Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၂၇) - နောက်ဆုံးတော့ ဆုံတွေ့ကြပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီမှာ ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြပါ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ခြေဖျားထောက်၍ သူတို့အား လက်ဝှေ့ယမ်းပြနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သံမဏိချပ်ဝတ်ကို ဝတ်မထားဘဲ သူမ၏ သွယ်လျသော ကိုယ်လုံးလေးကို ပေါ်လွင်စေသည့် သားရေချပ်ဝတ်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်များကို သေသေသပ်သပ် စည်းထားပြီး နက်မှောင်သော ဆံကေသာများမှာ သူမ၏ တက်ကြွမှုကို ဖော်ပြနေသယောင် ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းနှင့် ကျိချောင်းယန်တို့ နှစ်ယောက်သည် သစ်ပင်အိမ်အောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... နင်တို့ရဲ့ စီးတော်ယာဉ်တွေက တကယ်ကို လန်းတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ငွေရောင်ဘုရင်နှင့် မြင်းဖြူကြီးကို အားကျသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>"နင့်မှာလည်း တစ်ကောင် ရှိတာပဲ မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ကျိချောင်းယန်နှင့်အတူ သားရဲကျောပေါ်မှ ဆင်းရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ရဲ့ နွားကတော့ ထုံထုံအအနဲ့ လန်းလည်း မလန်းပါဘူး" ဟု ပြောရင်း အမူအရာ ပြောင်းလိုက်ကာ ဝံပုလွေကျောပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ရွှီရှင်းထံသို့ သူမ၏ ညာဘက်လက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်နော်၊ ကျွန်မကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦးနော်"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ စကားကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်ပင် ရယ်မိသွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>"မနေ့ညကတင် တွေ့ခဲ့ကြသလိုပဲ ခံစားရတယ်"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီး၏ လက်ကို ဆွဲနှုတ်ရင်း နောက်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"နောက်ဆုံးတော့ နင့်ကို လူကိုယ်တိုင် ထိတွေ့ခွင့် ရပြီပေါ့။ အခုထိ အိပ်မက်လိုလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ရွှီရှင်း၏ လက်အား အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် သူ၏ လက်မောင်းနှင့် မျက်နှာကိုပါ ထိတွေ့ကြည့်ချင်သော်လည်း မယဉ်ကျေးရာ ရောက်မည်စိုးသဖြင့် ထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရွှီရှင်း၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေခြင်းကိုမူ မရပ်တန့်နိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဒီနေ့ မုတ်ဆိတ်ရိတ်လာတာလား။ မုတ်ဆိတ်မွှေး မပါဘဲ မြင်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ"</p> <p> </p> <p>"နင်က မုတ်ဆိတ်နဲ့ ကြိုက်တာလား၊ မပါဘဲ ကြိုက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗီဒီယိုဖုန်းဖြင့် ခဏခဏ တွေ့ဖူးသော်လည်း လူချင်း တွေ့ရသည်မှာ တစ်မျိုး ထူးခြားနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဤမျှ နီးကပ်စွာ ကြည့်လိုက်ရသောအခါ လီဝမ်ရှီး၏ ထူထဲသော မျက်တောင်လေးများ တုန်ခါနေသည်ကိုပါ သူ မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသားအရေမှာလည်း ဗီဒီယိုထဲတွင် မြင်ရသည်ထက် ပို၍ နုနယ်နေကာ ရေထွက်လာမတတ် စိုပြည်နေသဖြင့် အသာအယာ ဆွဲညှစ်ကြည့်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီအလှလေးက နေ့တိုင်း သတ္တုတူးနေတာတောင် အသားအရေက