်းမင်တောင်တန်း၏ အတွင်းတွင် တည်ရှိ၏ ။</p> <p> </p> <p>   ယခုအချိန်၌ ဂိုဏ်း၏ ခန်းမတွင် ဆံပင်ဖြူနေသော အကြီးအကဲများ ဆွေးနွေးနေကြလေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " ခုလေးတင်ပဲ ဝူချင်းရှင်းဆီကနေ သတင်းရတယ်.. ဟဲရန်မြို့မှာ ဝိညာဥ်သန့်စင်ခြင်းအဆင့် ရှိတဲ့ ငါးပျံအ​​​စောင့် ပေါ်လာတယ်တဲ့.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အကြီးအကဲဆွန်းက ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " ဟားဟား.. သတင်းကောင်းပဲ.. "</p> <p> </p> <p>      " ယုံဟဲဧကရာဇ် ဟဲရန်မြို့ကို ရောက်နေပြီလား.. သူ့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိရင် တခြားသူတွေကို လှည့်စားဖို့ ဒီလောက် လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး.. "</p> <p> </p> <p>      " ဟားဟား...ဟားဟား.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အကြီးအကဲများက ရယ်လိုက်ကြ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " အချိန်ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ.. "</p> <p> </p> <p>     " တစ်လလား..လဝက်လားပဲ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ်နီးနေပြီ လောစရာမှ မလိုတာ အေးဆေးပေါ့.. "</p> <p> </p> <p>      " ယန်ဧကရာဇ် ဒီရောက်နေတာကို တခြားဂိုဏ်းတွေ မသိအောင် ..ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ရတနာ ထျန်းဝူ ကြေးမုံနဲ့ ကျိုးပြည်နယ်မှာ တခြားဂိုဏ်းတွေကို အယောင်ပြထားတုန်း ပဲ.."</p> <p> </p> <p>      " လဝက်ကြာပြီး နောက်လရဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာ ယန်ဧကရာဇ်က ငါတို့ အစီအစဥ်အတိုင်း ချင်မင်းတောင်ပေါ်တက်ပြီး ချင်းယွင်ဘုရားကျောင်းမှာ ဂါဝရပြုလိမ်မယ့်.. "</p> <p> </p> <p>      " ဧကရာဇ်ယုံဟဲက သာမန်ဘုရားဖူး အယောင်ဆောင်ပြီး ချင်းယွင်ဘုရားကျောင်းမှာ ရှိတဲ့ ငါတို့ရုပ်ထုတွေကို သုံးကြိမ်ဦးညွှတ်ပြီး ကိုးကြိမ်  ဒူးထောက်လိမ့်မယ်.. "</p> <p> </p> <p>      " သူ ဒူးထောက်လိုက်တာနဲ့ ဒီကိစ္စက အောင်မြင်သွားပြီ.."</p> <p> </p> <p>      " ယန်ဧကရာဇ် ဒူးထောက်တဲ့ ပထမဆုံး ဂိုဏ်းအနေနဲ့ ငါတို့ ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်းက အင်မော်တယ်ဂိတ် ကိုးခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလာနိုင်တယ်.."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်းသည် အင်အားကြီးသော်လည်း တခြားဂိုဏ်းရှစ်ခု ရှိနေပေသေးသည် ။ အင်မော်တယ်ဂိတ် ကိုးခုမှာ မစည်းလုံးကြချေ ။ မဟာယန်အင်ပါယာ နန်းတော်ထံမှ အကျိုးအမြတ်ရရှိရန် တိုက်ခိုက်နေကြ၏ ။</p> <p> </p> <p>   ယခုအချိန်တွင် ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်း၏ ခန်းမရှိ အကြီးအကဲများသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေကြလေသည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " အဲ့ငတုံး ဧကရာဇ်က ဆုံးဖြတ်ချက်မချတက်ပေမဲ့ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းနေတာ ရယ်စရာကောင်းတယ်.. "</p> <p> </p> <p>      " အားသာချက်နဲ့ အားနည်းကိုတွက်ပြီး ငါတို့ ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်းကို ဦးညွှတ်လိုက်ရုံနဲ့ သူ့အတွက်အခွင့်အရေး ရမယ် ထင်နေရှာတာ.