Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၆) - သစ်ပင်အိမ်အောက်မှ အလှလေး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မယ်ဆိုလျှင် ရွှီရှင်းကတော့ လူရိုင်းတစ်ယောက်လို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ ဒီကမ္ဘာကို စရောက်တည်းက ဆံပင်မညှပ်ဖြစ်ကာ အခုဆိုလျှင် ပိုတောင် ရှည်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ခွန်အားတွေ တိုးလာတိုင်း ဇီဝကမ္မဖြစ်စဉ်တွေ မြန်ဆန်လာပုံရပြီး ဆံပင်တွေကလည်း တရိပ်ရိပ် ရှည်လာတာကြောင့် အခုဆိုရင် တော်တော်လေးကို အရှည်ကြီး ဖြစ်နေပါပြီ။</p> <p> </p> <p>ဒါ့အပြင် နေ့စဉ် ကိုယ်လက်သန့်စင်ချိန်မှာလည်း ဓားမြှောင်နဲ့ပဲ အသာအယာ ရိတ်တာကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးတွေကလည်း ပြောင်စင်နေတာမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>အခုဆိုရင် သူဟာ ဖရိုဖရဲ ဆံပင်တွေနဲ့ တကယ့်ကို တောတွင်းလူရိုင်း တစ်ယောက်လို အငွေ့အသက်မျိုး ရနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက သူ့အပြစ်တော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီလိုကမ္ဘာကြီးမှာ ဘယ်သူက ကိုယ့်ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို ဂရုစိုက်နေမှာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူကတော့ နေ့တိုင်း ရေချိုးသန့်စင်နေတာမို့လို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေထဲမှာ အသန့်ရှင်းဆုံး စာရင်းဝင်နေတာပဲပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ငါ့ရဲ့ အကျင့်ပါကွ၊ မဟုတ်ရင် နေရထိုင်ရတာ တစ်မျိုးကြီးဖြစ်ပြီး အလုပ်လုပ်ချင်စိတ် မရှိတော့လို့ပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ပခုံးတွန့်ရင်း ရွှီရှင်းရဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီဝံပုလွေက တကယ့် ဗီဇပြောင်းသားရဲပဲ၊ သူ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတယ်"</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း မင်းရဲ့ မြင်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းရဲ့ အကြည့်တွေက ကျိချောင်းယန်ရဲ့ မြင်းဆီ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီမြင်းက တကယ့်ကို ခန့်ညားထည်ဝါလှ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီလောက် ကြီးတဲ့ မြင်းကို မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စာချုပ်ချုပ်နိုင်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>"အီးးး"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းရဲ့ ပခုံးပေါ်က ခဲခဲလေးကလည်း အမြီးကြီးကို ယမ်းပြီး ကျိချောင်းယန်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ပန်ဒါနီလေးလား။ ဟယ်လို... ကောင်လေး။ မင်းမှာ အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် မွေးဖို့အထိ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ခဲခဲလေးကို ပြန်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ငါ့နဲ့ စာချုပ်ချုပ်တုန်းက သူက မြင်းလေးပဲ ရှိသေးတာ၊ မင်းရဲ့ ဝံပုလွေကလည်း ကီလိုငါးရာ၊ ခြောက်ရာလောက် ရှိမယ့်ပုံပဲနော်"</p> <p> </p> <p>"ဆယ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာကို၊ မြင်းက ဒီလောက် မြန်မြန် ကြီးလာတာလား။"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ထိုမြင်းကို တစ်မျိုးကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါကလည်း ဧရာမသားရဲ သွေးပါတဲ့ မြင်းများလားမသိချေ။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ ဗီဇပြောင်းလဲမှုနဲ့ အဆင့်တက်မှုတွေကြောင့် ကြီးလာတာဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဒီမြင်းမှာတော့ သွေးရောင်အစင်းကြောင်းတွေ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p>"ဝု"</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်က သူ့ထက်တောင် အရပ်မြင့်တဲ့ မြင်းကို