ဘာလို့ ဒီလောက် ကောင်းနေရတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"နှစ်မျိုးလုံး ကြိုက်တာပေါ့။ ဟို... ဆိုလိုတာက နှစ်မျိုးလုံး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာပါ ဟဲဟဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ လခြမ်းကွေးလေးများအလား ဖြစ်သွားပြီး ရွှီရှင်း၏ လက်ကိုလည်း မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... မလာခင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်လာတာ တကယ်ပဲ အလုပ်ဖြစ်သွားတာပဲ။"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းသည် သူ၏ ရုပ်ရည်ကို ယုံကြည်မှု ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် ပြင်ဆင်လိုက်ရုံဖြင့် တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းသွားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်း၏ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ကျိချောင်းယန်မှာမူ လက်ပိုက်လျက် မြင်းဖြူကြီးကို မှီ၍ အားကိုးရာမဲ့စွာ ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ နှစ်ယောက် ငါ့ကို မေ့နေကြပြီလား။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေသေးတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>"အို... ဆောရီး"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် အနည်းငယ် ရှက်သွားဟန်ဖြင့် ရွှီရှင်း၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ကျိချောင်းယန်အား လက်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်္ဂလာပါ အစ်ကိုကြီးကျိ၊ ဟဲဟဲ"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်ရိပ်များ ရှိနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>"မျက်နှာလိုက်တာကတော့ တကယ် သိသာလွန်းတယ်ဟာ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ခေါင်းခါရင်း....</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို အစ်ကိုကြီးကျိ လို့ ခေါ်မနေပါနဲ့၊ နာမည်အတိုင်းပဲ ခေါ်ပါ"</p> <p> </p> <p>"အားလုံးက အဲဒီလို ခေါ်နေကြတာပဲကို၊ ငါလည်း လိုက်ခေါ်တာပေါ့။ ပြီးတော့ နင်က ငါ့ထက်လည်း အသက်ကြီးမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ကျိချောင်းယန်၏ အသက်ကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ့ရုပ်က ဘာမှ ခန့်မှန်းလို့ မရအောင် ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ ရွှီရှင်းလည်း သူ့အသက်ကို သိချင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အရင်တစ်ခါ အသက်တွေအကြောင်း ပြောကြတုန်းက ကျိချောင်းယန် ပျောက်နေချိန်မို့လို့ သူ ဘယ်နှနှစ်ရှိပြီလဲဆိုတာ အခုထိ မသိရသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရတာတော့ တကယ့်ကို ငယ်ရွယ်တဲ့ပုံစံပင်။</p> <p> </p> <p>အကယ်၍သာ ကျောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားရင် အထက်တန်းကျောင်းသားလို့တောင် ထင်ရလောက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက နင်တို့ထက် ကြီးပါတယ်၊ ၂၇ နှစ် ရှိပြီ"</p> <p> </p> <p>"ဟင်" လီဝမ်ရှီး မျက်လုံးပြူးသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"လခွမ်း..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းတောင် မဆီမဆိုင် ဆဲသံ ထွက်မလို ဖြစ်သွားပြီးမှ ထိန်းလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါက မင်းကို အသက်တူတူလောက်ပဲ ထင်နေတာ..."