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အင်မော်တယ်ဂိတ်ကိုးခုသည် လွန်ခဲ့သည် နှစ်လေးဆယ်က မဟာယန်၏ ထိပ်တန်းစစ်သည် တစ်သိန်းအား ချေမှုန်းပြီး​နောက် မဟာယန်၏ ဧကရာဇ်အား ဖြုတ်ချနိုင်သော်လည်း ဖြုတ်မချခဲ့ ။</p> <p> </p> <p>   အကြောင်းအရင်းမှာ မလိုအပ်၍ပင် ။ အင်မော်တယ်များသည် လူသိရှင်ကြား အကြမ်းဖက်မှုနှင့် သတ်ဖြတ်မှုကို မလုပ်လိုကြ ။ သူတို့လိုအပ်သည်မှာ လူ့လောကရှိ အရင်းအမြစ်များနှင့် ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုစွမ်းအား သာဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p>   ဤသည်က ​နောက်ဖေးခြံတွင် မျောက်အုပ်မွေးထားသည်နှင့် ဆင်တူ၏ ။ မျောက်တိုင်းသည် သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုသာဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p>   မျောက်ဘုရင်သည် အသီးအများဆုံးစားနိုင်ပြီး ​ကြိုက်ရာ မျောက်မနှင့် အတူအိပ်နိုင်သော်လည်း မျောက်အုပ်အပြစ်တင်မည်ဆိုလျှင် မျောက်ဘုရင်သာခံရပေမည် ။</p> <p> </p> <p>   ဤလောကတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှသည် မဟာယန်ဧကရာဇ်ကို သာ အပြစ်တင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး လူထု၏ မကျေနပ်မှုများသည် နန်းတော်သို့သာ ပုံချမည်ဖြစ်သည် ။</p> <p> </p> <p>   အင်မော်တယ်များသည် သူတို့၏ ပုံရိပ်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး လူထု၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်ရာအဖြစ် အမွှေးတိုင်စွမ်းအားကို ဆက်လက်ရိတ်သိမ်းနိုင်ကြသည် ။ ဤသည်က ခဲတစ်လုံးဖြင့် ငှက်နှစ်ကောင်ပစ်ခြင်းပင် ။</p> <p> </p> <p>   ဒုတိယအကြောင်းရင်းမှာကား ရိုးရာယုံကြည်မှုဖြစ်သော ကံကြမ္မာကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်  ။</p> <p> </p> <p>   လူသားဧကရာဇ်ဟူသည်က ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးအပ်သော ကံကြမ္မာတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ထားရသဖြင့် သာမန်လူများလောက်ပင် အသက်မရှည်ဟု ဆိုကြသည် ။ ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ဖီဆန်နေသူများ ဖြစ်သဖြင့် ကံကြမ္မာဖြင့် မပက်သက်ချင်ကြ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " ယုံဟဲဧကရာဇ် ဟဲရန်မြို့ကို ရောက်ပြီဆိုတော့ ငါတို့ အစီအစဥ်က တဝက်လောက် အောင်မြင်သွားပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်.. "</p> <p> </p> <p>      " ဒါပေမဲ့ ကိစ္စလေးတစ်ခု​တေ့ရှိသေးတယ်.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အကြီးအသဲဆွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " သာမန် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်က ဟဲရန်မြို့က ဘုရားကျောင်းထဲ အတင်းဝင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သေသွားတယ်တဲ့..သာမန်သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်က အရေးမကြီးပေမဲ့.. "</p> <p> </p> <p>      " သတိထားရမှာက ဧကရာဇ်ရဲ့ အတွေးကိုပဲ.. "</p> <p> </p> <p>      " သူက အဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကို ကယ်ဖို့ ငါးပျံအစောင့်ကို ခိုင်းခဲ့တယ်လို့ သတင်းရထားတယ် ..ဒါ မကောင်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အကြီးအကဲများ တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " ယုံဟဲဧကရာဇ်က ငါတို့ ရွှမ်ထျန်းဂိုဏ်းရဲ့ အစီအစဥ်ကို ပူပေါင်းဆောင်ရွက်နေပေမဲ့ သူ့အတွင်းစိတ်က ဒူးမထောက်ချင်ဘူး .."</p> <p> </p> <p>      " အဲ့တာဆို ငါတို့ ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ.. အရင်အစီအစဥ်အတိုင်းပဲလား.. အားသုံးလိုက်ရမလား.. "</p> <p> </p> <p>      " အင်အားမသုံးနဲ့.. အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေပြီ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်လို့မဖြစ်ဘူး.. "</p> <p> </p> <p>      " ယုံဟဲသာ တခြားဂိုဏ်းဘက် ပါသွားရင် ငါတို့ အစီအစဥ် ပျက်ဆီးသွားလိမ့်မယ်.. "</p> <p> </p> <p>      " သူကယ်ချင်ရင် ကယ်ပါစေ.. သာမန်သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပဲကို ဘာမှ မဖြစ်ဘူး.