ကြည့်ပြီး ဟောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မြင်းကတော့ ငွေရောင်ဘုရင်ကို မကြောက်ပါပေ။</p> <p> </p> <p>နှာမှုတ်သံတစ်ချက်နဲ့ပဲ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... သစ်ပင်အိမ်ထဲကို ကြည့်ချင်သေးလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် သစ်ပင်အိမ်ကို နှစ်ခါလောက် လှမ်းကြည့်နေတာကို ရွှီရှင်း သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စိတ်ထဲက တစ်ချက် တွေးလိုက်တာနဲ့ သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ အမြစ်တွေက အောက်ကို ဆင်းလာတော့သည်"</p> <p> </p> <p>"မင်းက ဒီအိမ်ကိုတောင် ထိန်းချုပ်လို့ ရတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် အံ့သြသွားဟန်နဲ့ ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေတော့ အများကြီးပဲနော်၊ ဒါကိုတော့ ဒီနေ့အတွက် ထားလိုက်ပါတော့။ သူတို့နဲ့ သွားတွေ့ဖို့ အလျင်လိုနေတာမို့လို့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ။ ဒီစမ်းချောင်းအတိုင်း အရှေ့ဘက်ကို ဆက်သွားရင် ရေကန်တစ်ခု တွေ့လိမ့်မယ်၊ ငါ့အိမ်က အဲဒီမှာပဲ။ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်ရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ လီဝမ်ရှီးရဲ့ အိမ်ရှိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက အရှေ့ဘက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ သစ်ပင်အိမ်က အစိမ်းရောင် အစုအဝေးကြားမှာ တကယ့်ကို ထင်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ တကယ် နီးတာပဲ၊ အနောက်ဘက်က အစိမ်းရောင် နယ်မြေကတော့ ငါ့အိမ်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ကလည်း အနောက်ဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး မြင်းပေါ် တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက်ဟာ အပိုစကားတွေ အများကြီး မပြောကြချေ။</p> <p> </p> <p>ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပုံမှန်လည်း ဆက်သွယ်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>"သွားကြစို့"</p> <p> </p> <p>စမ်းချောင်းအတိုင်း သူတို့နှစ်ယောက် အရှေ့ဘက်ကို ဦးတည် ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှီရှင်း... ဒီဆောင်းဦးနှောင်းပိုင်း ရာသီက ဘယ်လောက်ကြာမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က မြင်းစီးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သိပ်တော့ မတိုလောက်ဘူးလို့ ထင်တယ်၊ ငါတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ နွေရာသီလောက်ပဲ ဖြစ်လောက်မယ်။ အဲဒီထက် ပိုကြာရင်လည်း ကြာမှာပေါ့"</p> <p> </p> <p> ရွှီရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်၊ ပြီးတော့..."</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ရဲ့ အသံက ပိုပြီး လေးနက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အေးစိမ့်တဲ့ ဆောင်းရာသီက မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်လို့  ငါထင်နေမိတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းမှာလည်း ဒီစိုးရိမ်မှုမျိုး ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>အပူချိန်က အရမ်းကို မြန်မြန် ကျဆင်းနေသလို ပတ်ဝန်းကျင် တောအုပ်က သစ်ရွက်တွေ အကုန်နီးပါး ကြွေကုန်တာက ဆောင်းဦးကနေ ဆောင်းတွင်းကို ကူးပြောင်းနေတဲ့ တကယ့် ခြောက်ကပ်ကပ် မြင်ကွင်းကြီးပင်။</p> <p> </p> <p>ဆောင်းဦးမှာ သစ်ရွက်ကြွေတတ်တယ် ဆိုပေမဲ့ ဒီလောက်အထိတော့ အကုန်ပြောင်သလင်းခါမှာ မဟုတ်ပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အနည်းဆုံးတော့ ဒီနေ့ အပူချိန်က နေထွက်လာတာနဲ့အမျှ ပြန်တက်လာတာပဲ၊ နောက်ရက်တွေ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားဖို့တော့ လိုမယ်။ မင်းကော အဲဒီ သားရေချပ်ဝတ်နဲ့ မအေးဘူးလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ရပါတယ်ကွာ။ အပြာရောင်အဆင့် ဝတ်စုံက အနွေးဓာတ် ပေးနိုင်တဲ့ အာနိသင် ပါပြီးသားလေ။ သိပ်ပြီး သက်သောင့်သက်သာတော့ မရှိလှပေမဲ့ ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က လေကြောင့် ဆံပင်တွေ မဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် သူ့ရဲ့ ဦးထုပ်ကို ပြန်ပြင်ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူက ရွှီရှင်းရဲ့ ဝတ်စုံကို တစ်ချက် ကြည့်သော်လည်း ဘာမှတော့ မမေးချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာ ရွှီရှင်းရဲ့ သစ်ပင်အိမ်နား ရောက်လာကြသော်လည်း မရပ်ဘဲ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်မှာလည်း ခရမ်းရောင်အဆင့် အိမ်ရှိပြီးသားဖြစ်သလို၊ ရွှီရှင်းလိုပဲ ကပ်ပါးအိမ် နှစ်လုံးနဲ့ အပင်နှလုံးသားတွေ စိုက်ထားတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ဖြတ်သွားရင်းနဲ့ ကျိချောင်းယန်က မေးလိုက်ပါသေးသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟိုအိမ်က လူက အခု ဒီမှာ ရှိနေတာလား"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါ သူ့ကို စာချုပ်ချုပ်ထားပြီး အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့တာ"</p> <p> </p> <p>"လူနဲ့တောင် စာချုပ်ချုပ်လို့ရတဲ့ ပစ္စည်း မင်းဆီမှာ တကယ် ရှိတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် အံ့သြတကြီးနဲ့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မြင်းတောင် ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ပြောရရင်တော့ နည်းနည်း ရှည်တယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းလည်း ထပ်ပြီး ဝှက်မထားတော့ဘဲ ဗီဇပြောင်းသားရဲ စာချုပ်နဲ့ ဗီဇပြောင်းဆေးလုံးတွေအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဗီဇပြောင်းသွားတဲ့ အချိန်ကျမှ သားရဲစာချုပ်ကို သုံးလိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းရဲ့ နည်းလမ်းကို ကြားပြီး ကျိချောင်းယန် စဉ်းစားနေမိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပဲ ရွှီရှင်း ခုတ်လဲခဲ့တဲ့ အရှေ့ဘက်က အိမ်ရှိရာ နယ်မြေကို သူတို့ ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုမှာ... အဲဒါ လီဝမ်ရှီးရဲ့ အိမ် ဖြစ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ရှေ့က အစိမ်းရောင် နယ်မြေကို ညွှန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မိုးရာသီတုန်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အလင်းစက်တွေရဲ့ ဦးတည်ချက်နဲ့ အကွာအဝေးအရဆိုရင်တော့ မှန်နေ၏။</p> <p> </p> <p>"သတိထားဦးနော်"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ရဲ့ အသံက နည်းနည်း စိုးရိမ်ရိပ် ပါနေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေတွေက တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မဆက်တာမျိုး ဖြစ်နိုင်လို့"</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူနဲ့"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက သူ့ရင်ခွင်ထဲက ခဲခဲလေးရဲ့ ခေါင်းနဲ့ ငွေရောင်ဘုရင်ရဲ့ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေး နှစ်ကောင်က မြေအောက်မှာ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါတွေ ရှိ၊ မရှိကို အာရုံခံနိုင်ကြတယ်"</p> <p> </p> <p>"ဪ... ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ စိတ်ချရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ခဲခဲလေးကို အံ့သြတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးမှာ အဲဒီလို စွမ်းရည်ရှိတာလား"</p> <p> </p> <p>"အီးးး အီးးး အီးးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကတော့ သူ့ကို အထင်သေးသလို ပြောလိုက်တာကြောင့် မကျေမနပ်နဲ့ လက်သည်းလေး ယမ်းပြလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... ဆောရီးပါ ကောင်လေးရာ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ရယ်လျက်နဲ့ တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့နာမည်က ခဲခဲလေးလေ၊ သူက တကယ် တော်တာ။ သူသာ မရှိရင် ငါရွှေရောင် ရတနာသေတ္တာကို တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါနဲ့... မင်းရော ရွှေရောင်သေတ္တာကို ဘယ်လိုရှာတွေ့ခဲ့လဲဆိုတာ ငါတကယ် သိချင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ခဲခဲလေးရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါလား... အဲဒီတုန်းကတော့ ကံကောင်းသွားတာလည်း ပါသလို၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့လည်း သက်ဆိုင်နေတာပေါ့။ အားလုံး စုံတဲ့အခါကျမှ အသေးစိတ် ဆွေးနွေးကြတာပေါ့လေ"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ရွှီရှင်းရဲ့ နာရီက တုန်ခါလာ၏။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးဆီက အသံဖြင့် ဆက်သွယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခဏလေး၊ လီဝမ်ရှီး ဆက်သွယ်လာလို့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>သူတို့တွေ အရှိန်လျှော့လိုက်ပြီး သားရဲတွေကို အနားပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကီလိုမီတာ ၂၀၊ ၃၀ လောက်ကို မနားတမ်း ပြေးလာခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>"ရွှီရှင်း... ဘယ်တော့ ရောက်မှာလဲ။ ကျွန်မ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ မြန်မြန် လာခဲ့တော့!"</p> <p> </p> <p>နာရီက အသံက အကျယ်ကြီး ထွက်နေတာကြောင့် ဘေးနားက ကျိချောင်းယန်လည်း အကုန် ကြားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးရဲ့ အသံကို ကြားတော့ သူက ရွှီရှင်းကို မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ လမ်းမှာပဲ ရှိသေးတယ်၊ ရောက်တော့မယ်။ အခု နင့်ရဲ့ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေထဲကို ရောက်နေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>"ရောက်တော့မယ်လား မိုက်တယ်ဟေ့။ နေဦး... ငါတို့ ဟုတ်လား။ ရှင်နဲ့ ကျိချောင်းယန်နဲ့ တွေ့ပြီးပြီလား။ ဟင် ဒါဆို သူလည်း အခု ကျွန်မပြောတာ ကြားနေရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"အင်း... သူ ငါ့ဘေးမှာပဲ ရှိနေတာ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင် အာ... ဟို... မင်္ဂလာပါ... အစ်ကိုကြီးကျိ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး တစ်ယောက် ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်သွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ၊ ငါ့နာမည်အတိုင်းပဲ ခေါ်လို့ ရပါတယ်၊ သူတို့လို အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်နေဖို့ မလိုပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က အနည်းငယ် အားနာသလို ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ အဲဒီလောက်အထိ အနေခက်နေတာလဲ၊ သူမ ခင်ဗျားနဲ့ အရင်က မပြောဖူးဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက နာရီကို ခပ်လှမ်းလှမ်း ရွှေ့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်ခါမှ မပြောဖူးဘူးဟ။ ဪ... မှတ်မိပြီ၊ သူမ အဖွဲ့ထဲ ရောက်စတုန်းကတော့ သီးသန့်စာ ပို့ဖူးတယ်။ မင်း လာမယ်ဆိုရင် သူလည်း လာမယ် ဆိုတာမျိုးပဲ ပြောတာလေ၊ အဲဒီနောက်ပိုင်းတော့ အဖွဲ့ထဲမှာပဲ စကားပြောတော့တာ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟေး... နင်တို့ နှစ်ယောက် ငါ အကုန် ကြားနေရတယ်နော်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးရဲ့ စိတ်တိုနေတဲ့ အသံက နာရီထဲက ထွက်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်ချလိုက်မိကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>"နင်တို့ နှစ်ယောက်ကတော့ ဟွန့်... ငါ့ရဲ့ နယ်မြေထဲ ရောက်နေပြီဆိုတော့ ရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သိပ်မကြာပါဘူး၊ ၁၀ မိနစ်၊ မိနစ် ၂၀ လောက်ပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်လာခဲ့ ငါ ဖုန်းချပြီ"</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပင် အသံဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ရင်း..