</p> <p> </p> <p>ဒီလူ့ရုပ်ရည်က သူ့အသက်နဲ့ လုံးဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပါပဲလား။</p> <p> </p> <p>"ဟားဟား... နုပျိုနေတာကလည်း အမြဲတမ်းတော့ မကောင်းပါဘူးကွာ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာတုန်းက အရက်တို့၊ စီးကရက်တို့ ဝယ်ရင် အမြဲတမ်း အသက် မေးခံရတာ"</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျား စီးကရက် သောက်တာလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းမှာ သေသေသပ်သပ် နေတတ်တဲ့ ဒီလူက စီးကရက် သောက်နေမယ့် ပုံစံကို မြင်ယောင်ကြည့်လို့ မရချေ။</p> <p> </p> <p>"မသောက်ပါဘူး၊ မင်းတို့ လုပ်ငန်းခွင် မဝင်ရသေးဘူး ထင်တယ်နော်။ စီးကရက်ဆိုတာက ကိုယ်တိုင် မသောက်ရင်တောင် ကားထဲမှာ နှစ်ဗူးလောက်တော့ အမြဲ ဆောင်ထားရတာကွ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မလိုတော့ပါဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က အထက်တန်းကျောင်းသား ရုပ်လေးနဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင် အတွေ့အကြုံကို ပြောပြနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... ရှင့်ရုပ်နဲ့ဆိုရင် လုပ်ငန်းခွင်က လူဟောင်းတစ်ယောက်လို့ ထင်ဖို့ တကယ် ခက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"လူဟောင်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ လူသစ်ပါပဲ။ ၂၅ နှစ်မှ ကျောင်းပြီးတာဆိုတော့ နှစ်နှစ်လောက်ပဲ လုပ်လိုက်ရသေးတယ်၊ အဲဒီမှာတင် ဒီထူးဆန်းတဲ့ နေရာကို ရောက်လာတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"၂၅ နှစ်မှ ကျောင်းပြီးတယ်ဆိုတော့ မဟာဘွဲ့ ဖြစ်ရမယ်..."</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းမှာတော့ ဒီအဖွဲ့ထဲက လူတွေရဲ့ ပညာအရည်အချင်းက တကယ် မြင့်မားတာပဲလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မကြာခင် တွေ့ရမယ့် ချီရွှယ်ဖေးကလည်း ဒေါက်တာဘွဲ့ရ ဆရာဝန်မ မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျောင်းပြီးထားသူ ဖြစ်သော်လည်း လီဝမ်ရှီးကတော့ အသက်အရ အခုမှ ဘွဲ့ကြိုကျောင်းသူပဲ ရှိလောက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီထူးခြားစွမ်းရည်တွေကို ပညာအရည်အချင်းအလိုက် ပေးတာများလားမသိဘူး၊ ဒီခေတ်မှာ ရှင်သန်ဖို့အတွက်တောင် ဘွဲ့လက်မှတ်တွေက အရေးပါနေတုန်းပဲလား။"</p> <p> </p> <p>"အီးးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကလည်း ဝံပုလွေကျောပေါ်ကနေ အသံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အာ... ဒါ ခဲခဲလေးပဲ၊ ဟယ်လို နောက်ဆုံးတော့ တွေ့ရပြီပေါ့။ ငွေရောင်ဘုရင်လည်း ပါတာပဲ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ဝမ်းသာအားရ ရှေ့တိုးလာပြီး ခဲခဲလေးကို ချီလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးသည် လီဝမ်ရှီးကို ဗီဒီယိုထဲတွင် ခဏခဏ မြင်ဖူးသလို ရွှီရှင်းနှင့် ခင်မင်မှန်းလည်း သိသဖြင့် အချီခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဝိုး... တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဗီဒီယိုထဲမှာ အမြဲ မြင်နေရတော့ အမြဲ ပွတ်ပေးချင်နေတာလေ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း နားရွက်ကလေးတွေကို ထိကာ အမြီးကြီးကိုလည်း ဖျစ်ညှစ်ကြည့်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"အီးးး"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး၏ ပွတ်သပ်ပုံက ရွှီရှင်းထက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ရှိပုံရသဖြင့် ခဲခဲလေးမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးလေး မှေးစင်းကာ သာယာနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဇိမ်တွေ့နေတဲ့ ကောင်လေးကို ကြည့်ပြီး