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အကြီးအကဲများ အားလုံးက သဘောတူဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏ ။</p> <p> </p> <p>   အကြီးအကဲဆွန်းသည် အနည်းငယ်ရှက်သွားဟန်ဖြင့်...</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " ဒါပေမဲ့ ဝူချင်းရှင်း ပိုတဲ့ သတင်းအရ အဲ့လူ သေသွားပြီ.."</p> <p> </p> <p>      " သူ့ကို ဘယ်သူသတ်တာလဲ.. "</p> <p> </p> <p>      " ဝူချင်းရှင်ကိုယ်တိုင်သတ်လိုက်တာ.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   အကြီးအကဲများက တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ကြည့်ရင် တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏ ။ ခဏအကြာတွင် သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည် ။</p> <p> </p> <p>   ဤသည်က တိုက်ဆိုင်လွန်းလှ၏ ။ သူတို့အတွက် ဝူချင်းရှင်း ဟူသည်က ရွှေတစ်ထောင်ပေးဝယ်ထားသော မြင်းရိုး တစ်ချောင်းနှင့်တူသည် ။ မြင်းရိုးသည် အဖိုးမတန်သော်လည်း ပြသချင်သည့် အတွက်သာဖြစ်သည် ။ </p> <p> </p> <p>      " ဝူချင်းရှင်းကို သိုင်းသူတော်စင်အတွက် ငါးစာအဖြစ် သုံးခဲ့ပေမဲ့ သိုင်းသူတော်စင်က ပေါ်မလာဘူး.. "</p> <p> </p> <p>      " ဒါဆို သူက ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့ဘူးပေါ့.. "</p> <p> </p> <p>      " သူက သူ့ကိုယ်သူ တကယ့်သူတော်စင် ထင်နေတာလား မသိဘူး.. "</p> <p> </p> <p>      " ကြီးမားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် စတေးစရာတော့ ရှိရမယ်.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ဝူချင်းရှင်းက သူမ၏ သတင်းစကားသည် အရင်းအမြစ် မရနိုင်ဘဲ အန္တရာယ်များသာ ရောက်လာတော့မည်ကိုမသိ ။</p> <p> </p> <p>……………</p> <p> </p> <p>   လရောင်က မှိန်ဖျော့ဖျော့ တောက်ပနေသည် ။</p> <p> </p> <p>   ဟဲရန်မြို့မြောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်သောလမ်းကြားတစ်ခုတွင် သေးငယ်ပြီး ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်သည် အရိပ်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသည် ။</p> <p> </p> <p>   ဤကြောင်ပေါက်လေးသည် သာမန်ကြောင်ပေါက်လေးနှင့် တူသော်လည်း အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့ဟန်ရှိ၏ ။</p> <p> </p> <p>   ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ ကြောင်ပေါက်လေးသည် အရက်သမားတစ်ယောက်သဖွယ် ယိုင်ထိုးနေလေသည် ။</p> <p> </p> <p>      " ဂေ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ကြောက်ပေါက်လေးက လေချဥ်တက်လိုက်ပြီး ထွက်လာသည့် သေမင်းစွမ်းအင် အခိုးအငွေ့များကြောင့် ပို၍ ယစ်မူးသွားသည် ။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဤမျှ သေခြင်းစွမ်းအင်ထူထပ်သူကို မမြင်ခဲ့ရဘူးပေ ။ ထိုမျှ အထိ သေခြင်းစွမ်းအင်များ ထူထပ်နေရခြင်းကို သူ မသိ ။ သူကား ကြောင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ချေသည် ။</p> <p> </p> <p>   သူက မနက်ခင်းအချိန်ကို စဥ်းစားရင် သူ၏ ကြောင်ဘဝကိုပင် သံသယဝင်မိသွားသည် ။ ထိုလူ သေလမ်းရှာနေသည်ကို သူတားချင်သော်လည်း သေမင်းစွမ်းအင် ထူထပ်နေသဖြင့် သူအားမသုံးနိုင်ပေ ။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူ မသိတော့ ။ သေမင်းစွမ်းအင် ပြည့်အင့်သွားသဖြင့် သတိလစ်သွားခဲ့သည် ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ကြောင်လေးက  လမ်းကြားထဲတွင် ဆက်လျှောက်သွားနေစဥ်မှာပင်  လရောင်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျဆင်းလာပြီး အရာအားလုံးကို ငွေရောင်အလင်းနှင့် ဖုံးအုပ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏ ။</p> <p> </p> <p>   ထို့နောက် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်သွားသည် ။</p> <p> </p> <p>    သူ့ရှေ့တွင် လျို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး အလွန်ပြင်းထန်သည့် သေမင်းစွမ်းအင်များ ပေါ်လာပြန်လေသည် ။</p> <p> </p> <p>   ထိုပုံရိပ်သည် အသက်ခြောက်ဆယ်အရွယ် အဘိုး​​ကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်၏ ။ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ ပေါ်နေသော်လည်း မျက်လုံးများက စူးရှနေပြီး ကြံ့ခိုင်တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကြောင့် အဘိုးကြီး တစ်ဦးနှင့် တူမနေပေ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>' အသက်နဲ့ ဘဝ ဆိုတာ မတည်မြဲဘူးလား.. ငါ့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ.. '</p> <p> </p> <p> </p> <p>   သေဆုံးသွားပြီး ပြန်လည်ရှင်သန်လာသော ချောင်မူက ခပ်ဖျော့ဖျော့ပြုံးလိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>   သူ့စိတ်ထဲသို့ အာရုံစိုက်လိုက်လျှင်...</p> <p> </p> <p>သေဆုံးမှုအကဲဖြတ်ချက်- A ( ကောင်းကင်ဘုံနှင့် နတ်ဘုရားများကို ဖီဆန်ပြီး လူသားများအတွက် မိမိကိုယ်ကို လောင်ကျွမ်းခြင်း )</p> <p>သက်တမ်းသုံးစွဲမှု- ၁၆ နှစ်</p> <p>ယခုအပတ်အတွက်အသက်လက်ကျန် - ၄/၅</p> <p>လက်ရှိအသက်: ၆၀ နှစ်</p> <p>ကျွမ်းကျင်မှုများ-</p> <p>သက်ရှည် လက်သီး (အလယ်အလတ်အဆင့်)</p> <p>ထပ်ဆင့်လှိုင်းခွန်အား(ဒုတိယအဆင့်- နှစ်ထပ်လှိုင်း)</p> <p>သိုင်းသူတော်စင်စိတ်ဝိညာဥ်ကျမ်း(အလယ်အလတ်အဆင့်)</p> <p>အဆုံးမဲ့သန့်စင်သောယန်ကျင့်စဥ်(တတိယအဆင့်)</p> <p>စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လှံ (ကျွမ်းကျင်)</p> <p>အရိပ်ပြောင်းလဲခြင်း ဓားသိုင်း (အလယ်အလတ်အဆင့်)</p> <p>သံချောင်းခေါက် ကျွမ်းကျင်မှု (ကျွမ်းကျင်)</p> <p>ရွှေရောင်ခေါင်းလောင်းဒိုင်း</p> <p>သံချပ်ဝတ်(အလယ်အလတ်အဆင့်)</p> <p>အရိပ်ခြေလှမ်း (အလယ်အလတ်အဆင့်)</p> <p>ကောင်းကင်နတ်ဆိုးပြိုကွဲခြင်း(ကျွမ်းကျင်)</p> <p>ခန္ဓာပြောင်းကျင့်စဥ် (ကျွမ်းကျင်)</p> <p>………..</p> <p> </p> <p>' အချိန်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပြီး ငါ့အသက်တောင် ၆၀ ရှိသွားပြီ.. '</p> <p> </p> <p>' အသက် ၁၅ နှစ်ကို ပြန်စဥ်းစားကြည့်ရင် ဘာမှ မကြာသေးသလိုပဲ.. '</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ချောင်မူက ရှုပ်ထွေးနေသော ခံစားချက်များနှင့် လမ်းဘေးတွင် ရှိသော ကောက်ရိုးတဲတစ်လုံးထဲသို့ ဝင်ကာ ဘောင်းဘီကြိုးကို ဖြည်ကြည့်လိုက်သည် ။</p> <p> </p> <p>   သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်နေသော ကိစ္စမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ ။</p> <p> </p> <p>   သံတုတ်ချောင်းသိုင်းဖြင့် ကျောက်တုံးလို မာကျောနိုင်ရုံသာမက အထက်အောက် ၊ ဘေးဘယ်ညာ လိုသလို လှုပ်ရှားနိုင်၏ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>      " ချီး ..အဘိုးကြီး ဟွမ်က အံ့အောဖို့ ကောင်းလိုက်တာ.. "</p> <p> </p> <p> </p> <p>   ချောင်မူက အဝေးတွင်ရှိသော ယန်မြို့ရှိ အဘိုးကြီးဟွမ်ထံသို့ လက်မအကြီးကြီး ထောင်ပြလိုက်၏ ။</p> <p> </p> <p>***</p>


Save