</p> <p> </p> <p>"ဆက်သွားကြမလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ကတော့ ပြုံးလျက်....</p> <p> </p> <p>"မင်းတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ခင်မင်မှုကတော့ တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲဟ"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား.. ပုံမှန်ပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း နည်းနည်း ရှက်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်တော့ ဒီလို ဘာမှ တွေးတောမနေတတ်တဲ့ သူဌေးသမီးလေးနဲ့ အတူရှိနေရတာက တကယ့်ကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>သူမနဲ့ စကားပြောရတာက အမြဲတမ်း စိတ်အပန်းပြေစေတာကိုး။</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က သူ့ကို နောက်ထပ် နှစ်ခါ၊ သုံးခါလောက် ထပ်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် ပါးစပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဟလိုက်၊ ပြန်ပိတ်လိုက် လုပ်ပြီးမှ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် သူငယ်ချင်းရာ... ငါ အခု မင်းကို တော်တော်လေး ပြန်ပြင်ပေးချင်နေပြီ။ မင်းက သူမနဲ့ သွားတွေ့တော့မှာလေ၊ ဒီရုပ်ရည်နဲ့သာ သွားမယ်ဆိုရင်တော့... မင်း သူမကို အလေးမထားဘူးလို့ သူမ ထင်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒီလူကတော့ တကယ်ကို အသန့်ကြိုက်လွန်းတဲ့ ရောဂါ ရှိနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ သူ ပြောတာလည်း ဟုတ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>"အဲ... ဒါဆို ငါ ဘယ်လို ပြင်ရမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က သူ့ကျောပိုးအိတ်ထဲကနေ မုတ်ဆိတ်ရိတ်ဖို့ သီးသန့်လုပ်ထားတဲ့ ပါးလွှာတဲ့ ဓားသွားလေး တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ ဒီလို ဓားသွားတွေ အများကြီး လုပ်ထားတာ၊ ဒါကတော့ အသစ်စက်စက်ပဲ။ ဒါနဲ့ မင်း ရဲ့ မုတ်ဆိတ်တွေနဲ့ နားထင်က ဆံပင်တွေကို အရင် ရိတ်လိုက်ဦး။ တွေ့တွေ့ချင်း ကတည်းက ငါက ပြောချင်နေတာ"</p> <p> </p> <p>"ဝိုး၊ ဒီကောင် ဒါကို အစကတည်းက အောင့်ထားရရှာတာပေါ့။"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း သေသေချာချာ မုတ်ဆိတ်ရိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အီးးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကလည်း ရွှီရှင်း ကျန်ခဲ့တဲ့ နေရာလေးတစ်ခုကို လက်သည်းလေးနဲ့ တို့ပြီး ဘယ်နေရာ ရိတ်ရမလဲဆိုတာ လမ်းညွှန်ပေးနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း ရိတ်ပြီးသွားတဲ့အခါ ကျိချောင်းယန်က ပိတ်စအနုလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပေးပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရော့... ဒါနဲ့ မင်းရဲ့ ဆံပင်တွေကို သေသေသပ်သပ် စည်းလိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း သူ့ရဲ့ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ ရှည်လျားတဲ့ ဆံပင်တွေ ကျဆင်းလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လည်း အနောက်မှာ စည်းလို့ရတဲ့အထိ ရှည်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ညတိုင်း အိပ်ယာမဝင်ခင် ခေါင်းလျှော်လေ့ရှိတာကြောင့် ဆံပင်ကတော့ သန့်ရှင်း၏။ ဒါပေမဲ့ ရှည်နေတာကြောင့် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသလို ပုံစံပေါက်နေတာပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကုန်လုံး ပြင်ဆင်ပြီးသွားတဲ့အခါမှ ကျိချောင်းယန်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>"အခုမှပဲ ကြည့်လို့ကောင်းသွားတော့တယ်။ ထပ်ပြီး ပြင်စရာ သိပ်မလိုတော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းကမ္ဘာပေါ်မှာတုန်းက အလှပြင်ဆရာများ လုပ်ခဲ့တာလား"</p> <p> </p> <p>"ငါက မသန့်မပြန့် ဖြစ်နေတာကို မကြိုက်ရုံတင်ပါဟ။ အလှပြင်ဆရာတွေကတော့ ငါ့ထက် အများကြီး ပိုတော်မှာပါ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားတဲ့အခါ သူတို့နှစ်ယောက် သားရဲတွေပေါ် ပြန်တက်ပြီး လီဝမ်ရှီးရှိရာကို ဆက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးရဲ့ ကာကွယ်ရေးနယ်မြေထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါ မှာတော့ ရွှီရှင်းက ခြားနားချက်ကို စတင် သတိထားမိလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီနေရာက တောင်ကုန်းတွေက ရွှီရှင်းတို့ဘက်ထက် အများကြီး ပိုများ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ကုန်းအရင်းအမြစ် နယ်မြေလိုမျိုး တောင်ကုန်းတွေ စုနေတာ မဟုတ်ဘဲ ဟိုတစ်ကုန်း၊ ဒီတစ်ကုန်း ပြန့်ကျဲနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကို စီးရင်း ဖြတ်သွားတဲ့အခါ တောင်ကုန်းလေးတွေရဲ့ ဘေးမှာ ဂူအသေးလေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ရွှီရှင်း မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါတွေက သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘဲ လူက တူးထားတာဆိုတာ သိသာလွန်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေက လီဝမ်ရှီး တူးထားတဲ့ သတ္တုတွင်းတွေ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p>သူမက သူမရဲ့ စွမ်းရည်ကို သုံးပြီး ဒီနေရာမှာ သတ္တုတွင်းရှိမှန်း သိတာနဲ့ လက်နဲ့ပဲ ဂူအပေါက်တူးပြီး သတ္တုတွေ ထုတ်ယူတာ ဖြစ်ရမည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမမှာ သတ္တုတွင်းတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်များနေရလဲဆိုတာ အခုမှ ရှင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သာမန်လူဆိုရင်တော့ ဒါတွေကို ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဘယ်သူကမှ ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ ကမ္ဘာမှာ တောင်ကုန်းတွေကို လျှောက်တူးနေမှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား....။</p> <p> </p> <p>တောင်တွေကို ဖြိုဖို့ ဘယ်သူက အချိန်ပေးနိုင်မှာလဲ။</p> <p> </p> <p>အများဆုံးရှိလှ လမ်းကြုံတဲ့ ဂူတွေထဲမှာ သတ္တုရှာရုံပဲ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းတစ်လျှောက်မှာ အဲဒီလို တူးထားတဲ့ အပေါက်တွေ အများကြီးကို တွေ့ရတာကြောင့် လီဝမ်ရှီးရဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ရွှီရှင်း တကယ်ပဲ ချီးကျူးမိသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင်မှာပဲ ရှေ့က သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ မြင်ကွင်းကို သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သစ်ပင်အိမ်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရွှီရှင်းတို့လို မီတာ ၅၀၊ ၆၀ ပတ်လည်လောက်အထိ အပင်တွေ ခုတ်ထားတာကြောင့် မြင်ကွင်းက တော်တော်လေး ရှင်းလင်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>တခြားအပင်အချို့ကိုလည်း စိုက်ထားပေမဲ့ ထင်းရှူးပင်တွေကလွဲရင် ကျန်တာတွေကတော့ အရိုးပြိုင်းပြိုင်း ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အရပ်ရှည်ရှည် ချောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဟာ သစ်ပင်အိမ်အောက်မှာ ရပ်နေပြီး၊ သူတို့ လာမယ့် အနောက်ဘက် အရပ်ကို ခြေဖျားထောက်ကာ အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းမျှော်ကြည့်နေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် သားရဲတွေကို စီးပြီး ရောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချက်ချင်း လက်ဝှေ့ယမ်းပြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ။ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြ"</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၂၆ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save