ရယ်ချင်သွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဒီကောင်လေးကလေ... နင်က ငါ့အပြင် ပထမဆုံး ကိုင်ခွင့်ရတဲ့ လူပဲ၊ တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ အထိမခံဘူး"</p> <p> </p> <p>"ဟင်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ခဲခဲလေး၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပွတ်ပေးရင်း ရွှီရှင်းကို စူးစမ်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နင် တခြားလူတွေနဲ့ တွေ့ဖူးလို့လား"</p> <p> </p> <p>"အာ... ဟုတ်သားပဲ။ အဖွဲ့ထဲမှာ ငါ ပြောဖူးတယ် မဟုတ်လား၊ ငါ့အိမ်ရဲ့ မြောက်ဘက်မှာရှိတဲ့ နယ်မြေ ၁၈၇ က လူလေ"</p> <p> </p> <p>"ဪ... အဲဒီလူကို ပြောတာလား"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး သတိရသွားသည်။</p> <p> </p> <p>"အင်း... အဲဒီတုန်းက သူ ခဲခဲလေးကို ကိုင်ချင်တာကို ဒီကောင်လေးက ဇွတ်ငြင်းခဲ့တာလေ။ နင့်ကိုတော့ အေးဆေး ပေးကိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး"</p> <p> </p> <p>လုဖေးအာတောင်မှ ခဲခဲလေးကို မထိရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>ငွေရောင်ဘုရင်ကတော့ စာချုပ်ချုပ်ထားတဲ့ ဗီဇပြောင်းသတ္တဝါ အချင်းချင်းမို့လို့ သူမကို ပေးကိုင်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ခဲခဲလေးကတော့ မတူချေ။</p> <p> </p> <p>သူက မြေပုံမှာလည်း မပေါ်သလို၊ ဗီဇလည်း မပြောင်းသေးတဲ့ ကြားနေ သတ္တဝါလေး မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>သူက ရွှီရှင်းကို သဘောကျလို့သာ လိုက်နေတာဖြစ်ပြီး တခြား ဘယ်သူ့ကိုမှ ဂရုမစိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ... ငါနဲ့ ခဏခဏ ဗီဒီယို ပြောနေရလို့ ငါ့ကို ရင်းနှီးသွားတာ ဖြစ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား ကောင်လေးရာ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက ခဲခဲလေး၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေကို ပွတ်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အီးးး"</p> <p> </p> <p>ခဲခဲလေးကလည်း အမြီးကြီးကို ယမ်းပြီး ပြန်ထူးလိုက်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်ကတော့ ဘေးကနေ ကြည့်ပြီး ငြီးငွေ့နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"နင်တို့ နှစ်ယောက် ပြန်စနေကြပြန်ပြီလား။ ဒီမှာပဲ တစ်နေကုန် ရပ်နေကြတော့မှာလား"</p> <p> </p> <p>"အာ"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီး သတိပြန်ဝင်လာပြီး ခဲခဲလေးကို ပွေ့ချီထားကာ..</p> <p> </p> <p>"ဒါဆိုရင် အပေါ်တက်ပြီး ခဏလောက် ထိုင်ကြမလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ်တော့ မသွားသေးဘူး" ဟု ရွှီရှင်းက ဆိုသည်။</p> <p> </p> <p>"ပတ်ဝန်းကျင်က ပြဿနာတွေကို အရင် ရှင်းပြီး ချီရွှယ်ဖေးဆီ သွားရဦးမှာ"</p> <p> </p> <p>"ဪ... အင်းပါ။ ခဏလေး စောင့်ဦးနော်၊ ငါ အပေါ်တက်ပြီး နင်ပေးထားတဲ့ သံမဏိချပ်ဝတ်ကို သွားလဲလိုက်ဦးမယ်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးသည် ခဲခဲလေးကို ရွှီရှင်းထံ ပြန်ပေးပြီး အမြစ်တွေနဲ့ အိမ်ပေါ် တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့ သံမဏိချပ်ဝတ်ကို တန်းဝတ်မလာတာလဲ မသိဘူး။ သားရေထက် အများကြီး ပိုကောင်းတာကို"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဇဝေဇဝါနဲ့ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ငါက သားရေချပ်ဝတ်ကို ပိုကြိုက်လို့ပေါ့ ဟွန့်"</p> <p> </p> <p>လီဝမ်ရှီးက အိမ်ထဲကို ဆွဲတင်ခံရရင်း သူ့ကို မျက်စောင်းလှမ်းထိုးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းကတော့ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ကျိချောင်းယန်ကို လှည့်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... ခင်ဗျားတို့က ဘာလို့ သားရေချပ်ဝတ်ကိုပဲ ဒီလောက် ကြိုက်နေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး..</p> <p> </p> <p>"ငါကတော့ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး တိုက်ခိုက်ရတာ ကြိုက်လို့ ဝတ်တာပါ။ သူမကတော့ မတူလောက်ဘူး၊ သူမအတွက်တော့ သားရေချပ်ဝတ်က ပိုပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရှိသလို ဝတ်ရတာလည်း ပိုလှလို့ ဖြစ်မှာပေါ့"</p> <p> </p> <p>သားရေချပ်ဝတ်က ကိုယ်လုံးနဲ့ ကပ်နေတာကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် အလှကို ပေါ်လွင်စေကာ သံချပ်ဝတ်လိုမျိုး ဖောင်းကားမနေပေ။</p> <p> </p> <p>"ဟင် တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလား"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက မျက်တောင်ခတ်ရင်း...</p> <p> </p> <p>"သူမက သံမဏိချပ်ဝတ်နဲ့လည်း လှတာပဲကို"</p> <p> </p> <p>သံမဏိချပ်ဝတ်က သံချပ်ဝတ်ထက် အများကြီး ပေါ့ပါးသလို ကြည့်ရတာလည်း ပိုပြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို ငါ့ကို လာပြောမယ့်အစား သူမကိုပဲ တိုက်ရိုက် သွားပြောပါလားဟ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က အားကိုးရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် လေသံကို ပြောင်းကာ လေးလေးနက်နက် မေးလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါနဲ့... သူမ ပြောတဲ့ သံမဏိချပ်ဝတ်ဆိုတာ မင်း သံမဏိတုံးတွေနဲ့ လုပ်ထားတာလား။ အာနိသင်က ဘယ်လိုလဲ၊ အများကြီး ထုတ်လို့ ရနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် အလုပ်ကိစ္စပြောလျှင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်လေးနက်သွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>"အများကြီး ထုတ်ဖို့ကတော့ ငါ့ဘက်မှာ ကုန်ကြမ်း ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ အဓိကကတော့ သူမအပေါ်မှာ မူတည်တာပေါ့။ သူမဆီမှာ သံသတ္တုတွေ အများကြီး ရှိရင်တော့ အားလုံးအတွက် တစ်စုံစီ လုပ်ပေးလို့ ရပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လီဝမ်ရှီး၏ အိမ်ကို ညွှန်ပြရင်း...</p> <p> </p> <p>"ခင်ဗျားတို့ကတော့ သံသတ္တု မတူးဖူးကြဘူး မဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>"အင်း... ငါရတဲ့ သံတုံး အများစုက အရောင်းအဝယ်ကနေ ရတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ခင်ဗျားတို့ ဝယ်နေတဲ့ သံတုံး အများစုက သူမ ရောင်းထားတာတွေ ဖြစ်ဖို့ များတယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ကျောပိုးအိတ်ထဲက သံမဏိတုံး တစ်တုံးကို ထုတ်ပြီး ကျိချောင်းယန်ကို ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ရော့... ဒါက သံမဏိတုံး၊ ငါ့ဆီမှာ တစ်တုံး ပါလာလို့ မင်းကို ပေးလိုက်မယ်။ အရင်ဆုံး ပုံစံထုတ်တဲ့စနစ် ကို ပွင့်အောင် လုပ်ထားလိုက်ဦး"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က သံမဏိတုံးကို လက်ခံပြီး သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါက အပြာရောင်အဆင့်လေ၊ သံမဏိချပ်ဝတ်က သံချပ်ဝတ်ထက် ခွန်အားကို နှစ်ဆ ပိုမြှင့်ပေးနိုင်သလို၊ လှုပ်ရှားရင်လည်း အသံမထွက်ဘူး၊ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကလည်း ပိုမြင့်တယ်။ ပြီးတော့ အပြာရောင်အဆင့် သံမဏိတုံးဆိုတာ ငါတို့ တွေ့ဖူးတဲ့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဗီဇပြောင်းသားရဲတွေဆီက ရတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ တူတူပဲ၊ အဆင့်တူတဲ့ လက်နက်တွေထဲမှာ အကောင်းဆုံးကို လုပ်နိုင်တာပေါ့။ ခရမ်းရောင်အဆင့်ကလည်း ဒီသဘောပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ပဲ ရွှီရှင်းက သူ၏ လှံပုဆိန်ရှည်ကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက ခရမ်းရောင်အဆင့် သံမဏိလက်နက်လား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်သည် ၃ မီတာလောက် ရှည်ပြီး ထက်မြက်လှတဲ့ လှံကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးတွေ ဝိုင်းသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ခရမ်းရောင်အဆင့်မှာတော့ အသန်မာဆုံး လက်နက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက အနားက အပင်တစ်ပင်ဆီ လျှောက်သွားပြီး လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂျောက်"</p> <p> </p> <p>သူ့ရဲ့ ယနေ့ရထားတဲ့ ထူးကဲတဲ့ ခွန်အားနဲ့ပေါင်းကာ အပင်ကြီးဟာ တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် ပြတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ရွှီရှင်းဟာ လှံရိုးကနေတစ်ဆင့် နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းတစ်ခု သူ့ကိုယ်ထဲ စီးဝင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟင် ဒီလှံနဲ့ အပင်ခုတ်ရင် အပင်ရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို စုပ်ယူနိုင်တာလား။"</p> <p> </p> <p>"ဒီလက်နက်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန်က ရွှီရှင်းလက်ထဲက လှံကိုကြည့်ပြီး အံ့သြမဆုံး ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကို လုပ်ဖို့ ခရမ်းရောင်အဆင့် ကုန်ကြမ်း နှစ်စုံပဲ လိုတာပါ၊ မင်းလည်း လုပ်နိုင်မှာပါ။ ဗဟိုချက်ကို သုံးပြီးပြီလား"</p> <p> </p> <p>"မသုံးရသေးဘူး။ အပြာရောင်နဲ့ ယှဉ်ရင် ခရမ်းရောင်အဆင့် လက်နက်တွေမှာ ဘာထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေ ရှိသေးလဲ"</p> <p> </p> <p>"ရှိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး ပြတ်ကျသွားတဲ့ သစ်ပင်ပင်စည်ကို လှမ်းထိကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအပင်ဟာ အရွက်တွေ မရှိတော့ပေမဲ့ ဆောင်းမဝင်ခင်အထိ အသက်ရှင်နေဆဲ အပင်ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့ ရွှီရှင်းရဲ့ လှံနဲ့ အခုတ်ခံရပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီအပင်ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ညှိုးခြောက်သွားပြီး ကြွပ်ဆတ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရွှီရှင်းက လက်နဲ့ အသာလေး ဖဲ့လိုက်ရုံနဲ့တင် သစ်သားစကြီး တစ်ခု ပြုတ်ထွက်လာသော်လည်း ကုန်ကြမ်းရရှိကြောင်း အသိပေးချက်တော့ တက်မလာချေ။</p> <p> </p> <p>လှံက အပင်ကို ခုတ်လှဲနိုင်သော်လည်း၊ အသက်ဓာတ် အစုပ်ခံလိုက်ရတဲ့ အပင်ဟာ အမှိုက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားပြီး သစ်သားကုန်ကြမ်းတောင် ပေးနိုင်စွမ်း မရှိတော့တာပင်။</p> <p> </p> <p>"ဒီအပင်က ချက်ချင်းကြီး ညှိုးသွားတာလား"</p> <p> </p> <p>ကျိချောင်းယန် အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့်စာရင်းမှာ သူ့ထက် အမြဲသာနေတဲ့ ရွှီရှင်းကို လူကိုယ်တိုင် တွေ့ရတဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ကျိချောင်းယန်မှာ အကြိမ်ကြိမ် အံ့သြနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဒီခရမ်းရောင်အဆင့် လက်နက်ရဲ့ စွမ်းရည်ပဲလေ"</p> <p>---</p> <p>အခန်း ၂၂၇ ပြီး။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save